|
De voortekenen waren niet gunstig. Ik had al een paar dagen lichte keelpijn en ik voelde me niet echt fit. Ziek was ik niet, maar zeker ook niet in topconditie. Toch besloot ik afgelopen zondagochtend om bij de Singelloop te vertrekken op een tempo wat zou kunnen resulteren in een verbetering van mijn 10 km PR, dat op 47:15 staat.
Voor de start vond er een heuse tweetup plaats! Bij de blauwe Brooks tent waren aanwezig: Kees, John, Cora, John & Ans en Jan & Caroline. Ans en de bloggers Kees, John en John kende ik al enige tijd, maar Cora, Jan en Caroline had ik alleen nog maar via twitter ‘gesproken’.
Klik op de foto’s voor een vergroting… Met Hardlopende Boer (John) had ik afgesproken om samen voor een tijd te gaan die onder de 47 minuten uit zou komen. Terry vond dat een goed plan en voegde zich bij ons. De start! De eerste drie kilometers gingen in gemiddeld 4:35 min/km. Dat ging redelijk, maar ik voelde mezelf er niet helemaal goed bij. Ik had al het gevoel lucht tekort te komen, maar toen ik ook steken in mijn zij kreeg, besloot ik om van van het voornemen om een PR te lopen af te zien. Dit niet alleen omdat ik me niet helemaal fit voelde, het was ook omdat de haalbaarheid van dat plan wel erg klein werd. Ik wenkte John dat hij en Terry door moesten lopen, dat ik het tempo ging laten zakken. Na een paar kilometer zoeken, vond ik een tempo waar ik me beter bij voelde, namelijk 4:50 min/km. Een hoger tempo dan dat, leverde pijn op in mijn zij op en het gevoel niet genoeg lucht te krijgen.
Uiteindelijk kwam ik in 49:17 over de finish, dat is twee minuten boven mijn PR. Geen tijd waar ik me voor schaam, het zat er gewoonweg niet in die dag. Niet helemaal fit vanwege een virus of iets dergelijks waarschijnlijk…
Na het over de finish gaan kreeg iedere loper, in plaats van een medaille, een boek over 60 jaar Singelloop. Een boek met veel mooie oude foto’s. Een leuke herinnering! 26-09-2010, Singelloop, Utrecht, 10km, 00:49:17 Begin van het jaar had ik, behalve blessurevrij kunnen hardlopen, geen specifiek doel voor 2010. Gewoon lekker lopen en heel blijven. Toen met de Hardloopvierdaagse bleek dat ik veel makkelijker dan verwacht 60 kilometer in vier dagen kon lopen, ben ik mijn aantal weekkilometers gaan opbouwen. Van 35 km per week ging ik geleidelijk aan naar zo’n 6o kilometer per week. Gevolg was dat een aantal maanden later het ene na het andere PR eraan ging! Gaande weg het jaar kreeg ik een doel: in 2010 al mijn PR’s verbeteren! Na verbetering op de halve marathon, de 15 km, de 10 km en de 12 km, was afgelopen zondag de 10 EM aan de beurt bij de Dam tot Damloop. Doel was 10 minuten van mijn tijd van vorig jaar af te lopen. Dat was een realistisch doel. Helaas heb ik de Dam tot Damloop aan me voorbij moeten laten gaan. Vorige week maandag ging ik tijdens een rustig (bos) trainingsloopje met AV Pijnenburg door mijn enkel heen. Ik liep goed op te letten, maar opeens was er een stuk ondergrond waar ik onverwachts doorheen zakte. Een hol van een beest of een vermolmd stuk hout, zoiets.
