Archive for the ‘Fietsen’ CategoryGisteren fietsten RRonald en ik van Alphen aan de Rijn naar Hilversum. Dat hadden we al eerder willen doen, maar sneeuw, kou en gladheid weerhielden ons daarvan. Het was de bedoeling dat we de vijfde etappe van de Be More Ultra Tour zouden gaan verkennen. Nog niet eerder heb ik hier geschreven over de Be More Ultra Tour. Dat was niet omdat ik niet waanzinnig enthousiast ben over dit prachtige initiatief, het was meer omdat er bij de lancering van de plannen al op zoveel verschillende weblogs over werd bericht, dat ik niet ‘nummer zoveel’ wilde zijn met hetzelfde verhaal. Nu ik gisteren met RRonald etappe nummer vijf van de Be More Ultra Tour verkend heb, vind ik het moment rijp om hierover te schrijven.
De Be More Ultra-Tour is geen wedstrijd maar een 5-daagse etappe-loop waarbij als een groep gelopen wordt. Vijf dagen lang meer dan een marathon per dag lopen vergt het uiterste van de vaste lopers. Het doel is echter belangrijker dan de fysieke uitdaging: de gehele opbrengst van de Be More Ultra-Tour wordt namelijk gebruikt om de kinderen van Mother of Peace in Illovo (Zuid-Afrika) een goede opleiding en daarmee een mooie toekomst te bieden. Elke etappe is onderverdeeld in 3 delen: van start tot 15km punt, van 15km tot 30km punt en van 30km tot finish. Inschrijven is mogelijk vanaf 15km. Voor een donatie van(af) vijftien euro mag je al een etappe meelopen. Kijk op de site van de Be More Ultra Tour voor verdere informatie! Loop mee voor het goede doel! Woensdagochtend kwam ik om tien voor half elf aan op station Alphen aan de Rijn. Ronald stond daar me al op te wachten. Vanaf het station fietsten we naar Atletiekvereniging AAV’36, het startpunt van de vijfde etappe van de BMUT2010.
RRonald bij Atletiekvereniging AAV ‘36 De Garmins werden gestart. In Ronalds 310XT stond de route zoals via AfstandMeten.nl was bepaald. Mijn Forerunner 301 was blanco, die zou de route registreren voor het geval dat de vooraf bepaalde route uiteindelijk toch niet ideaal zou blijken te zijn.
We fietsen vanaf Alphen aan de Rijn langs de Zegerplas en fietsten via Ter Aar, Papenveer, Nieuwveen, De Hoef, Mijdrecht, De Ronde Venen, Vinkeveen, Loenersloot. Loenen, Vreeland, Oud Loosdrecht en Loosdrecht naar het Nike HQ te Hilversum.
Gert bij het doorsteekje bij de Loosdrechtse Plassen Na exact 50 km gefietst te hebben kwamen we aan bij de atletiekbaan van Nike Europe, het eindpunt van de Be More Ultra Tour.
Atletiekbaan van Nike Europe, het eindpunt van de Be More Ultra Tour Kijk allemaal ook nog even naar het verslag dat RRonald heeft gemaakt en dan met name naar de leuke filmpjes! En: schrijf je in en loop mee!! Na maanden niet op een mountainbike gezeten te hebben, begon het afgelopen weken toch weer te kriebelen. Dat werd nog versterkt toen ik hoorde dat er afgelopen zaterdag door de plaatselijke RTV Tempo een veldtoertocht georganiseerd werd. Ik wilde zó graag meedoen dat ik de (ongeveerde!) strandracer voorzag van goede blubberbanden en zaterdagochtend vroeg in de stromende regen naar de start fietste. Gelukkig werd het al snel na vertrek droog.  Ik zat echt te genieten op mijn overjarige stalen ros! Hoewel ik de omgeving van Soest al een beetje denk te kennen, reed ik over schitterende paden die ik nooit eerder was tegengekomen. Echt een prachtige tocht! Helaas kwam er na 16 kilometer een vroegtijdig einde aan deze prachtige tocht. Een van de boutjes van de derailleurwieltjes was losgelopen en de derailleur kwam in het achterwiel terecht. Onherstelbaar vervormd. Ik moest steppend terug naar huis…
Het goede nieuws is dat ik de smaak van het mtb-en weer goed te pakken heb! Er moet echt weer een mountainbike aangeschaft gaan worden! Waarom loop ik niet in de bossen van Soest, vroegen verschillende lezers zich de afgelopen week af. Enerzijds is dat natuurlijk omdat het al vroeg donker is de laatste tijd, maar er is ook nog een andere reden. De spier waar ik de laatste tijd last van heb, strekt niet alleen de tenen, maar heeft ook als taak dat hij het proneren probeert te voorkomen. Op verharde wegen voorkomen anti-pronatie schoenen het proneren, maar op zandpaden heb je niets aan anti-pronatie schoenen, je voet zakt sowieso toch weg naar binnen door de zachte ondergrond. Na Vorige week uitsluitend verhard te hebben gelopen, ging ik vandaag voor het eerst weer het bos in!
