Archive for the ‘Fietsen’ CategoryMijn verhaal van de Beach Challenge was nog niet af… Waar was ik gebleven? Machel had ervoor gezorgd dat we (voorlopig) eerste stonden in het klassement en ik had me genesteld in een groepje van een stuk of acht fietsers. De wind was fors en de benen voelden bijzonder vermoeid. Laf rijdend, kon ik me handhaven in de waaier. Slechts een enkele keer nam ik de kop, maar dat kon ik nauwelijks bolwerken. Op een gegeven moment was er een bijna-maar-net-niet valpartij en brak de waaier in stukken. Ik kon geen aansluiting meer krijgen met de groep en moest alleen verder.
Alleen tegen de wind in beukend, viel mijn snelheid steeds verder terug. Tegen de tijd dat ik bij het keerpunt was, zat ik nog maar net boven de 10 km/h… Na het keerpunt had ik de wind in de rug en kon het grote blad erop. De snelheid liep op naar tegen de 30 km/h, maar dat was maar een kort genot. Ik moest de Puinduinen in! Gelukkig had ik voor de start het parcours al enigszins verkend, want de Puinduin heeft wat afdalingen die je maar beter niet ‘blind’ naar beneden kunt gaan. Te gevaarlijk. En dan die klimmetjes! Nou ja, klimmetjes… Hele stijle trappen! Zwaar!
Na de Puinduin weer met de wind in de rug richting Kijkduin. Ik zag daar tegenop, want ik moest het parcours tweemaal afleggen. Weer alleen tegen die storm opbeuken! Pff… De mooie eerste plaats die Machel had bedongen, kon ik niet verdedigen. We zakten af tot de vierde plek. Gelukkig kon Fred weer wat minuten goedmaken, maar een vierde plek bleef het. Vierde van de zeven teams die zich hadden ingeschreven. Vier van de zeven klinkt mooi, maar er waren maar vijf teams van start gegaan… Mijn benen waren veel te vermoeid die dag. Te veel gefietst de week ervoor. Een hele apotheek aan Phenylethylamine in mijn lijf, kon daar niets aan veranderen helaas. In Chiny spraken Snelle Rijk en ik, terwijl Moon met rode oortjes meeluisterde, over onze ‘Grote Geheimen’. Ik ga daar nu verder niets over zeggen, maar nu Rik openlijk toegegeven heeft Phenylethylamine (PEA) te gebruiken, weten mijn lezers misschien in welke richting ze het zoeken moeten. Afgelopen zaterdag was de Beach Challenge, waar ik samen met Machel en Fred een triatlontrio vormde. Als ‘Dreamteam 1′ deden we mee met het onderdeel Trio XL, de langste afstand. Machel zou 1500 meter zwemmen, daarna zou ik 30 km fietsen en Fred zou afsluiten met 10 km over strand en door duinen rennen.
Machel had afgelopen dinsdag in Frankrijk een ‘Marathon Nature’ gelopen en baalde stevig dat de 1500 meter zwemmen werd vervangen door 4 km lopen vanwege de sterke stroming. Niet alleen omdat hij net een zware marathon achter de rug had en pijnlijke en vermoeide benen had, maar vooral omdat Machel zich bijzonder had verheugd op dit onderdeel. De start! De zeven teams die ingeschreven stonden voor de Trio XL gingen tegelijk met de deelnemers van langste afstand van de triatlon van start. Machel stond op driekwart van het startveld, maar ging goed van start. Na twee rondjes van twee kilometer kwam Machel binnen in een tijd van 21:09 minuten en stonden we (weet ik achteraf) op de eerste plaats bij de Trio XL! Hoera! In het Parc Ferme droeg Machel de Champion Chip aan mij over. Ik had sinds Egmond Pier Egmond niet meer aan strandracen gedaan en durfde ook niet goed meer met 30+ km/h het mulle zand in te duiken. Heel even afgestapt dus bij de strandafgang, maar al snel zat ik op goed bereidbaar strand.
Gelukkig kon ik me in een groepje van een man of acht nestelen. Met windkracht vijf of zes tegen kon ik me midden in de groep nog aardig handhaven. Maar die wind! Wordt vervolgd… Ik had er nog niet over geschreven, maar gisteravond was alweer de derde training voorbereidend op Luik Bastenaken Luik.