We zaten midden in het bos, dus ik moest na het verzwikken nog een kilometer of vier doorlopen voordat we weer bij de AV terug waren. Dat doorlopen ging redelijk goed, maar ik was liever gestopt direct na het zwikmoment. Na vijf dagen looprust was de zwelling van de enkel vrijwel geheel afgenomen. Ook kon ik er al weer een aantal dagen normaal mee wandelen. Afgelopen zaterdag heb ik voor het eerst weer voorzichtig proberen te rennen. Dat ging redelijk goed, zolang ik maar rechtuit liep. Scherpe bochten en uitwijkmanoeuvres voelden niet zijn aan, duidelijk was er ruimte op de enkelbanden voelbaar. Een hardloopwedstrijd lopen met veel deelnemers leek me niet verstandig. Het risico lopen dat het mis zou gaan wanneer ik onverwacht voor iemand zou moeten uitwijken wilde ik niet. Geen Damloop dus en daarmee in 2010 geen nieuw 10 EM PR. Dat zal tot 8 januari moeten wachten bij de Florijnwinterloop in Woudenberg. Vanavond kon ik weer meelopen met een rustig duurloopje bij AV Pijnenburg. Ik had mijn enkel ingetapet om beschermd te zijn tegen een nieuwe verstuiking. Rechtdoor op verharde paden liep ik goed, maar op de bospaden voelde de enkel nog aardig instabiel. Het herstel heeft nog wat tijd nodig. Een paar weken geleden volgde ik een clinic trailrunning bij Marc Weening en Patrick Franken van Mud Sweat Trails. Losse Veter was er bij aanwezig en maakte video opnames van deze leerzame en leuke clinic. Het belangrijkste dat ik geleerd heb bij deze clinic, is goed dalen op een steil aflopend pad. Op bovenstaande filmpje zie je ons op een gegeven moment slalommen zoals je ook doet op steile skihellingen. Bij een uitgesleten pad kan jezelf dan een beetje tegen de kanten op laten lopen. Bekijk het filmpje om te zien wat ik bedoel. Het was een leerzame clinic die ik iedereen met trailaspiraties kan aanbevelen! De afgelopen maanden heb ik veel loopjes met verschillende hardlopende webloggers gedaan. Afgelopen zaterdag liep ik samen met Kitty een rondje ‘Boerenverdriet‘, een mooi tochtje door het polderlandschap gelegen aan de rand van de Biesbosch.
Het was een mooi loopje met schitterende vergezichten. Bijzonder was ook dat we op een gegeven moment het water moesten oversteken met pont die je zelf met een slinger naar je toe moest halen. Een zwaar klusje! Verder maakte de zuigende vette klei en het hoge gras er een bijzonder pittige loop van. We waren dan ook blij toen we na ruim 15 kilometer weer bij de auto terug waren! Kitty, het was een gezellige dag en ik nodig je dan ook van harte uit om eens in de bos- en heidegebied achter Paleis Soestdijk te komen lopen! Afgelopen zondag volgde ik een Workshop Barefoot Running bij Wouter Buist. Niet dat ik van plan ben om voortaan blootsvoets door het leven te gaan, het was meer uit nieuwsgierig. De workshop werd nagenoeg bij mij om de hoek gehouden, namelijk bij de Lange Duinen gelegen tussen Soest en Soestduinen. We begonnen direct op blote voeten. Na een stukje inlopen liet Wouter ons allerlei oefeningen doen, die duidelijk moesten maken welke technieken je wel en welke niet je moet gebruiken bij barefootrunning. Belangrijkste is natuurlijk de voorvoetlanding, maar dat gaat al bijna vanzelf. Op de hak landen is namelijk bepaald niet prettig wanneer je op blote voeten rent.
Na het inlopen en de verschillende oefeningen begon ik steeds lekkerder te lopen op blote voeten, ik kreeg de slag te pakken. Wouter stelde voor om de ‘blauwe paaltjes route’ verder te vervolgen en dat leek me goed te doen. Na echter ruim 3 kilometer gerend te hebben begonnen de voetzolen toch wat gevoelig te worden. Ik was dan ook blij dat we na 5 kilometer barefootrunning weer bij de parkeerplaats terug waren. De volgende ochtend waren de voetzolen nagenoeg hersteld, maar had ik wel spierpijn in de kuiten. Door het verder doorzakken van de hiel (je hebt geen hak!) komt er namelijk meer rek op achillespees en kuiten te staan. Niets ernstigs, maar ik voelde het goed! Al met al een leerzame workshop, hoewel ik niet direct bekeerd ben tot het barefootrunnen. Wel zou ik een keer minimalistische schoenen willen proberen. Het is alweer bijna twee weken geleden dat ik meedeed met de Gildeloop in Soest. Een leuk kleinschalig loopje, niet te groot en niet te klein. Bovendien is het altijd leuk om in je eigen woonplaats te lopen. Rik, de winnaar van vorig jaar, was ook weer aanwezig. Rik stelde voor om samen te gaan inlopen. “Uhhh… Rik… Jouw inlooptempo is mijn wedstrijdtempo, kan dat wel? ” Volgens Rik wel. En we vonden inderdaad een tempo dat voor beiden acceptabel was. De start. Van tevoren had ik bedacht dat ik in elk geval onder de vijftig minuten wilde lopen. Mijn PR op de 10km had ik gelopen bij de Linschotenloop afgelopen december, dat werd toen 51:13. De afgelopen maanden had ik veel trainingskilometers gemaakt en ik vermoedde dat ik een stuk sneller geworden was. Hoeveel sneller, daar had ik geen idee van. Ik besloot om weg te gaan in een tempo dat kon resulteren in 48 minuten en gaandeweg te kijken hoe het zou gaan. Dat tempo kon ik dusdanig goed vasthouden dat ik de laatste kilometers nog iets kon versnellen en zelfs nog een beetje over had voor een eindsprint. Uiteindelijk kwam ik in 47:15 over de finish. Dat betekent dat ik op twee seconden na vier minuten van mijn PR had afgelopen! Rik was net als vorig jaar snelste man.
