Archive for the ‘Diversen’ CategoryMet een persoonlijk record van 2.52.19 op de hele marathon is Abdelkader Benali de snelste hardlopende romanschrijver van Nederland. “Mijn gedachten gaan naar mijn vermoeide voeten die week aanvoelen als pudding. Ik loop ze helemaal beurs, mijn lelijke voeten. Mijn benen zijn veranderd in staal. Onwrikbaar, maar ook onbuigzaam. Ik kan ze smeden, er kan een zwaard uit gesmeed worden, spoel het af en gebruik het goed. Maar lopen kan ik er nauwelijks mee. Ik struikel. iemand tilt me op. ‘Kom op joh. Je moet verder. Het is nog maar een klein stukkie!’ Waarom? Waarom verder? Mijn ogen zijn leeggeraakt. Ik heb geen energie meer. De man die me overeind hielp, propt me iets in de mond. ‘Dit is goed voor je.’ En ik begin te kauwen. Het doet pijn. Eten doet pijn. Ik ben bang voor nieuwe steken in mijn buik. Ze moeten me met rust laten. ik wil iemand slaan. Dat lucht op, maar er is geen kracht in me. Ik kreun. Heel diep kreun ik en haal adem. Ik veracht het feit dat ik nog adem heb. En anderzijds heeft mijn adem me lelijk in de steek gelaten. Ik veracht mijn prestaties, mijn gekte.”
In ‘Marathonloper’ doet Abdelkader Benali (1975) verslag van zijn derde marathon. De hoofdstuktitels van het boek verwijzen naar de 42 kilometer van een marathon. Het slot luidt: ‘Nog 195 meter’. Abdel beschrijft in dit boek zijn gewaarwordingen tijdens deze 42195 meter lange uitputtingsslag, die een ware strijd tegen lichaam en geest blijkt te zijn. Verder vertelt hij het verhaal van hoe hij ooit is gaan hardlopen, doet hij verslag van zijn jeugdherinneringen in Marokko en vertelt hij over de strijd die hij levert met een al dan niet bestaande tegenstander. Het is een mooi lezenswaardig boek, zowel voor lopers als voor niet-lopers! Vanochtend moest ik presenteren wat ik allemaal geleerd heb de afgelopen 14 maanden in de opleiding Post-hbo Autisme. Ook kreeg ik mijn laatste tentamencijfer terug. Heel erg blij was ik om te horen dat ik geslaagd ben! Het was een hele leerzame, maar ook bijzonder pittige opleiding en ik ben blij nu weer wat meer tijd voor lopen en fietsen over te hebben.
Absoluut geslaagd ben ik ook voor een setje nieuwe loopschoenen. Het laatste half jaar liep ik op twee paar verschillende schoenen, Brooks Adrenalines voor op de weg, Asics Gel-Trail Sensor voor in het bos. De Adrenalines zijn anti-pronatieschoenen, de Trail Sensors zijn neutrale schoenen die heel erg stevig en solide zijn. Ik wilde er nog een derde setje schoenen bij, iets voor er tussenin. Dit om mijn voeten te leren dat ze er niet op kunnen vertrouwen dat altijd de gewenste steun aanwezig is, dat ze soms moeten aanpassen en (dus) sterker moeten worden. Min of meer per toeval kwam ik uit op de Nike Lunar Glide. Ik vond die schoenen altijd al prachtig om te zien, alleen al om het feit dat ze nu eens een keer níet wit met zilver zijn! Toen de Wehkamp ook nog eens een keer met een prachtige aanbieding kwam, heb ik de Glides direct aangeschaft. Daar heb ik tot dusver geen moment spijt van gehad. Allereerst zitten de Glides geweldig (het lijken bijna wel pantoffels!), verder hebben een drietal testloopjes mij meer dan overtuigd! Het zijn schoenen die voor mij geen inlopen behoeven, ik weet zeker dat ik op spiksplinternieuwe schoenen zo een 15km prestatieloop zou kunnen lopen. Verder ervaar ik meer dan voldoende steun bij deze schoenen, heel veel meer dan (bijvoorbeeld) een Asics Gel Nimbus kan geven. Dus qua schoenen ben ik ook absoluut geslaagd! Naschrift: het gebruik maken van diverse soorten schoenen noem ik ‘Methode Vanderklis’. Er is voor zover ik weet (nog) geen wetenschappelijke basis voor die methode, maar vooralsnog geloof ik er heilig in! Ik loop en fiets alweer ruim twee jaar met een Garmin Forerunner 301. Hoewel ik ondertussen graag zou overstappen naar de Garmin Forerunner 310XT, blijf ik de 301 gebruiken zolang hij het nog doet.
Onlangs heb ik een iPhone aangeschaft en sindsdien ben ik zeer onder de indruk van de vele mogelijkheden hiervan. Dat heeft niet zozeer met de telefoon te maken, maar veel meer met de vele handige en leuke applicatie die voor deze hippe telefoon ontwikkeld worden.