Onder de deskundige leiding van Fons Sommerdijk gaan we ons in zes pittige intervaltrainingen voorbereiden op LBL 2009. Natuurlijk werd voorafgaand aan de eerste training van ons verwacht dat we dit jaar al een paar duizend kilometers in de benen hadden, verder is het de bedoeling dat we naast de intervaltrainingen nog zeker zo’n 250 km per week fietsen.
Gisteren werd de training gehouden in ‘Het Rijk van Nijmegen’. Omdat ik de hele dag vrij was én omdat ik toch ook kilometers moest maken, besloot ik om vanuit Soest naar Milsbeek te fietsen. Op het moment dat ik op de startlocatie aankwam, had ik dus al 90 km in de benen zitten! Gelukkig hoefde ik niet direct van start, de trainingsavond werd voorafgegaan door een lezing over voeding van trainer/triatleet Peter Scheres van Passion4Sport. Het interessante verhaal van Peter over voeding was toegespitst op het volbrengen van Luik Bastenaken Luik en sloot af met een daarop gericht voedingsadvies. Toen de interval- cq. klimtraining! Fons had een mooi parcours uitgezet waar we de volgende klimmetjes tegenkwamen: de St Maartensberg, de Keizerskop, de Schrouwenberg, de Stekkenberg, de Boksheuvel, de Wylerberg (D), de Wylerberg (NL), de Sterrenberg en de Hanenberg.
Toen we goed opgewarmd waren reden we drie maal een parcours tussen Beek, Ubbergen en Berg en Dal. We reden drie maal een rondje met daarin de Hanenberg en de Sterrenberg kort achter elkaar.
De Hanenberg en de Sterrenberg zijn de zwaarste klimmen bij Nijmegen. De combinatie groot hoogteverschil en hoog stijgingspercentage geeft als resultaat dat ze als de zwaarste Nederlandse hellingen buiten Zuid-Limburg te boek staan. Met al 90 km in de benen kon ik minder goed meekomen met de (nog redelijk frisse) andere fietsers dan voorgaande twee trainingen. Mijn hartslag kreeg ik ook niet echt heel hoog meer. Totaal 135 km gefietst gisteren. Nog 22 dagen te gaan voor Luik Bastenaken Luik! Ben erg druk geweest afgelopen week, binnenkort weer meer nieuws hier! Wat is de mooiste tocht van het land?
Naschrift foto: op de Eyserbosweg is het voor mij niet nodig om op de pedalen te gaan staan. Het is een klim die ik bij voorkeur volledig zittend afleg. Omdat ik een fotograaf zag, ging ik toch even staan. Puur show dus… Gisteren de ‘rode lus’ (150km zwaar) van Limburgs Mooiste gefietst. Bij aanvang voelde ik mezelf niet optimaal, de quadriceps waren hard en gevoelig. Verder voelde ik mezelf niet uitgerust genoeg voor een dergelijke onderneming. Besloten om sowieso uit te fietsen, maar wel rustig aan te doen. Wel was ik vastbesloten om op geen enkele helling af te stappen!
Er was de keuze tussen drie verschillende lussen, namelijk de blauwe lus (100 km, 11 heuvels), de gele lus (100 km, 17 heuvels) en de rode lus (150 km, 24 heuvels). Echte fietskanjers, zoals Angelo, fietsen dan ook nog twee van dergelijke lussen achter elkaar! De rode lus is niet alleen de langste van de drie lussen, maar ook verreweg de zwaarste. Er liggen 24 heuvels verspreid over de lus. Daarvan zijn, op Nederlands grondgebied, de Eyserbosweg, de Keutenberg, het Kersenpad (een variant op de Loorberg) en de Oude Huls de zwaarste. Al dit geweld wordt echter overtroffen door twee heuvels in België, namelijk Les Waides en de Kosenberg (Berg La Clouse).
De Eyserbosweg en de Keutenberg had ik al een keer meegemaakt bij de Amstel Gold Race. De Keutenberg was ik toen niet boven gekomen door een valpartij vlak voor mij, halverwege de helling. Les Waides kende ik van de Steven Rooks Classic en dat is een zware klim. Toch scheelt het wanneer je een helling al een keer gefietst hebt en weet hoe die loopt, je kunt je krachten dan veel beter verdelen.