Foto: John de Boer Afgelopen zaterdag deed ik voor het tweede achtereenvolgende jaar mee met Bunniks Mooiste. Ik wilde daar graag aan meedoen, want het is een goed georganiseerd loopje in een hele mooie omgeving. Het rondje van zes kilometer loopt langs de Kromme Rijn, door landgoed Rhijnauwen en langs het fort. Je kunt kiezen voor zes of voor twaalf kilometer. In het laatste geval loop je twee rondjes. Ik ging voor de twaalf kilometer. Bij het inlopen voelde ik het al, ik zou het zwaar gaan krijgen. De intervallen die ik een paar dagen daarvoor bij AV Pijnenburg had gedaan, waren nog goed voelbaar in mijn benen. De start. Ik had de hoop dat de spierpijn na een paar kilometer wel minder zou worden, maar daar zat helaas geen enkele verandering in. Toen het einde van het eerste rondje in zicht kwam, was het dan ook heel verleidelijk om te finishen op 6 km. Dit natuurlijk toch niet gedaan en gegaan voor de volle twaalf kilometer. Ondanks de spierpijn kon ik het tempo goed vasthouden en ging ik over de finish in 57:56, een tijd ruim negen minuten sneller dan vorig jaar! Rik was net als vorig jaar snelste man op de zes kilometer. 25-08-2010, Gildeloop, Soest, 10km, 00:47:15 (PR) De afgelopen weken heb ik een heel aantal leuke loopjes samen met hele gezellige mensen gedaan, maar het ontbrak me aan de zin om te bloggen. Nu even een inhaalslag…
Zondag 15 augustus waren een aantal hardlopende webloggers op uitnodiging van Curly (aka Jacq) aanwezig in Zeeland om het zwaarste deel van het parcours van de Kustmarathon te verkennen. De bloggers Jacqueline, Rik, Ilonka, John, Marco, Ronald, Tiny, Hans en ik (aangevuld met een handvol Brabantse lopers) liepen het laatste deel van dit mooie maar zware kustparcours.
De omstandigheden waren gunstig, we hadden wind in de rug én het was eb. Maar wat een zwaar parcours toch! Veel zand en veel klimmen en dalen. De quadriceps hadden het zwaar!
We waren gestart in Vrouwenpolder en liepen het parcours tot de officiële finish van de Kustmarathon, middenin het plaatsje Zoutelanden. Totaal 23 kilometers gelopen. Ik was blij dat ik het bloggerstempo redelijk kon volgen, maar voor mij lag dit tempo voor een training toch net iets te hoog. Met een afsluitende lunch in Middelburg al met al een beregezellige dag! Vorige week dinsdag liet ik blogster Annemarie een deel van mijn trainingparcours zien, het bos tussen Paleis Soestdijk en Lage Vuursche. Een gezellig en ontspannen loopje van een kilometer of elf in een rustig tempo. Helaas begon het halverwege te stortregenen, zodat we geheel doorweekt weer bij mij thuis aankwamen. De dag daarna alweer een loopje met bloggers! Ik had al even een afspraak met Ruud (TAR Team That’s Madness) staan voor een loop in de omgeving van Zuilen en Maarsseveen. Marco en John wilden ook graag mee zodat het een miniweblogloop werd!
Hoewel ik het gebied rondom Utrecht redelijk goed denk te kennen, leidde Ruud ons toch over een heel aantal (deels onverharde) paden die ik nooit eerder gezien had. Het was een prachtig loopje, maar ik had moeite om het tempo te volgen. De benen voelden erg stijf! Ruud heeft nu zijn trainingen voor de Trans Alpine Run afgerond en is er klaar voor om samen met blogster Paula deze monstertocht te gaan volbrengen. Ik wens ze beiden heel erg veel succes en plezier! Afgelopen zondag vierde Running Ronald zijn verjaardag met een heuse BirthdayRUN! Wat een leuk idee om zo je verjaardag te vieren!
vlnr: Gert, John, Sylvia, RRonald en Petra Vanwege zieken, geblesseerden, vakantiegangers en diverse loopevenementen waren we met een klein (maar beregezellig!!) clubje. We gingen op weg voor een prachtig rondje Alphen met veel water en weiland.