Eén van de applicaties is Runkeeper, een stukje software dat de GPS mogelijkheden van de iPhone gebruikt om je wandel-, hardloop- en/of fiets- activiteiten te registreren.
Hoewel ik van plan ben om met de Garmin te blijven lopen, was ik nieuwsgierig hoe de gratis versie van het programma Runkeeper presteert in vergelijking met de Forerunner. Met andere woorden: ik ging hardlopen met beide apparaten tegelijk ingeschakeld.
Hierboven een stukje kaart volgens de Garmin. De route (rode lijn) loopt mooi door de straten. Hieronder hetzelfde stukje parcours, maar dan volgens de Runkeeper Free.
Op bovenstaande kaart is duidelijk te zien dat Runkeeper hier en daar een bocht afsnijdt. Dat blijkt ook uit het totaal gemeten aantal kilometers, Garmin meet 4.76 kilometer, terwijl Runkeeper op 4.56 kilometer uit komt, 200 meter verschil dus! Runkeeper is dus minder nauwkeurig dan de Forerunner. Ik weet niet of dit aan de software ligt of aan de GPS van de iPhone. Zolang je over gewone wegen loopt is de afwijking geen enkel probleem. Runkeeper biedt namelijk de mogelijkheid om de route op eenvoudige wijze te editen. Met de muis pak je het rode lijntje op en je sleept hem naar de gewenste plek. Een correct gemeten afstand is het gevolg. Dit werkt echter natuurlijk niet bij een bosloopje! Conclusie: wanneer je geen Garmin bezit, maar wel een iPhone, dan is Runkeeper een geweldige applicatie. Zelf blijf ik voorlopig met mijn oude Forerunner 301 rennen. Het is ondertussen bewezen in verschillende grote studies: mensen die regelmatig bewegen maken minder kans op een depressie. Met name hardlopen blijkt een preventief effect te hebben! Of het regelmatig hardlopen mensen ook kan genezen van een depressie, is veel minder onderzocht.
Mijn werkgever, de Symfora Groep, gaat in samenwerking met TNO Kwaliteit van Leven, een grootschalig onderzoek doen naar het effect van Running Therapy op depressieve patiënten. Deze studie wordt genoemd de EFFORT-D studie (EFFORT-D = Effect of Running Therapy on Depression). In drie regio’s van de Symfora groep (Amersfoort, Almere en Hilversum) zullen depressieve patiënten gevraagd worden mee te doen aan het onderzoek. Daarbij worden twee groepen gemaakt, waarvan de ene groep via loting running of Nordic Walking krijgt naast de gewone behandeling en de andere groep de reguliere behandeling. Regelmatig worden allerlei metingen bij beide groepen gedaan, waaronder een fietstest met hartslagmeter, lichamelijk onderzoek, bloedtesten naar suiker en vetten, invullen van vragenlijsten over depressie- en angstklachten, kwaliteit van leven en pijnbeleving en nog meer onderwerpen van belang voor het onderzoek naar depressie. Alle teams van de behandelprogramma’s voor stemmingsstoornissen worden op dit moment genstrueerd hoe ze patiënten kunnen aanmelden voor het onderzoek en in alle regio’s komt testapparatuur te staan, terwijl de bewegingstherapeuten zich al warm lopen om de patiënten te begeleiden. Hmm… Ben een beetje jaloers op mijn collega’s die bewegingingstherapeut zijn. Begrijp me niet verkeerd, ik heb een hele leuke baan! Maar van wie van mijn lezers is het niet een droom om te mogen hardlopen onder werktijd? Van SportCity kreeg ik een e-mail waarin de volgende zin me opviel: “Al eens overwogen om eens een periode geen alcohol te drinken om te voelen wat het met je doet? Dan is dit een goed moment om alcohol eens een hele maand te laten staan!”  Sportcity maakte me attent op Non Alcohol November, een initiatief van een stichting die mensen wil uitdagen een hele maand lang en zonder concessies de alcohol te laten staan. Niet alleen omdat een maand stoppen met drinken gezondheidsvoordelen biedt, maar vooral ook om een discussie te willen uitlokken over de normalisering van alcoholgebruik. Tsja, als ik er goed over nadenk is het wel een gewoonte van mij om bijna elke dag wel één of meerdere glazen wijn te drinken. Zou ik het kunnen, een hele maand zonder? Best wel een uitdaging eigenlijk! Afgelopen zondagmorgen liepen Gonda en ik in Gouda een PrePartyRun. Het was een ingekorte versie van Gonda’s rondje. Ingekort omdat ik nog moest ervaren hoe mijn scheenbeen zich zou houden. Het waren weer de eerste kilometers na twee weken van looprust.
