In het Gemeentehuis van Alphen waren vele hardlopende webloggers aanwezig, dus na vele handen geschud te hebben eerst maar eens een groepfoto.

Bloggers in Alphen. Achter: Marjon, Angeline, Frank, Triezz, Gert, Kees, Aad, Raymond en Patricia. Onder: Martijn, Ronald, John en Gerard.

Het was alweer ruim twee jaar geleden dat ik een dergelijke afstand als wedstrijd had gelopen, dus ik had geen idee welk tempo ik moest gaan lopen. Ik wist wel dat ik ruim binnen de twee uur wilde blijven, maar hoe ruim precies…

In het startvak bleek dat John, Gerard, Aad, Triez, Frank en Angeline allemaal het plan hadden om 5:45 min/km te lopen, dus dat leek me een mooi groepje om me bij aan te sluiten.

Ondanks de afspraak van 5:45 min/km, liepen we de eerste tien kilometer omstreeks de 5:35 min min/km. Ik had geen enkel probleem met dat tempo, kon het goed vasthouden. Na een kilometer of twaalf viel het groepje in drie delen uit elkaar. Gerard en Frank gingen wat sneller lopen en John liet zich wat afzakken om Triez te steunen bij het lopen met een pijnlijke heup. Aad, Angeline en ik bleven bij elkaar. Het tempo zat toen zo rond de 5:40 min/km schat ik.

vlnr: Gert, Aad en Angeline

Omstreeks het 16 kilometerpunt kreeg Angeline het wat zwaarder en liet zich een klein stukje terugzakken. Aad kreeg het denk ik een kilometer verderop moeilijker en kon het tempo niet goed meer vasthouden. Zelf liep ik nog steeds heerlijk en had nergens last van. Toen Aad “Ga maar, ik moet even wat rustiger” riep, ben ik gaan versnellen.

De laatste twee kilometers waren mijn snelste kilometers tijdens de 20 van Alphen, de voorlaatste kilometer ging in 5:17, de laatste in 5:13 min/km. Ik kwam in 1:52:59 geheel fit en klachtenvrij over de finish en besefte me direct dat ik makkelijk een sneller tempo had kunnen lopen. Nou ja, maakt niet uit, ik heb nu een idee van welk tempo ik tweede paasdag wil lopen wanneer ik de halve marathon in Utrecht loop. Daar gemiddeld 5:30 min/km lopen moet volgens mij mogelijk zijn.

Afterparty @ Huize RR: Frank, Gerard, Gert, Triezz. Voor: RR, Koen, Kees, Ans en John

Na afloop was er (de inmiddels traditionele) afterparty bij Ronald en Miranda. Frank had heerlijke Sushi gemaakt, maar ook alle andere hapjes smaakte me goed! Het was wederom beregezellig!

07-03-2010, 20 van Alphen, Alphen a/d Rijn, 20 km, 01:52:59 (PR)

Nog niet eerder heb ik hier geschreven over de Be More Ultra Tour. Dat was niet omdat ik niet waanzinnig enthousiast ben over dit prachtige initiatief, het was meer omdat er bij de lancering van de plannen al op zoveel verschillende weblogs over werd bericht, dat ik niet ‘nummer zoveel’ wilde zijn met hetzelfde verhaal. Nu ik gisteren met RRonald etappe nummer vijf van de Be More Ultra Tour verkend heb, vind ik het moment rijp om hierover te schrijven.

De Be More Ultra-Tour is geen wedstrijd maar een 5-daagse etappe-loop waarbij als een groep gelopen wordt. Vijf dagen lang meer dan een marathon per dag lopen vergt het uiterste van de vaste lopers. Het doel is echter belangrijker dan de fysieke uitdaging: de gehele opbrengst van de Be More Ultra-Tour wordt namelijk gebruikt om de kinderen van Mother of Peace in Illovo (Zuid-Afrika) een goede opleiding en daarmee een mooie toekomst te bieden.

Elke etappe is onderverdeeld in 3 delen: van start tot 15km punt, van 15km tot 30km punt en van 30km tot finish. Inschrijven is mogelijk vanaf 15km. Voor een donatie van(af) vijftien euro mag je al een etappe meelopen. Kijk op de site van de Be More Ultra Tour voor verdere informatie! Loop mee voor het goede doel!

Woensdagochtend kwam ik om tien voor half elf aan op station Alphen aan de Rijn. Ronald stond daar me al op te wachten. Vanaf het station fietsten we naar Atletiekvereniging AAV’36, het startpunt van de vijfde etappe van de BMUT2010.

RRonald bij Atletiekvereniging AAV ‘36

De Garmins werden gestart. In Ronalds 310XT stond de route zoals via AfstandMeten.nl was bepaald. Mijn Forerunner 301 was blanco, die zou de route registreren voor het geval dat de vooraf bepaalde route uiteindelijk toch niet ideaal zou blijken te zijn.

