Ik loop en fiets alweer ruim twee jaar met een Garmin Forerunner 301. Hoewel ik ondertussen graag zou overstappen naar de Garmin Forerunner 310XT, blijf ik de 301 gebruiken zolang hij het nog doet.

Onlangs heb ik een iPhone aangeschaft en sindsdien ben ik zeer onder de indruk van de vele mogelijkheden hiervan. Dat heeft niet zozeer met de telefoon te maken, maar veel meer met de vele handige en leuke applicatie die voor deze hippe telefoon ontwikkeld worden.

Eén van de applicaties is Runkeeper, een stukje software dat de GPS mogelijkheden van de iPhone gebruikt om je wandel-, hardloop- en/of fiets- activiteiten te registreren.

Hoewel ik van plan ben om met de Garmin te blijven lopen, was ik nieuwsgierig hoe de gratis versie van het programma Runkeeper presteert in vergelijking met de Forerunner. Met andere woorden: ik ging hardlopen met beide apparaten tegelijk ingeschakeld.

Hierboven een stukje kaart volgens de Garmin. De route (rode lijn) loopt mooi door de straten. Hieronder hetzelfde stukje parcours, maar dan volgens de Runkeeper Free.

Op bovenstaande kaart is duidelijk te zien dat Runkeeper hier en daar een bocht afsnijdt. Dat blijkt ook uit het totaal gemeten aantal kilometers, Garmin meet 4.76 kilometer, terwijl Runkeeper op 4.56 kilometer uit komt, 200 meter verschil dus!

Runkeeper is dus minder nauwkeurig dan de Forerunner. Ik weet niet of dit aan de software ligt of aan de GPS van de iPhone. Zolang je over gewone wegen loopt is de afwijking geen enkel probleem. Runkeeper biedt namelijk de mogelijkheid om de route op eenvoudige wijze te editen. Met de muis pak je het rode lijntje op en je sleept hem naar de gewenste plek. Een correct gemeten afstand is het gevolg. Dit werkt echter natuurlijk niet bij een bosloopje!

Conclusie: wanneer je geen Garmin bezit, maar wel een iPhone, dan is Runkeeper een geweldige applicatie. Zelf blijf ik voorlopig met mijn oude Forerunner 301 rennen.

Hoe sluit je een jaar goed af? Met vuurwerk? Nee, bedankt! Als hardloper sluit je een jaar natuurlijk af met een leuk loopevenement!

Oudjaarsdag was het alweer voor de vierde keer dat ik naar de Sylvestercross in Soest  ging. Vorig jaar liep ik niet mee, maar heb ik veel mooie foto’s weten te maken. Kijk even hier voor het verslag van vorig jaar.

In 2006 liep ik voor het eerst met de prestatieloop mee. Als prestatieloper heb je dan de keuze om drie, zes of negen kilometer te lopen. Die eerste keer was ik zo geconcentreerd aan het lopen door het zware zand, dat ik per abuis een afslag te vroeg nam en maar twee rondjes liep. In 2007 wel de volle drie rondjes gelopen, maar ik kwam qua tijd niet verder dan 57:30.

In mijn oranje Boretti fietsshirt…

Ik had geen ambitie wat betreft een snelle tijd, afgelopen donderdag. Het plan was om de Sylvestercross te lopen als een pittige training. Hartslag in Z3, lopen zonder stuk te gaan.

De start! Ik stond veel te ver naar achteren en kon moeilijk in mijn eigen tempo lopen. In het zand kon ik nog wel een aantal plaatsen goed maken, maar toen we het bos in gingen werd het filerennen. De eerste kilometers was het vrijwel onmogelijk om in te halen. De Sylvestercross zit met tegen de drieduizend deelnemers wat dat betreft echt wel aan zijn taks. Ach, zo erg was het niet, ik ging niet voor een snelle tijd. Jammer wel dat ik de eerste kilometers een beetje lastig in mijn ritme kwam. Volgend jaar (want dan ben ik er natuurlijk weer bij!) ga ik wat meer vooraan staan.

Mijn tijd was uiteindelijk 50:29 en dat is dan toch wel weer zeven minuten sneller dan de laatste keer dat ik deze zware cross liep!

Iedereen een heel goed 2010 met veel loop- en fietsplezier!!

31-12-2009, Sylvestercross, Soest, 9km, 00:50:29

Het is een begrip in Midden Nederland, op de laatste zaterdag voor kerst doet een beetje hardloper mee met de Linschotenloop!