Het werd een bosrondje van slechts 6 km lang. Toch ben ik erg tevreden over dit loopje, want ik liep volledig pijnvrij. En om dan ook nog eens een keer te lopen in korte broek en met korte mouwen bij een bijzonder aangename temperatuur, was natuurlijk heerlijk! Na het hardlopen stond er een afspraak met Hardloper en Sporter op het programma. De heren zouden een kort fietstochtje samen gaan doen met de mtb. Met de post-operatieve iHardloper in gedachten, had ik een rustig tochtje verwacht…
We spraken af bij de fietsbrug over de Eem. We kwamen ongeveer tegelijkertijd aan en we gingen direct op pad!Ik moest echter nog stevig aanpoten om de beide mannen bij te houden! Voor mij bleef het bij een tocht van 27 km met een gemiddelde van 23 km/h (mtb!). De beide heren fietsten nog even door naar huis… Na het avondeten ging ik nog even naar de sportschool voor krachttraining en RPM.
Na afloop nog even onder zonnebank en een lekkere cappucino bij de bar. Het was een fijne dag! Gisteren reden @WilcoPot en ik samen de toerversie van La Vuelta.
Wilco en ik hadden afgesproken dat we omstreeks 8:00 uur stuurbordje en championchip zouden ophalen en dat we dan ongeveer om 8:30 uur zouden starten. Wilco zou zaterdagochtend vanaf Leidscherijn vertrekken. Gonda bracht me vanaf Westervelde naar het TT circuit. Fijn om zo dicht bij de start te kunnen overnachten! Heel fijn ook om gebracht te worden! Ongeveer één kilometer voor het circuit werd het zó druk dat we omkeerden om de fiets uit te laden. Ruim vóór achten kwam ik aan in de TT Hall. Alles was perfect geregeld, in no-time had ik mijn stuurbordje en mijn ChampionChip bemachtigd. Prima organisatie! Toen Wilco maar even sms-en om te vragen waar hij was… Vrijwel direct kreeg ik een belletje terug en bleek Wilco nog geen 15 meter bij me vandaan te staan! Wat een timing!! Ongeveer om een paar minuten na achten gingen Wilco en ik van start. Met koude benen was het de bedoeling dat we de Proloog zouden gaan fietsen, met andere woorden, een rondje TT circuit. We hebben dat rondje maar gewoon even rustig ingereden…
Heel erg mooi natuurlijk om een op een racecircuit te fietsen! Ik heb regelmatig het TT circuit bezocht voor motorraces, maar om nu eens zelf het parcours te mogen fietsen was echt prachtig! De Proloog fietsten we in 9:38 minuten. Natuurlijk was dat warmdraaien op dat moment en is dat (dus) bijna een verdubbeling van de tijden van de profs…
Gert & Wilco Na het circuit gaan we Drenthe in! Het is een prachtig parcours, maar het blijft lange tijd heel erg druk. Inhalen is nauwelijks mogelijk. Tot een kilometer of 90, waren er vrij weinig inhaalmogelijkheden. Het landschap is weliswaar prachtig! Verder is het niet te ontgaan dat de Ronde van Spanje hier start, veel Spaanse kleuren (rood/geel) en veel mooie gras/hooi (Fiets!) kunstwerken in de weilanden!