Het tempo lag voor mij in eerste instantie best hoog. Het was niet dat ik dat tempo niet kon lopen, het was meer omdat ik die week (alweer!) zoveel kilometers gelopen had. De bovenbenen waren nogal vermoeid namelijk. Na een aantal kilometers die tegen de 5:30 min/km gingen, vroeg ik Ronald om het tempo iets te minderen, waar direct gevolg aan gegeven werd. Zo gaande het loopje liep ik te denken over het ontzettend leuke idee om op deze manier je verjaardag te vieren. Dat wil ik ook! Mijn verjaardag valt volgend jaar met Pinksteren, dus ik wil hem graag vieren tijdens de hardloop4daagse. Wie komt?
Trailrunning in Alphen a/d Rijn? Ronald had onlangs nog een mooi stukje onverhard gevonden in Alphen a/d Rijn, dus dat stukje was dan ook opgenomen in deze ‘alternatieve 20 van Alphen’. Al met al een parcours dat boven verwachting leuk was!! Toen we na ruim twintig kilometer weer terug waren bij het huis van het feestvarken, waren inmiddels ook (HardlopendeBoer) John en Ans daar aangekomen. Erg leuk! Miranda en Ronald: bedankt voor de gastvrijheid en gezelligheid! In juli liep ik 239 kilometer. Nu weet ik dat er genoeg lopers zijn voor wie dat niet bijzonder veel is, maar voor mij was dat een absoluut record! De maanden mei en juni liep ik namelijk respectievelijk 149 en 134 kilometer. De maanden dáár weer voor, liep ik steeds zo rond de 100 kilometer per maand. Die 239 kilometer voelde ik dan ook behoorlijk in mijn benen, met name in de quadriceps en in de aanhechtingen daarvan. Het was niet dat er ergens een probleem was, de benen waren gewoonweg moe van de forse toename in trainingsomvang. Afgelopen maandag had ik met Gooise Marco afgesproken om samen in zijn achtertuin te gaan lopen. We liepen via ’s Gravenland door Gooilust, Bantam en Corverbos om weer terug te keren bij Casa Voorthuis in Hilversum.
(klik voor een vergroting) Marco en ik hadden een loopje van een kilometer of twintig afgesproken en dat was maar goed ook. Amper halverwege voelde ik dat mijn bovenbenen al beginnen te branden, ik wist dat het zou een zwaar loopje zou gaan worden. Alle door Marco voorgestelde extra heuveltjes en omwegen wees ik dan ook vriendelijk doch resoluut af. Toen we na 22 kilometer (tempo 6:15 min/km) weer terug waren bij het startpunt, was ik dan ook blij toe. Het was een mooi en gezellig loopje, maar de bovenbenen vonden het meer dan genoeg geweest. De volgende keer bij mij Marco? Dinsdag, de dag na mijn loopje met Marco, was ik in de gelegenheid om met Barbara mee te reizen naar Den Haag. Omdat het een mooie zonnige zou worden, greep ik die kans met beiden handen aan. Hoewel de benen nog moe waren van mijn loopje met Marco, ging niet alleen een handdoek, maar ook mijn loopuitrusting mee.
Na een aantal uren heerlijk op het Scheveningse strand doorgebracht te hebben, vond ik dat ik toch nog een paar kilometers over het strand moest gaan rennen. Het was eb en had strand lag er prachtig bij, lekker stevig zand! Na een kilometer of vijf richting Katwijk gerend te hebben, passeerde mij in tegengestelde richting een jonge vrouw. Ze liep hard op blote voeten en had een hele goed uitziende looptechniek. Ik vond het een mooi moment om even te stoppen, de rugzak af te doen en om even een klein stukje te proberen om zelf zonder schoenen te rennen. Niet ver, gewoon even proberen. Dus zo liep ik zo’n honderd meter heen en weer honderd meter terug op mijn blote voeten. Het voelde goed aan, dat ga ik nog eens proberen! Hierna weer terug gerend naar Scheveningen en had ik exact tien kilometer gelopen. Voor de woensdag stond er een (loop)rustdag op het programma, maar donderdagavond had ik afgesproken met Ironlady Paula, voor een rondleiding door háár achtertuin.