We fietsen vanaf Alphen aan de Rijn langs de Zegerplas en fietsten via Ter Aar, Papenveer, Nieuwveen, De Hoef, Mijdrecht, De Ronde Venen, Vinkeveen, Loenersloot. Loenen, Vreeland, Oud Loosdrecht en Loosdrecht naar het Nike HQ te Hilversum.

Gert bij het doorsteekje bij de Loosdrechtse Plassen

Na exact 50 km gefietst te hebben kwamen we aan bij de atletiekbaan van Nike Europe, het eindpunt van de Be More Ultra Tour.

Atletiekbaan van Nike Europe, het eindpunt van de Be More Ultra Tour

Kijk allemaal ook nog even naar het verslag dat RRonald heeft gemaakt en dan met name naar de leuke filmpjes! En: schrijf je in en loop mee!!

Op bovenstaande foto veel Hardlopende Webloggers van het eerste uur. Bovenste rij van links naar rechts: Leo, Petra, Aad, Mirjam, Gert, HansV, Richard vdK, Jim en Fred. Onderste rij: Martine, Ronald, Trudie en Michelle. Op onderstaande foto’s is ook nog Joost te zien.

Klik op de foto’s voor een vergroting…

Ronald schreef een leuk artikel over die eerste meeting, je kunt dat HIER lezen.

Al met al misschien een idee om op zaterdag 29 januari 2011 het lustrum te vieren? Zullen we dát dan maar eens in de bossen van Soest doen?

Vandaag liep ik niet in het bos, maar wederom óm de bossen heen. Van Soest naar Den Dolder, naar Huis Ter Heide, naar Soesterberg en weer terug naar Soest. Totaal 21,5 km gelopen vandaag. Dat was krap qua voeding betreft, want op 21km kreeg ik een heuse ‘hongerklop’.

De laatste maanden doe ik bijna al mijn loopjes op het landgoed Pijnenburg, dat is het bos dat gelegen is tussen paleis Soestdijk en paleis Drakensteyn in. Vandaag liep ik voor de verandering niet eens ín het bos, maar liep ik om het bos heen.

Al lopend dacht ik aan de allereerste ontmoeting van hardlopende webloggers die werd gehouden. Ik heb het even terug moeten zoeken, maar dat was op 29 januari 2006 in Driebergen. Allerlei lopers zagen elkaar die dag voor het eerst. We waren met een stuk of tien of twaalf personen en het klikte direct goed. Wie waren er ook alweer? In elk geval RRonald, Petra, Martine, Richard vdK, Leo en HansV. Na die allereerste ontmoeting zijn er veel hardlopende webloggers bijgekomen en zijn er nog vele ontmoetingen gevolgd.

Ik liep mijn rondje rondom landgoed Pijnenburg, het landgoed waar zowel door koningin Juliana als door koningin Beatrix vele voetstappen gezet zullen zijn. Denkend aan een kersttoespraak, denkend aan al die leuke mensen die ik de afgelopen jaren heb leren kennen dankzij het internet. En dan heb ik het nog niet eens over al die mensen die ik nog gá leren kennen dankzij blogs en tweets.

Zo organiseert Tiny op 28 februari een weblogloop in Uden, organiseert RichardL op 14 maart een lopersontmoeting in de Alblasserwaard en is MauriceK bezig om op 8 mei een pittige loop in het mooie Limburgse heuvelland te organiseren. Spannend! Want wie zal ik nu weer gaan leren kennen de komende tijd?

Beste Koningin, u lijkt me een aardige en intelligente vrouw, maar u begrijpt echt helemaal niets van de enorme mogelijkheden die moderne media bieden om contacten tussen mensen te leggen. Dit is geen verarming van contact, integendeel, dit is een enorme verrijking!

Ik geloof dat ik nog nooit twee keer hetzelfde rondje heb gelopen. Elke keer probeer ik weer nieuwe paden te ontdekken. Gisteren liep ik vooral over omgeploegde ruiterpaden en dat maakte het tot een heel erg zware training. Uiteindelijk kwam ik uit op ruim twaalf kilometer in 78 minuten. Het tempo lag niet hoog (6,26 min/km), maar dat kon ook niet op een dergelijk parcours.

Toen ik vanmorgen opstond, voelde mijn rechterenkel aan alsof ik er lichtelijk doorheen gegaan was. Dat was niet zo, maar het was me wel duidelijk dat de ruiterpaden hun tol hadden geëist. Ik besloot om vandaag alleen maar op de wandelpaden te lopen. Nog steeds onverhard, maar dan wel wat meer egaal.