Hoewel het mooi is om in Drenthe te fietsen en dat de organisatie van de ToerVuelta goed in orde is, fiets ik veel liever in Limburg of in de Ardennen. Ik houd nu eenmaal erg van zowel het klimmen als van de uitzichten vanaf de toppen. Begrijp me niet verkeerd, Drenthe is prachtig! Maar wat fietsen betreft hoeft het van mij allemaal niet zo vlak. De Utrechtse Heuvelrug heeft al heel erg veel meer uitdagingen, laat staan de heuvels in Zuid-Limburg of de (kleine) bergen in de Ardennen. Om mee te mogen rijden in de Amstel Gold Race of met Limburgs Mooiste, betaal je heel veel meer. De verzorging is daar dan ook méér dan goed. La Vuelta was een eenmalig evenementen het is dan ook te begrijpen dat ze niet dÃe kwaliteit bieden die ik met de Limburgse tochten gewend ben. Toch was de verzorging zeker goed. Er waren krentebollen, koeken, bananen, water, gels en sportdrank. Met LM en AGR ben ik gewend dat je kan kiezen uit heel veel meer soorten zoetigheid, maar dat was hier dus niet. Toch zeker absoluut goed genoeg. Wilco en ik hebben heel fijn samen gefietst, wat mij betreft gaan we vaker samen op pad! De La Vuelta data:
Afgelopen zaterdag liep om drie uur ’s nachts de wekker af. Echt geen fijne tijd om op te staan, maar ik moest wel, want ik had afgesproken dat ik om vier uur bij Alex voor de deur zou staan. We zouden namelijk de 170km van Luik-Bastenaken-Luik gaan fietsen…
De start, naast het Palais des Congres te Luik, was eenvoudig te vinden. Een parkeerplek voor de auto vinden, bleek wat lastiger. Na het afhalen van onze stuurbordjes, gingen we uiteindelijk om 7:15 uur van start. Na 9 kilometer fietsen, was daar al de eerste klim, de Côte d’Embourg (max 7%). Niet een hele zware klim, maar wel eentje om even goed op temperatuur te komen. Niet dat het koud was, maar er hing wel een hele zware mist en het miezerde. Nog maar net 25 kilometer onderweg moesten we de Chambralles op! Een klim van 1550 meter lang met een gemiddeld stijgingspercentage van 9,2% en een maximale stijging van 20%! Dit was het echte werk en maakte me duidelijk dat het wel eens een hele zware dag kon gaan worden. Na deze klim namen Alex en ik dan ook afscheid van elkaar in de zin dat we ieder in ons eigen tempo zouden gaan rijden. Het klimtempo van Alex (22) kon ik namelijk op geen enkele manier bijbenen. De eerste verzorgingspost was bij Ranch Don Diego, een restaurant annex activiteitencentrum in westernstyle. Een stroopwafel gegeten, de bidons bijgevuld, de nek en schouders gerekt en weer op weg.
Hierna op weg richting Wanne, niet een enorm steile klim (13% max), maar wel een klim van drie kilometer lang. Op het hoogste punt in Wanne (540m) de tweede verzorgingspost. Deze post was een stuk uitgebreider dan de eerste, hoewel er bij de ranch wel weer van alles te koop was. Ondertussen zaten we op 75 afgelegde kilometers. Na Wanne een gevaarlijke afdaling (af en toe flink bijremmend toch nog 62,6 km/h!) richting Stavelot. Beneden aangekomen begon direct de Stockeu, een 2,3 km lange klim met een gemiddelde stijging van 9,9% en maximale stijging van 21%.
Wat een klim was dat! Op het steilste gedeelte had mijn voorwiel de neiging om steeds van de grond los te komen. Om dat te voorkomen ging ik staand klimmen, maar toen spinde het achterwiel weer door. Toch maar weer zittend verder geklommen met een loskomend voorwiel, een hele vreemde gewaarwording. Na Stockeu was de koek aardig op en bij de derde controlepost (wederom de Ranch), maar uitgebreid gegeten en gerust. Ik maakte me een beetje zorgen over de Redoute, want die had ik nog nooit beklommen met al veel kilometers achter de rug. Met 144 km in de benen begon ik vanuit Remouchamps aan deze gevreesde klim (zie foto hieronder).