De Kosenberg is een gemeen ding. Zeker net zo gemeen als de Keutenberg, maar dan ‘andersom’. Begint de Keutenberg met een zeer stijl gedeelte, bij de Kosenberg zit het venijn in de staart! Een erg lastige klim vond ik ten slotte het Kersenpad, een Loorberg variant. Lastig was deze klim vooral omdat het pad smal is en er erg veel fietsers afstapten. Het was lastig om tussen al die wandelaars door te manoeuvreren en heelhuids boven te komen.
Hoewel de dag begonnen met niet bijzonder veel energie, ging het gaandeweg beter. De eerste 50 kilometer had ik het zwaar, maar daarna kwam er meer energie vrij. De laatste 30 kilometer was de koek echter aardig op, maar goed, dat is misschien niet zo gek… Ik ben op geen enkele helling afgestapt en daar ben ik trots op! Soms scheelde dat maar een haar, maar dat had meer met het drukke verkeer dan met mijn kracht en conditie te maken. De LM data:
Bron kaartjes en data v.d. heuvels: heuvelsfietsen.nl Toen ik vanmorgen op mijn werk over mijn weekendplannen vertelde, namelijk zaterdag de 150 km ‘zwaar’ van Limburgs Mooiste te gaan fietsen, kreeg ik de opmerking “hoe ouder hoe gekker!” naar mijn hoofd geslingerd. Grappig bedoeld hoor, ik heb namelijk best leuke collega’s! Ik vraag mezelf af hoe zwaar Limburgs Mooiste nu eigenlijk is. De Amstel Gold Race was zwaar, maar de Steven Rooks Classic was nog heel veel zwaarder! Maar dat was voornamelijk België, geen Zuid Limburg! Appels en peren?
Limburgs Mooiste heeft een heel aantal pittige klimmen op het programma:
Ach, ik zie het wel, ik kom er wel, veel zwaarder dan de Steven Rooks Classic zal het niet zijn waarschijnlijk… Ik heb er in elk geval veel zin in! Zojuist eens opgeteld hoeveel fietskilometers ik ondertussen in 2009 gemaakt heb.
De maand februari telt erg weinig kilometers. Die maand had ik veel last van schouder en nek. Na behandeling van een Manueel Therapeut kon ik in de loop van de maand maart weer kilometers gaan maken. Vandaag 83 km gefietst met een gemiddelde snelheid van 26 km/h.
Er stond nog een aardig windje, maar het was droog en daarmee prima fietsweer! Zaterdag 18 juli aanstaande wordt er in Kijkduin weer de ‘Beach Challenge‘ gehouden, dit is de oudste offroad triathlon van Nederland.
De officiële (‘Race’) afstand voor de Beach Challenge is 1500 m zwemmen, 30 km strandfietsen cq. mountainbiken en 10 km hardlopen. Voor de ‘Fun’ klasse kan het zwemmen worden ingekort tot 300 meter. Behalve alle onderdelen zelf te doen, mag er ook door ‘trio’s’ worden deelgenomen. Ik ben iets meer een fietser dan een loper. Een zwemmer ben ik echter in het geheel niet! Cultuurbarbaar Fred heeft al eerder in Kijkduin meegedaan in de Funklasse Triathlon en ikzelf heb al een keer de BeachRun aldaar gedaan, dus was een duo snel gevormd! Nu nog een trio (zwemmer)! Fred en ik zoeken dus nog iemand voor de 1500 (eventueel 300) meter zeezwemmen! Opstellen in rijen van drie! Update 030609: de kracht van sociale netwerksites is weer eens aangetoond! Binnen één etmaal is er namelijk een zwemmer gevonden! Meestal heb ik van te voren wel een idee over het rondje dat ik wil gaan maken, maar toen ik vanmiddag op de fiets stapte, had ik nog geen idee waar ik heen zou gaan. Eenmaal op weg, merkte ik dat er een stevige wind stond, dus koos ik ervoor om het eerste stuk tegen de wind in te fietsen. Ik kwam dus terecht in het gedeelte van Nederland met veel borden “Eieren te koop, NOZ”. Over die afkorting moest ik even nadenken, maar dat zal vanwege de warmte geweest zijn. Totaal 82 km gefietst met een gemiddelde van 26 km/h. Voor morgen heb ik een wat langer fietstochtje in gedachten. |
