Archive for the ‘Fietsen’ CategoryVandaag geen lange afstand, geen steile hellingen, geen intervaltraining. Gewoon een stukje recreatief fietsen en genieten van de omgeving! Vanuit Soest bij de ‘nieuwe’ fietsbrug de Eem overgestoken en daarna via Hoogland naar Spakenburg gefietst.
Na Spakenburg oostwaarts het Nijkerkernauw gevolgd, bij de Nijkerkerbrug het water overgestoken en verder het water gevolgd richting Zeewolde.
Een paar jaar geleden was ik ook in Flevoland, maar wederom verbaasde ik me over de woeste natuur die je daar hebt. Het Hulkesteinse bos bijvoorbeeld, een stukje Nederland waar de natuur helemaal zijn gang kan gaan. Echt mooi! Na het Hulkesteinsebos het Eemmeer westwaarts gevolgd en bij Jachthaven de Eemhof even gepauzeerd met een heerlijke Gerardus Kloosterbier. Over de Stichtse Brug weer naar het vaste land en via Eemnes en Baarn, weer terug naar Soest. Totaal 75 kilometer gefietst in minder dan drie uur. Het was een heerlijk tochtje! Na de Amstel Gold Race en de Shimano Fiets Challenge, stond op Hemelvaartsdag mijn derde cyclo (ooit!) op het programma, de Steven Rooks Classic. Nooit te oud om te leren (lees: sporten), op je 50e nog cyclo’s gaan rijden… Hoe ouder hoe gekker? Op “Het Voorportaal van de Pijn“, had ik me reeds verdiep in wat er zou gaan komen. Daardoor had ik me gerealiseerd dat ik het vergeleken bij AGR en SFC zwaar zou gaan krijgen. Om vijf uur ’s morgens opgestaan en naar Richard vertrokken om samen naar Maastricht te rijden. De reis verliep probleemloos, het was rustig op de weg. Parkeerterrein en startlocatie waren vlak na de afslag van de snelweg, perfect geregeld! Vlak voor de start kwam weblogger Ton Cabaret op me afstappen. Erg leuk om elkaar nu eens IRL te zien! Verder werd ik vlak na de start groetend voorbij gefietst door weblogger Angelo Roelandt, leuk zo’n mini webfietsersmeeting!
Hoewel de start van de SRC in Maastricht is, gaat de tocht voor zeker 90% door België. Via de Voerstreek en Limbourg (kasseien!) gaan we naar het stuwmeer van La Gillepe, dat betekent klimmen naar bijna 400 meter hoogte. Aan kasseien kan ik maar niet wennen, maar misschien is dat met een carbon frame (iets) makkelijker dan met mijn oude stalen Koga. Zal ook wel een kwestie van techniek zijn, van het stuur losjes durven vasthouden. Brrr… Richard en ik proberen zo goed mogelijk bij elkaar te blijven, na elke klim wachtten we op elkaar. Op 85 km rijden we door Remouchamps, dat betekent dat de ‘La Redoute’ eraan zit te komen. La Redoute is dé klassieker uit Luik-Bastenaken-Luik! Het is deze plek die in menig wielerseizoen de hoop van veelbelovende coureurs deed sneuvelen. De scherprechter van de LBL wordt hij ook wel genoemd, als ik het goed heb.
La Redoute heb ik vorig jaar tijdens mijn fietsvakantie al een keer verkend. Dat ik reeds wist waar de moeilijke (20%!) punten zaten, heeft er zeker voor gezorgd dat ik zonder af te stappen de top haalde.