Foto: Pim Paparazzi

Het had aardig gesneeuwd dus gisterenochtend eerst maar eens op de website kijken of het evenement wel door zou gaan. De organisatie schreef dat het zijn uiterste best zou doen te zorgen voor een sneeuwvrij parcours. Een paar jaar geleden lag er ook sneeuw tijdens de Linschotenloop en was er prima te lopen, dus ik had het volste vertrouwen daarin.

Wat een webloggers in de sporthal! De meeste bloggers gingen natuurlijk voor de halve marathon, maar ik ging de tien kilometer lopen. Sinds de Dam tot Damloop had ik nog zelden afstanden langer dan een kilometer of tien gelopen. Een zeurend scheenbeen was overgegaan, maar had plaats gemaakt voor zeurende knieaanhechtingen. Wel had ik zeer regelmatig gelopen, maar dus al die tijd geen lange afstanden.

’s Morgens had ik bedacht dat een nieuw PR misschien mogelijk zou zijn in Linschoten. Niet op de Halve, maar wel als ik de Tien zou gaan lopen. Ik besloot om het huidige PR in elk geval zou proberen te benaderen, maar dat ik het zou proberen te verbeteren wanneer mijn knie goed zou voelen.

De start! Al snel merkte ik dat ik veel te ver naar achteren was gaan staan, ik kon mijn tempo (iets boven de 5 min/km) niet lopen. Vooral bij kilometer twee was dat een probleem, het fietspad langs de provinciale weg was veel te smal. Maar ja, eigen schuld, ik had meer vooraan moeten gaan staan.

De benen voelden goed en mijn rechter knie protesteerde niet of nauwelijks. Onderweg begon ik te twijfelen over het huidige PR, was dat nu 52:25 of 51:55?? Ik ging uit van het laatste en hield een tempo aan dat me op 51:13 over de finish bracht. Pas thuis kwam ik er achter dat ik 72 seconden van mijn PR had afgelopen, waar ik zeker tevreden over ben.

Mijn complimenten voor de organisatie en voor de vele vrijwilligers van de Linschotenloop! Perfect geregeld alles, zeker gezien de sneeuwval!

19-12-2009, Linschotenloop, 10km, 00:51:13 (PR!)

Na maanden niet op een mountainbike gezeten te hebben, begon het afgelopen weken toch weer te kriebelen. Dat werd nog versterkt toen ik hoorde dat er afgelopen zaterdag door de plaatselijke RTV Tempo een veldtoertocht georganiseerd werd.

Ik wilde zó graag meedoen dat ik de (ongeveerde!) strandracer voorzag van goede blubberbanden en zaterdagochtend vroeg in de stromende regen naar de start fietste. Gelukkig werd het al snel na vertrek droog.

 

Ik zat echt te genieten op mijn overjarige stalen ros! Hoewel ik de omgeving van Soest al een beetje denk te kennen, reed ik over schitterende paden die ik nooit eerder was tegengekomen. Echt een prachtige tocht!

Helaas kwam er na 16 kilometer een vroegtijdig einde aan deze prachtige tocht. Een van de boutjes van de derailleurwieltjes was losgelopen en de derailleur kwam in het achterwiel terecht. Onherstelbaar vervormd. Ik moest steppend terug naar huis…

Het goede nieuws is dat ik de smaak van het mtb-en weer goed te pakken heb! Er moet echt weer een mountainbike aangeschaft gaan worden!

Door de weeks loop ik ’s avonds op verharde paden (want: donker) op mijn Brooks Adrenalines, maar in het weekend komen de wespen uit de kast!

Het bos is nat en blubberig, dus wat grip komt dan wel van pas. De Asics Gel-Trail Sensor (nickname: wespen) schoenen bevallen uitstekend! Veel grip, maar vooral ook een stabiele schoen die veel steun geeft.

 

Mijn quadriceps voelden nogal vermoeid aan vandaag, dus ik beperkte me tot een bosrondje van slechts zeven kilometer (zie kaartje hierboven). Wel vond ik het weer heerlijk om in de natuur de lopen! Onderweg even gestopt voor een foto…

Elke keer prijs ik mezelf gelukkig dat ik zo’n mooi loopgebied in mijn directe omgeving heb!