Het werd een prachtige loop door het duingebied van Zuid-Kennemerland met veel smalle op- en neergaande trailpaden. Het waren het soort paden die ik het allermooist vind om op te lopen, intens genieten dus! Gelukkig lag het tempo precies goed voor mij, de ‘vrouw van staal’ deed rustig aan. Na genoten te hebben van een heerlijk ijsje en na een kilometer of zestien, waren we weer terug bij het vertrekpunt. Terug kijkend vond ik dit een van de mooiste loopjes die ik ooit in Nederland gedaan heb. Vooral het sluipdoor-kruipdoor met van die smalle paden sprak me bijzonder aan. Paula bedankt voor de mooie en gezellige rondleiding, hier kom ik zeker terug! Het is prachtig lopen in de omgeving van Soest. Bos, heide en zandverstuivingen, het is er allemaal! Toch is er niets zo fijn dan telkens weer een andere route te rennen. Ik hou bepaald niet van routine, van heel vaak hetzelfde doen, het maakt me onrustig. Afgelopen zondag liep ik mee met Petra mee over de Utrechtse Heuvelrug, haar favoriete trainingsgebied. Erik dropte Petra, Marco, Eric en mij bij de parkeerplaats van de Kaapse bossen. Het was de bedoeling om met een omweg terug naar Petra’s huis in Driebergen te lopen.
De omgeving was prachtig! Net zo bosrijk als de omgeving van Soest, maar dan veel heuvelachtiger! Ruim 25 kilometer in een tempo van 6 min/km waren voor mij een pittige training. Normaal gesproken loop ik over dergelijke afstanden in trainingen net iets langzamer, zeker wanneer het parcours heuvelachtig én onverhard is! Ik heb absoluut genoten van dit pittige loopje in relatief onbekend gebied.
Afgelopen woensdag was ik vrij. ’s Avonds zou ik naar de verjaardag van mijn neef gaan die in Vlaardingen woont. Een loopplan was snel geboren, namelijk ’s middags al naar Zuid Holland gaan en dan een stuk over het strand gaan rennen. Via Twitter heb ik nog gezocht naar een loopmaatje, maar helaas moest iedereen werken die middag.
Van Hoek van Holland liep ik over het strand naar Kijkduin. Het was prachtig om over het strand te rennen! Grappig om te merken hoe dicht mensen altijd bij een strandopgang gaan liggen, grote delen van deze tocht had ik het strand nagenoeg voor mezelf alleen.
In Kuikduin aangekomen was het inmiddels vloed aan het worden, dus terug over het strand vond ik geen optie. Sowieso houd ik er niet van om dezelfde weg terug te lopen als de heenrei, dus door het duingebied rende ik weer terug naar de auto. Daar aangekomen had ik 21 kilometer afgelegd. Het was weer een mooie reis geworden! Onder invloed van boeken als ‘De geboren renner’ en ‘De mens als duurloper’, ben ik anders naar mijn hardlopen aan het kijken. Waarom zou ik altijd rondjes lopen? Waarom niet het lopen te beschouwen als een reis? Reizen doen we allemaal. We gebruiken daarvoor vaak auto, trein of fiets. Waarom dat reizen niet hardlopend te doen?
Afgelopen woensdag was ik vrij. Het was een redelijk zonnige dag, ik had zin om een deel van de dag ergens aan het water door te brengen. En zo liep ik dus vanaf huis 15 kilometer door de Eempolder, op weg naar ‘t Kleine Zeetje. Aan mijn Camelbak had ik nog een klein tasje bevestigd met daarin een handdoek, een boek en wat te eten. Helaas begon het al snel na aankomst te regenen, dus zocht ik mijn toevlucht bij het strandtentje aldaar. Ik was blij dat ik een boek had meegenomen, lekker lezen in ‘De mens als duurloper’! Gelukkig viel het mee met de regen en kon ik toch nog even op het strand liggen.
Na een paar uur bij ‘t Kleine Zeetje doorgebracht te hebben, vond ik het tijd worden voor de terugreis. Natuurlijk nam ik daarvoor een andere route dan de heenreis! Na totaal 30,6 km gelopen te hebben was ik weer thuis. Het was een mooie reis! Over “lopen = reizen” gesproken, ultraloper Ron Teunisse heeft sinds kort ook een weblog. Beslist even kijken! Zoek de verschillen… Let vooral op de gezichtsuitdrukkingen.
Gert & John @ Zwolle Halve Marathon
Gert & John @ Veluwezoom Trail De eerlijkheid gebied me om te zeggen dat ik op de Veluwe maar een paar kilometertjes meeliep, maar toch mooi om te zien die tekenende koppen! |