Mijn hartslag steeg op La Redoute naar 176, dat is naar schatting slechts enkele slagen onder mijn maximale (fiets-) hartslag. Ondertussen was het dusdanig warm geworden dat het tijdens deze klim ‘regende’ op mijn benen. Bovenop La Redoute de tweede verzorgingspost. Na AGR en SFC was ik misschien een beetje verwend geraakt wat verzorging betreft, het aanbod bij de SRC viel me namelijk behoorlijk tegen. Alle waar naar zijn geld natuurlijk, inschrijven voor de SRC was aanzienlijk goedkoper dan voor de AGR. Toch betaal ik graag een volgende keer iets meer als daar een uitgebreidere verzorging tegenover staat! Na La Redoute gaf Richard aan liever een kortere weg terug naar de auto te nemen. Na overleg besloten we dat we ieder voor zich verder zouden gaan. Jammer, want het was best gezellig om samen te fietsen! La Trasenster volgde al snel na La Redoute, een erg pittige klim over slecht wegdek, die het ergste deed vrezen over wat nog komen zou gaan. Nauwelijks hersteld van La Trasenster volgde de gemeenste klim die ik ooit heb gereden, de De Côte de Drolenval.
De Côte de Drolenval begint gestaag met 13% en lijkt in het gehucht halverwege even tot rust te komen. Maar met een climax van 20% op driekwart van de klim lijken de 15 tot 12 procenten daarna als vals plat. Onbekend met deze klim, moest ik op het 20% stuk echt even van de fiets af. Het gedeelte was dusdanig stijl dat ik wist dat wanneer ik de pedalen niet meer rond zou krijgen, de kans op vallen groot was. En het was net weer een stuk drukker geworden, omdat de 110 km rijders erbij waren gekomen. Met zoveel verkeer durfde ik het even niet aan om zo moeizaam verder te klimmen. Na even op adem te zijn gekomen, een iets vlakker stuk opgezocht om te kunnen starten en mijn tocht omhoog te vervolgen. Fietsend boven gekomen, maar wel dus met een korte pauze op het 20% gedeelte. Ondertussen had ik echt honger gekregen, net als zovele andere fietsers stopte ik ongeveer 10 km voor de eerstvolgende verzorgingspost bij een broodjeszaak om even goed de maag te vullen. Hoewel is zelf ook wel het een en ander aan eten bij me had, kon ik het daarmee samen met de karige verzorging gewoonweg niet redden. Na de Côte de Drolenval zaten we op 110 km en zat het ergste erop. Ik wist dat Les Waides nog moest komen, maar ik wist ook dat die helling niet boven de 14% zou komen. Dat het een lange klim betrof wist ik ook, maar daar maakte ik mezelf niet zoveel zorgen om. Ondertussen weet ik dat ik het veel beter doe op lange klimmen, dan op korte hevige. Bovendien had ik na broodjeszaak en derde verzorgingspost weer net iets meer energie gekregen, dus ik klom weer wat beter dan daarvoor. Les Waides viel me dan ook mee, hoewel het voor mij ook wel scheelde dat je goed kon zien waar je naartoe moest. Prachtig uitzicht daarboven trouwens!
Na Les Waides was het ongeveer 20 kilometer lang dalen (of vlak). Het zat erop!
Nadat ik over de finish was gekomen, zag ik dat ik een sms van webfietser Peter de Jeu had gekregen. Hij was ongeveer één uur voor mij binnen gekomen. Helaas was hij alweer richting huis vertrokken, anders had we nog even samen wat kunnen drinken. De SRC data:
Bron hoogteprofielen: Kuitenbijters.com Toen ik gisteren schreef over de afgebroken intervaltraining, vertelde ik daar niet bij dat ik, behalve vermoeidheid wegens hooikoorts, ook nog last had van mijn rechter heup/bil. Het leek me niet belangrijk om te melden, gewoon een licht zeurend pijntje tijdens het lopen zoals je dat weleens kunt hebben. Vanochtend, na het opstaan, was ik echter nauwelijks in staat tot gewoon wandelen, mijn rechter been had de neiging om achter me aan te slepen. Op de fiets naar Utrecht gegaan voor mijn opleiding en gelukkig ging fietsen probleemloos. Op de terugweg naar Soest deed ik de training die voor vandaag op het programma stond, namelijk: “FI: 60 in Z1 waarin 6 x 20sec sprint p = 4′40″. Rustig fietsen met zes keer twintig seconden voluit sprinten dus. Het ging redelijk goed, maar mijn energieniveau is door de hooikoorts verre van optimaal. Morgen de Steven Rooks Classic, een 160 km lange cyclo waar onder andere de Cote de la Redoute (max. 20%) en Cote de Drolenval (max. 20%) in zijn opgenomen. Ik ben bang dat de Amstel Gold Race daar schril bij afsteekt… Vanavond na het werk met de racefiets achterin de auto naar Nieuwegein vertrokken voor een rondje fietsen met Richard. Dit ook als voorbereiding op de Steven Rooks Classic (zeer zwaar!) die we op Hemelvaartsdag samen gaan rijden.