Hardlopen doe ik graag! Maar dan wel bij voorkeur bij daglicht in de vrije natuur. Verder nog de wensen dat het zonnetje schijnt, dat het droog is en de temperatuur ongeveer tussen de tien en vijftien graden Celsius zit.

Deze tijd van het jaar heeft niet mijn voorkeur. Dit sowieso vanwege het korte aantal uren daglicht per etmaal. Wat hardlopen betreft is het helemaal een lastige tijd. Thuis aangekomen van je werk is het pikkedonker buiten, bovendien regent het dan ook nog eens een keer vaak. Genoeg gelegenheid om allerlei excuses te verzinnen waarom je die avond maar beter níet moet gaan hardlopen.

Om deze herfst toch aan mijn loopkilometers te komen, heb ik iets gevonden, ik zet mezelf minimaal twee keer per week voor het blok. Dat betekent dat ik twee ochtenden per week met de bus naar mijn werk vertrek, met al mijn hardloopspullen mee in een rugzak. Aan het eind van de werkdag kleed in mezelf om en ren terug naar huis. Natuurlijk is het dan nog steeds mogelijk om niet te gaan rennen en de bus weer terug naar huis te nemen, maar zo zwak ben ik nu ook weer niet…

 

Afgelopen maandag nam ik de kortste looproute (zie kaartje hierboven) terug naar huis. Dat is dezelfde route als die ik normaal gesproken fiets wat woon-werk verkeer betreft. Ik was nog maar net tien minuten onderweg of een stortbui brak los. Ik was in no-time geheel doorweekt. Toch was ik blij dat ik liep. Bussen passeerden mij en er was geen haar op mijn hoofd die eraan dacht anders dan hardlopend naar huis terug te gaan. Na negen kilometer gelopen te hebben was ik weer thuis.

Gisteren was de tweede keer hardloopforensen van deze week. Ik besloot om  een andere route kiezen, niet via de Dierentuin, maar via het Soester Hoogt (zie kaartje hierboven). Deze keer was het heerlijk (droog) loopweer, maar ik moet zeggen dat ik lopen in het donker nog steeds niet echt kan waarderen. Gelukkig is het nu weekend en kan ik morgen weer lekker bij daglicht in de bossen rennen!

Afgelopen zondagochtend werd ik wakker met een enorme last van mijn darmen. In de hoop dat het in de loop van de dag over zou gaan, mijn loopspullen gepakt en naar het station vertrokken. Op Utrecht CS had ik afgesproken met Gerard. Daar samen de trein naar Nijmegen gepakt. Tijdens de reis heeft Gerard me een iPhone demonstratie gegeven, waar ik erg van onder de indruk was. Zal ik ook?

In Nijmegen aangekomen voegde Aad zich bij ons. Wij hadden alledrie het plan om rond of (liever) onder de 1:20 te lopen. Ondertussen begon ik me steeds zieker te voelen.  Ik begon een bijzonder duf hoofd te krijgen en kreeg het met de minuut kouder. Het leek erop of ik de griep aan het krijgen was. In de SNS parkeergarage, terwijl Gerard en Aad zich aan het omkleden waren, besloten om maar niet van start te gaan. Met koorts níet lopen heb ik altijd geleerd.

Aad en Gerard succes gewenst en toch nog maar even naar de start vertrokken in de hoop de toppers nog te kunnen zien vertrekken. Daarvoor was ik helaas te laat, maar ik heb wel bijna alle recreanten voorbij zien komen. Heb opgelet of ik bekenden zag, maar als je op 20 meter na de start staat lukt dat niet, er komen er gewoonweg teveel tegelijkertijd langs.

Het bypass startvak was nog niet leeg, of daar waren de eerste toppers alweer terug van de 15 kilometer. Ongelooflijk, met wat een snelheid passeerden ze me!

Indrukwekkend was het om de kleine Tirunesh Dibaba (foto hierboven) een nieuw wereldrecord te zien lopen!

Ik was nog graag naar de bloggersafterparty gegaan, maar had het erg koud gekregen. Ook een kop erwtensoep hielp daar niet tegen. Naar huis gegaan en onder de dekens gekropen, ik bleek inderdaad koorts te hebben.

Ondertussen ben ik alweer aardig hersteld. Voel me nog zwak en moe, maar popel om weer te gaan lopen.  Nog even niet, eerst maar goed uitzieken…

Aanstaande zondag vindt alweer voor de 26e keer de Zevenheuvelenloop plaats.