Hierboven het kaartje van vandaag. Duidelijk is te zien dat het om hetzelfde bos gaat, zie het meertje (Pluismeer) en het heidegebied (De Stulp) op beide kaartjes.

Vandaag liep ik slechts negen kilometers, maar ik ben wel heel tevreden over hartslag en tempo van vandaag. Ik liep namelijk sneller dan 10km/h op onverhard parcours, met een hartslag die gemiddeld 45 slagen onder maximaal bleef!

Hardlopende webloggers! Wat vinden jullie van mijn trainingsgebied? Misschien iets om een weblogloop te organiseren? Ik kan een rondje van 20 tot 25 kilometer uitzetten daar. Het is echt een prachtig gebied en ik zal er een mooie training van maken met zand, (misschien) blubber en pittige (korte) klimmetjes. Wanneer? Ergens in mei?

“Mijn gedachten gaan naar mijn vermoeide voeten die week aanvoelen als pudding. Ik loop ze helemaal beurs, mijn lelijke voeten. Mijn benen zijn veranderd in staal. Onwrikbaar, maar ook onbuigzaam. Ik kan ze smeden, er kan een zwaard uit gesmeed worden, spoel het af en gebruik het goed. Maar lopen kan ik er nauwelijks mee. Ik struikel. iemand tilt me op. ‘Kom op joh. Je moet verder. Het is nog maar een klein stukkie!’

Waarom? Waarom verder? Mijn ogen zijn leeggeraakt. Ik heb geen energie meer. De man die me overeind hielp, propt me iets in de mond.  ‘Dit is goed voor je.’ En ik begin te kauwen. Het doet pijn. Eten doet pijn. Ik ben bang voor nieuwe steken in mijn buik. Ze moeten me met rust laten. ik wil iemand slaan. Dat lucht op, maar er is geen kracht in me. Ik kreun. Heel diep kreun ik en haal adem. Ik veracht het feit dat ik nog adem heb. En anderzijds heeft mijn adem me lelijk in de steek gelaten. Ik veracht mijn prestaties, mijn gekte.”

In ‘Marathonloper’ doet Abdelkader Benali (1975) verslag van zijn derde marathon. De hoofdstuktitels van het boek verwijzen naar de 42 kilometer van een marathon. Het slot luidt: ‘Nog 195 meter’. Abdel beschrijft in dit boek zijn gewaarwordingen tijdens deze 42195 meter lange uitputtingsslag, die een ware strijd tegen lichaam en geest blijkt te zijn. Verder vertelt hij het verhaal van hoe hij ooit is gaan hardlopen, doet hij verslag van zijn jeugdherinneringen in Marokko en vertelt hij over de strijd die hij levert met een al dan niet bestaande tegenstander. Het is een mooi lezenswaardig boek, zowel voor lopers als voor niet-lopers!

Absoluut geslaagd ben ik ook voor een setje nieuwe loopschoenen. Het laatste half jaar liep ik op twee paar verschillende schoenen, Brooks Adrenalines voor op de weg, Asics Gel-Trail Sensor voor in het bos. De Adrenalines zijn anti-pronatieschoenen, de Trail Sensors zijn neutrale schoenen die heel erg stevig en solide zijn. Ik wilde er nog een derde setje schoenen bij, iets voor er tussenin. Dit om mijn voeten te leren dat ze er niet op kunnen vertrouwen dat altijd de gewenste steun aanwezig is, dat ze soms moeten aanpassen en (dus) sterker moeten worden.

Min of meer per toeval kwam ik uit op de Nike Lunar Glide. Ik vond die schoenen altijd al prachtig om te zien, alleen al om het feit dat ze nu eens een keer níet wit met zilver zijn! Toen de Wehkamp ook nog eens een keer met een prachtige aanbieding kwam, heb ik de Glides direct aangeschaft. Daar heb ik tot dusver geen moment spijt van gehad. Allereerst zitten de Glides geweldig (het lijken bijna wel pantoffels!), verder hebben een drietal testloopjes mij meer dan overtuigd! Het zijn schoenen die voor mij geen inlopen behoeven, ik weet zeker dat ik op spiksplinternieuwe schoenen zo een 15km prestatieloop zou kunnen lopen. Verder ervaar ik meer dan voldoende steun bij deze schoenen, heel veel meer dan (bijvoorbeeld) een Asics Gel Nimbus kan geven. Dus qua schoenen ben ik ook absoluut geslaagd!

Naschrift: het gebruik maken van diverse soorten schoenen noem ik ‘Methode Vanderklis’. Er is voor zover ik weet (nog) geen wetenschappelijke basis voor die methode, maar vooralsnog geloof ik er heilig in!

Vandaag liep ik een kort rondje door het bos. Ondanks het feit dat ik gisteren blij was dat de sneeuw verdwenen was, vond ik het vandaag toch weer prachtig om door de sneeuw te rennen. Dat de zon scheen en de lucht stralend blauw was, hielp daar natuurlijk wel bij!