De Redoute kwam ik goed boven. Dat ik deze Côte al twee keer eerder had beklommen scheelde veel, ik wist namelijk precies waar de lastige stukken zaten. Bovenop de Redoute de vierde en laatste verzorgingspost. Hierna nog de Côte du Hornay, een relatief bescheiden klimmetje, daarna was het grotendeels alleen nog maar dalen terug richting Luik. Het was een mooi fietsdagje! Jammer alleen dat pas aan het eind van de dag de mist verdween en de zon doorbrak. De LBL data:
Afgelopen woensdagmiddag fietste ik in het Groene Hart van Nederland. Ik was niet alleen… (druk op HQ voor een betere kwaliteit) Vrijdagavond op pad voor een lange langzame duurloop. Ik probeer elke keer een iets andere route te volgen, deze keer ben ik vanaf Soest richting den Dolder gaan lopen.
In exact twee uur heb ik 19 kilometer afgelegd bij een gemiddelde hartslag van Z1-2. De komende weken gaat de langste loop van de week steeds ietsje langer worden. Op zaterdag 26 september wil ik namelijk in Malmedy (B) meedoen met de Trail Des Hautes Fagnes, een onverharde bergloop over 35 kilometer. Tijd is dan voor mij helemaal niet belangrijk, maar ik wil hem wel uitlopen! Gisteren was de laatste fietstraining voorbereidend op Luik Bastenaken Luik. In zes trainingen heb ik een aantal leuke fietsers leren kennen! Onder leiding van trainer Fons Sommerdijk reden we vanuit Kerkdriel een fraai rondje door de Betuwe. Op de dijken konden we goed oefenen in het waaierrijden.
Op het programma stond een bloktraining, dat wil zeggen een heel aantal keer een blok van 5 minuten in een pittig tempo fietsen, steeds met iemand anders op kop. We reden uiteindelijk totaal 80 kilometer met een gemiddelde snelheid van 29,4 km/h. Het was wederom een mooie training! Aanstaande zaterdag is LBL, dan moeten we het gaan bewijzen… Vandaag heb ik nog even op mijn nieuwe wespen door bos en over heide gerend. Niet omdat er een training op het programma stond, maar om die schoenen in te lopen.
Het werd een loopje van een klein half uur. De paden waren afwisselend blubberig of zanderig. Het kostte me enige moeite om met die mooie nieuwe schoenen de blubber in te stappen, maar ja, daar zijn ze wél voor bedoeld… De planning voor augustus en september: 8-8-2009: Luik-Bastenaken-Luik, 170km FI Mijn verhaal van de Beach Challenge was nog niet af… Waar was ik gebleven? Machel had ervoor gezorgd dat we (voorlopig) eerste stonden in het klassement en ik had me genesteld in een groepje van een stuk of acht fietsers. De wind was fors en de benen voelden bijzonder vermoeid. Laf rijdend, kon ik me handhaven in de waaier. Slechts een enkele keer nam ik de kop, maar dat kon ik nauwelijks bolwerken. Op een gegeven moment was er een bijna-maar-net-niet valpartij en brak de waaier in stukken. Ik kon geen aansluiting meer krijgen met de groep en moest alleen verder.
Alleen tegen de wind in beukend, viel mijn snelheid steeds verder terug. Tegen de tijd dat ik bij het keerpunt was, zat ik nog maar net boven de 10 km/h… Na het keerpunt had ik de wind in de rug en kon het grote blad erop. De snelheid liep op naar tegen de 30 km/h, maar dat was maar een kort genot. Ik moest de Puinduinen in! Gelukkig had ik voor de start het parcours al enigszins verkend, want de Puinduin heeft wat afdalingen die je maar beter niet ‘blind’ naar beneden kunt gaan. Te gevaarlijk. En dan die klimmetjes! Nou ja, klimmetjes… Hele stijle trappen! Zwaar!
Na de Puinduin weer met de wind in de rug richting Kijkduin. Ik zag daar tegenop, want ik moest het parcours tweemaal afleggen. Weer alleen tegen die storm opbeuken! Pff… De mooie eerste plaats die Machel had bedongen, kon ik niet verdedigen. We zakten af tot de vierde plek. Gelukkig kon Fred weer wat minuten goedmaken, maar een vierde plek bleef het. Vierde van de zeven teams die zich hadden ingeschreven. Vier van de zeven klinkt mooi, maar er waren maar vijf teams van start gegaan… Mijn benen waren veel te vermoeid die dag. Te veel gefietst de week ervoor. Een hele apotheek aan Phenylethylamine in mijn lijf, kon daar niets aan veranderen helaas. In Chiny spraken Snelle Rijk en ik, terwijl Moon met rode oortjes meeluisterde, over onze ‘Grote Geheimen’. Ik ga daar nu verder niets over zeggen, maar nu Rik openlijk toegegeven heeft Phenylethylamine (PEA) te gebruiken, weten mijn lezers misschien in welke richting ze het zoeken moeten. Â Afgelopen zaterdag was de Beach Challenge, waar ik samen met Machel en Fred een triatlontrio vormde. Als ‘Dreamteam 1′ deden we mee met het onderdeel Trio XL, de langste afstand. Machel zou 1500 meter zwemmen, daarna zou ik 30 km fietsen en Fred zou afsluiten met 10 km over strand en door duinen rennen.