 

Dit jaar probeer ik om onder de 1:23 uit te komen. Omkleden doe ik bij de SNS bank, dus misschien ontmoet ik andere webloggers daar…

Forens: iemand die werkt in een andere plaats dan waar hij woont (Van Dale)

Ik ben geen ochtendmens. Zomers gaat dat nog wel, maar wanneer de dagen korter worden, kost het me steeds meer moeite om vroeg op te staan. En dus rol ik pas om acht uur mijn bed uit, stap ik om half negen op mijn fiets en kom ik mooi op tijd vlak voor negen uur op mijn werk aan.

Vanochtend nam ik de bus naar mijn werk. Nee, dat is geen gemakzucht, want daarvoor moet ik een half uur eerder opstaan. Om vijf over acht nam ik de bus naar mijn werk.  Een rugzak vol met hardloopkleding ging mee. Het plan was namelijk om na mijn werk terug naar huis te lopen.

Toen ik om vijf uur vertrok, begon het net te schemeren. Ik koos ervoor om de weg terug door het bos te nemen. Langs de dierentuin, via de Korte Duinen, richting Soest. Gelukkig ken ik de weg daar goed, want het werd snel donker. De fietslampjes die ik voor en achter aan een startnummerband had vastgemaakt kwamen goed van pas. Na ongeveer een uur lopen, had ik 9,27 km afgelegd en was ik weer thuis.

Ik heb het hardloopforensen niet uitgevonden, er zijn er meer die dit doen. Zo loopt Aad ook regelmatig van of naar zijn werk. Voor komende week heeft hij zich tot doel gesteld om vier keer enkele reis van woning naar werk (of andersom) te doen. Zijn forensafstand is ruim zes kilometer, maar hij loopt regelmatig een stukje om tijdens dit woon-werk verkeer.

Van een heel andere orde is ultraloopster Léonie, het kleine blonde meisje met het grote hart, aka @FlyingLeonie.

Léonie liep vorige week drie achtereenvolgende ochtenden naar haar werk, met een totale afstand van maar liefst 60 kilometer!

Lees hier en hier over Léonie’s nieuwste plan, de Be More Ultra Tour 2010, een vijfdaagse tocht van 250km dwars door Nederland. Elke dag loopt Léonie 50km en kan iedereen haar sponsoren. Per dag, per kilometer, of voor een vast bedrag. Alle beetjes helpen, en de gehele opbrengst komt ten goede aan Be More in Zuid-Afrika. Wat een kanjer, deze kleine blonde hardloopflorens!

Gisterenochtend was het hier in Soest nog droog en zonnig toen ik in hardlooptenue de deur uit ging. Ik wilde in het bos lopen, maar deze eens een keer niet in het bos tussen paleis Soestdijk en Lage Vuursche en ook niet in het bos bij de Lange Duinen van Soestduinen. Gelukkig heb ik hier drie verschillende bossen tot mijn beschikking, dus de keuze viel deze keer op lopen in de bossen van Laag Hees. Een beetje afwisseling vind ik altijd wel prettig, ik hou niet van vaste rondjes.

Het lopen ging moeizaam. Een relatief hoge hartslag bij een bijzonder laag tempo. Verder voelden mijn quadriceps erg vermoeid aan. Ik had er in vijf dagen tijd al bijna acht uur sporten opzitten (lopen, fietsen, spinning, bodypump), dat was dus blijkbaar iets teveel geweest om nog lekker te kunnen lopen. Toch nog de tien kilometer vol kunnen maken.

Vandaag een prachtige zonnige dag! Hoewel ik erg veel zin had in een stukje hardlopen, leek me dat niet verstandig. De keuze viel op een lange boswandeling, ook mooi! Het fototoestel ging mee, speciaal voor de paddenstoelen.

   

Zo’n kilometer of elf gewandeld samen met een vriendin die de opleiding tot natuurgids volgt. Haar specialisatie is paddenstoelen en daar heb ik vandaag dan ook veel over te horen gekregen. Op de rechter foto hierboven is de grote parasolzwam (Macrolepiota procera) te zien, een paddenstoel met bijna dertig centimeter doorsnede! We hebben veel mooie paddenstoelen gezien vandaag en hebben genoten van het heerlijke zonnetje!

De titel van dit postje? De eerste regel van het prachtige gedicht ‘November’ van J.C. Bloem. Ik moest aan dat gedicht denken laatst. Voor wie het niet kent, lees het eens!