Vandaag een kort rondje van een kleine 9 kilometer gelopen, voor morgen staat er een langere loop op het programma.

Lopen door de sneeuw gaat uitstekend met mijn trailrunning schoenen, lekker veel grip hebben die!

Het leuke van rennen in het bos vind ik dat je altijd weer op nieuwe mooie plekjes komt. Ik loop namelijk nooit een vast rondje, regelmatig sla ik paden in die ik nooit eerder gelopen heb. Het is elke keer weer een verrassing wat je onderweg tegen komt!

John reed mij samen met Ronald en Marco vanuit midden Nederland naar het mooie gastvrije Limburg. In Heerlen aangekomen zagen we nog net de Brabantse delegatie uit de auto stappen: Maurice, Ron en Tiny. Danniëlle was uiteraard al aanwezig, zij  had Petra van Fitness Centrum VIPP bereid gevonden haar sportschool open te stellen voor dit zootje ongeregeld. Binnen aangekomen troffen we Ruud, Bjorn en Jacqueline aan. Het was een leuk weerzien!

zooitje ongeregeld

Aangevuld met Willy, André en Peter van Fitnesscentrum VIPP vertrokken we tegen half twaalf voor een rondje over de Brunssummerheide. Al kletsend vlogen de kilometers onder onze schoenen voorbij!

Na een kleine 10km rennen troffen we een heuse door Marco en Wendy bemande verzorgingspost! Even een (soep)kop thee met een reepje, even wat twitteren, en hup weer op pad!

De omgeving was prachtig! Ondanks dat we in een rustig duurlooptempo liepen (ongeveer 6 min/km), was het door de vele (soms venijnige) heuvels toch een pittige training.

Als toetje mochten de liefhebbers nog de Steenberg bij de Heksenberg op. Dat lieten we ons natuurlijk geen twee keer zeggen! Het voelde als een echte overwinning toen we aankwamen op dit hoogste punt in de wijde omgeving.

Terug bij de VIPP hadden we 20,5 km op de Garmins staan. Even douchen (waarschuwing: ga nooit met RR of HB samen douchen!) en toen had supersnelle gastvrouw Petra (3:17 op de marathon!) de koffie en vlaai voor ons klaar staan. Heerlijk!

De dag sloten we af in De Kroniek in het centrum van Heerlen. Wat een topdag!

Het was een geweldige dag! John bedankt voor de 350km sturen, Petra bedankt voor de gastvrijheid, Ronald bedankt voor de foto’s, Marco en Wendy bedankt voor de verzorging, alle bloggers bedankt voor de gezelligheid en last but not least Danniëlle bedankt voor deze ware Blogparty!

Onlangs heb ik een iPhone aangeschaft en sindsdien ben ik zeer onder de indruk van de vele mogelijkheden hiervan. Dat heeft niet zozeer met de telefoon te maken, maar veel meer met de vele handige en leuke applicatie die voor deze hippe telefoon ontwikkeld worden.

Eén van de applicaties is Runkeeper, een stukje software dat de GPS mogelijkheden van de iPhone gebruikt om je wandel-, hardloop- en/of fiets- activiteiten te registreren.

Hoewel ik van plan ben om met de Garmin te blijven lopen, was ik nieuwsgierig hoe de gratis versie van het programma Runkeeper presteert in vergelijking met de Forerunner. Met andere woorden: ik ging hardlopen met beide apparaten tegelijk ingeschakeld.

Hierboven een stukje kaart volgens de Garmin. De route (rode lijn) loopt mooi door de straten. Hieronder hetzelfde stukje parcours, maar dan volgens de Runkeeper Free.

Op bovenstaande kaart is duidelijk te zien dat Runkeeper hier en daar een bocht afsnijdt. Dat blijkt ook uit het totaal gemeten aantal kilometers, Garmin meet 4.76 kilometer, terwijl Runkeeper op 4.56 kilometer uit komt, 200 meter verschil dus!

Runkeeper is dus minder nauwkeurig dan de Forerunner. Ik weet niet of dit aan de software ligt of aan de GPS van de iPhone. Zolang je over gewone wegen loopt is de afwijking geen enkel probleem. Runkeeper biedt namelijk de mogelijkheid om de route op eenvoudige wijze te editen. Met de muis pak je het rode lijntje op en je sleept hem naar de gewenste plek. Een correct gemeten afstand is het gevolg. Dit werkt echter natuurlijk niet bij een bosloopje!

Conclusie: wanneer je geen Garmin bezit, maar wel een iPhone, dan is Runkeeper een geweldige applicatie. Zelf blijf ik voorlopig met mijn oude Forerunner 301 rennen.