Machel had afgelopen dinsdag in Frankrijk een ‘Marathon Nature’ gelopen en baalde stevig dat de 1500 meter zwemmen werd vervangen door 4 km lopen vanwege de sterke stroming. Niet alleen omdat hij net een zware marathon achter de rug had en pijnlijke en vermoeide benen had, maar vooral omdat Machel zich bijzonder had verheugd op dit onderdeel. De start! De zeven teams die ingeschreven stonden voor de Trio XL gingen tegelijk met de deelnemers van langste afstand van de triatlon van start. Machel stond op driekwart van het startveld, maar ging goed van start. Na twee rondjes van twee kilometer kwam Machel binnen in een tijd van 21:09 minuten en stonden we (weet ik achteraf) op de eerste plaats bij de Trio XL! Hoera! In het Parc Ferme droeg Machel de Champion Chip aan mij over. Ik had sinds Egmond Pier Egmond niet meer aan strandracen gedaan en durfde ook niet goed meer met 30+ km/h het mulle zand in te duiken. Heel even afgestapt dus bij de strandafgang, maar al snel zat ik op goed bereidbaar strand.
Gelukkig kon ik me in een groepje van een man of acht nestelen. Met windkracht vijf of zes tegen kon ik me midden in de groep nog aardig handhaven. Maar die wind! Wordt vervolgd… Ik had er nog niet over geschreven, maar gisteravond was alweer de derde training voorbereidend op Luik Bastenaken Luik.
Onder de deskundige leiding van Fons Sommerdijk gaan we ons in zes pittige intervaltrainingen voorbereiden op LBL 2009. Natuurlijk werd voorafgaand aan de eerste training van ons verwacht dat we dit jaar al een paar duizend kilometers in de benen hadden, verder is het de bedoeling dat we naast de intervaltrainingen nog zeker zo’n 250 km per week fietsen.
Gisteren werd de training gehouden in ‘Het Rijk van Nijmegen’. Omdat ik de hele dag vrij was én omdat ik toch ook kilometers moest maken, besloot ik om vanuit Soest naar Milsbeek te fietsen. Op het moment dat ik op de startlocatie aankwam, had ik dus al 90 km in de benen zitten! Gelukkig hoefde ik niet direct van start, de trainingsavond werd voorafgegaan door een lezing over voeding van trainer/triatleet Peter Scheres van Passion4Sport. Het interessante verhaal van Peter over voeding was toegespitst op het volbrengen van Luik Bastenaken Luik en sloot af met een daarop gericht voedingsadvies. Toen de interval- cq. klimtraining! Fons had een mooi parcours uitgezet waar we de volgende klimmetjes tegenkwamen: de St Maartensberg, de Keizerskop, de Schrouwenberg, de Stekkenberg, de Boksheuvel, de Wylerberg (D), de Wylerberg (NL), de Sterrenberg en de Hanenberg.
Toen we goed opgewarmd waren reden we drie maal een parcours tussen Beek, Ubbergen en Berg en Dal. We reden drie maal een rondje met daarin de Hanenberg en de Sterrenberg kort achter elkaar.
De Hanenberg en de Sterrenberg zijn de zwaarste klimmen bij Nijmegen. De combinatie groot hoogteverschil en hoog stijgingspercentage geeft als resultaat dat ze als de zwaarste Nederlandse hellingen buiten Zuid-Limburg te boek staan. Â Met al 90 km in de benen kon ik minder goed meekomen met de (nog redelijk frisse)Â andere fietsers dan voorgaande twee trainingen. Mijn hartslag kreeg ik ook niet echt heel hoog meer. Totaal 135 km gefietst gisteren. Nog 22 dagen te gaan voor Luik Bastenaken Luik! |
|
 
 