Richard had een mooi rondje voorbereid. We hadden niets afgesproken over het tempo waarin we zouden gaan rijden, maar gaandeweg volgde min of meer automatisch een consensus: rustig aan op de vlakke weg, nagenoeg voluit gaan bij de klim! De Woudenbergseweg (langs de Pyramide van Austerlitz, vanuit Zeist richting Woudenberg) is niet een heel spectaculaire klim, maar gaat wel kilometers lang door! Daarna de Amersfoortseweg genomen van Maarn naar Doorn. Wederom geen spectaculaire klim, maar wel lang doorgaand. Beide klimmen deden we op kracht. Het was een prima intervaltraining zo! Vanavond 61 km gereden met een gemiddelde snelheid van 25,4 km/h. Bijna driehonderd hoogtemeters gemaakt en de gemiddelde hartslag bleef erg laag, namelijk 112 slagen per minuut. Tijdens het klimmen liep de HF op tot 161 (Z4), dat vond ik genoeg voor een training. Het is moederdag én het is heel erg mooi fietsweer, wat doe je dan? Juist, per fiets je moeder bezoeken!
Heenreis 104 km, terugreis 90 km. Nagenoeg de gehele terugrit wind tegen. Gemiddelde snelheid 24,5 km/h, dus bijna 8 uur op de fiets gezeten vandaag! Ben er best gaar van… Vandaag was ik met Peter van Peter’s Bike weblog bij de FIETS Testdagen.
Het was een dag lang rondneuzen (en ook veel fietsen natuurlijk!) in de meest fantastische snoepwinkel die je je als fietser maar kunt voorstellen! Na samen met Peter het bos te hebben verkend met de Specialized Epic en de Specialized Stumpjumper (halverwege wisselen), merkte ik dat ik vandaag liever racefietsen wilde uitproberen.
En als zo’n dagje snoepwinkel toch nauwelijks iets kost (10 euro, incl. lunch!), dan ga je natuurlijk ook prinsheerlijk de Pinarello Prince van 7000 euro uitproberen! En dat was natuurlijk ook echt een superfiets! Toch bleef ik steeds maar terugdenken aan die Specialized Roubaix Pro SL, waar ik eerder die dag een rondje mee reed. Wat een ongelooflijk fijne fiets was dat! Vanaf de eerste meters voelde ik me thuis op de Roubaix. Comfortabel, strak sturend, makkelijk klimmend en een (relatief) relaxte zitpositie, dat is de Roubaix! Iemand nog 4100 euro over? [DESC]De Kinkenweg, de steilste klim uit de Shimano Fiets Challenge met maxima van 22 à 23%. De aanloop is vals plat, bij het bos begint de eigenlijke beklimming. In het midden van de klim een kort minder steil stuk, voordat het slotstuk van 18% moet worden beklommen. TIP: als de film speelt, druk dan op het HQ knopje voor een betere kwaliteit! [/DESC] [ID]afTpVNFGCLo[/ID] Hoeveel zwaarder dan de Amstel Gold Race zou de Shimano Fiets Challenge zijn, vroeg ik mezelf de afgelopen dagen af.
De SFC profileert zichzelf als ‘Holland’s Thoughest Race’ en ik vind het dan wel een beetje vreemd dat het grootste deel van het parcours in Belgie ligt. Geen probleem natuurlijk, ik fiets er graag, maar hoe Holland’s mag je zo’n race dan nog noemen?
Omdat ik geen flauw idee had van de zwaarte van het parcours, maar ook wegens de protesterende quadriceps van de laatste weken, had ik besloten om rustig aan te doen en dat heelhuids finishen het doel was. De SFC start bij het stadhuis van Vaals. Direct na de start begin je met een 2600 meter lange klim naar het hoogste natuurlijk punt van Nederland, het drielandenpunt bovenop de Vaalserberg. Dat is niet een bijzonder zware klim, maar het is wel heel pittig om daar ‘koud’ mee te beginnen.
Na de Vaalserberg volgden er nog heel veel klimmen, maar ik weet echt niet welke dat allemaal waren. Er zaten er in elk geval zeker twee bij die qua zwaarte vergelijkbaar waren met de Keutenberg.
Het was een mooie tocht, maar wel zwaar. Hoewel qua kilometers even lang als de Amstel Gold Race, heb ik er langer over gedaan. Het aantal hoogtemeters was 360m meer dan de AGR en mijn gemiddelde hartslag lag 5 slagen hoger. Allemaal aanwijzingen die zeggen dat je de 150km SFC zwaarder mag noemen dan de 150km AGR! De SFC data:
Bron kaartje Vaalserberg: Klimmen in Limburg Morgen de Shimano Fiets Challenge. Ik doe mee met de Race Cyclo en ga voor de langste afstand, de 150 kilometer. Met het relatief lage startnummer 497 ga ik van start. Dat laatste is belangrijk, want in tegenstelling tot de Amstel Gold race, betreft het hier een massastart met verschillende startvakken. Ik start dus redelijk vooraan. Me heel erg uitsloven om die plek te behouden ga ik niet doen, ik wil rustig aan beginnen. Dit vooral omdat ik nauwelijks een idee van het parcours heb. ‘Holland’s Toughest Race’, hoe zwaar is dat? Veel zwaarder dan de AGR? Ik heb echt geen idee. Voor de reis naar Vaals heb ik vervoer nodig en gelukkig kan ik van vriend en carbonexpert Ton zijn Previa lenen. Hij woont niet naast de deur dus van het ophalen van de auto heb ik maar een mooi fietstochtje gemaakt.
Via de Maarsseveense plassen, de Loosdrechtse plassen en de Vinkeveense plassen, van Soest naar Harmelen gefietst. In tweeënhalf uur 66 kilometer gefietst in een rustig tempo. Ik ben klaar voor de SFC! Aanstaande zondag doe ik wederom mee met ‘Holland’s Toughest Race’, oftewel de Shimano Fiets Challenge. Dat is de tweede keer dat ik daaraan meedoe, hoewel ik vorig jaar voor 60 km (het werden er 40) mountainbiken ging en ik dit jaar 150 km op de racefiets hoop af te leggen. Mijn verslag van vorig jaar staat trouwens HIER. Bij de Amstel Gold Race heb ik gemerkt dat de onbekendheid met bepaalde hellingen je behoorlijk kan opbreken. Om die reden wil ik me deze keer dan ook beter voorbereiden.
Bestudering van bovenstaande kaartje (klikken voor een vergroting), levert voor mij niet heel veel informatie op, ik ken het gebied niet goed genoeg. Wel zie ik dat de route over Neufchâteau gaat en dat er (dús) Les Waides in is opgenomen.
Les Waides kenmerkt zich door een zacht glooiende stijgende lijn die, hoe verder men klimt, des te zwaarder hij wordt. Zijn de Eyserbosweg en de Keutenberg de zwaarste hellingen in Nederland, Les Waides is in België de zwaarste! Ik ga het zwaaaaarrr krijgen! Bronnen: Heuvels Fietsen en Kuiten Bijters. |