Na veertig minuten waren we weer thuis en hadden we 6,3 km afgelegd. Mijn scheenbeen vertelde me dat het wel genoeg was voor de eerste keer na een periode van rust. Dinsdagavond liepen we in Soest. Mijn scheenbeen had gelukkig weinig te lijden gehad van het zondagse loopje. We liepen eerst door jaren 20 wijken, daarna door villawijken, gevolgd door de Soester Eng. Na het passeren van de molen en het oversteken van het spoor, liepen we langs allerlei sportvelden. Uiteindelijk kwamen we bij AV Pijnenburg uit en moesten we natuurlijk even een rondje op de baan meepikken (zie helemaal onderaan op onderstaande foto). Â Het werden 11 kilometers die avond. Mijn scheenbeen voelde behoorlijk goed, dus het hadden meer kilometers kunnen worden, maar in het kader van het weer opbouwen was die afstand mooi genoeg. Gisteren een dagje naar Westervelde, vanwege de verjaardag van mijn kersverse schoonmoeder. Het was net een vakantiedag, even helemaal er uit zijn op het Drentse platteland. Natuurlijk moest het plaatselijke Hunebed bezocht worden.
Vandaag is het alweer donderdag, de verjaardag van mijn lief en haar tweelingzus. Felicitaties mogen naar hier, hier en hier (maar natuurlijk ook op dit weblog). Eén van de leuke dingen van het koken voor een feest, is dat je dan weer eens je beproefde succesrecepten kunt inzetten.
Rijstsalade met aubergine, tomaat, feta en olijven Benodigdheden:
Tomatensap met 2 kruidenboillontabletten en enkele druppels tabasco aan de kook brengen. Rijst toevoegen en gaar koken. Regelmatig even roeren door de rijst om aanbranden te voorkomen. Gare rijst laten afkoelen. Het was een erg leuk feest! Zowel mijn lief als haar dochter voelden zich heel erg jarig. En ik? Ik heb er een hele leuke familie bijgekregen! Zomeravondgeluk. Men neme: een leuke locatie, bijzonder aangenaam gezelschap én een flinke snuif PEA.
Middelengroep: behoort tot de lichaamseigen stoffen. Met stijgende verbazing lees ik de reacties op het cocaïnegebruik van Tom Boonen. Ik begrijp werkelijk niet de heftigheid waarmee gereageerd wordt! Waarom vinden zoveel mensen dat ze zich ongestoord met iemands privé leven mogen bemoeien? De meeste reacties vind ik kortzichtig en gespeend van enige kennis.
Cocaïne wordt in de geneeskunde als locale verdoving gebruikt bij o.a. oog- en neusoperaties. In zuivere vorm heeft cocaïne een sterk stimulerend effect, je kunt er dus betere prestaties mee leveren. De halfwaardetijd (de tijd waarna van de oorspronkelijke hoeveelheid nog precies de helft over is) van cocaïne is echter slecht één uur! Dat betekent dat er een aantal uur na gebruik geen enkel positief effect meer te merken is, hooguit een tegengesteld effect (de rebound, oftwel een soort van ‘kater’). Tom Boonen is een groot Belgisch wielrenner. Dat hij cocaïne heeft gebruikt is niet erg verstandig, maar wat doet dat er eigenlijk toe? Zolang hij zonder middelen te gebruiken start in een koers, is er niets aan de hand. Cocaïne is na een paar uur uitgewerkt, dus wat maakt het uit als Tom dat in zijn vrije tijd gebruikt? Voorbeeldfunctie? Tom is geen onderwijzer, maar wielrenner! Cocaïne is de meest populaire drug in Europa, naar schatting vijf miljoen mensen gebruiken het. Met name in hoge maatschappelijke functies wordt cocaïne al eeuwenlang gebruikt. Van Sigmund Freud is bijvoorbeeld bekend dat hij in grote mate cocaïne gebruikte. Om een lang verhaal kort te maken: Tom Boonen heeft niets verkeerd gedaan! Het stimulerende effect van het middel dat hij heeft gebruikt, is niet in zijn voordeel geweest in een koers (waarschijnlijk integendeel!). Bovendien betrof het zijn privé leven, het had niets met fietsen te maken. Update: Na een aantal kritische reacties én na er nog even over nagedacht te hebben, de volgende toevoeging: Iedereen heeft in principe een voorbeeldfunctie! Met name natuurlijk: ouders, onderwijzers, politici, hulpverleners, leidinggevenden, politie en artiesten. Betekent dat we bijvoorbeeld voortaan ook artiesten moeten gaan testen? Ik vermoed een behoorlijk aantal ‘positieve’ uitkomsten… Update 2: Het ‘verhuisadvies’ was natuurlijk nogal kort door de bocht, ik heb dat doorgestreept. Verder realiseerde ik me opeens dat ik in dit postje niet duidelijk heb gemaakt dat cocaïne voor wielrenners buiten competitie geen verboden middel is. Ik ging ervan uit dat iedereen dat wel begreep vanwege de korte halfwaardetijd, maar dat is mogelijk niet zo. Ten slotte wil ik nog benadrukken dat ik volstrekt tegen (niet medisch voorgeschreven) middelengebruik ben! Gisteren was ik in de Melkweg voor het concert van The Veils. De eerste nummers van het concert leek het of zanger Finn Andrews zijn stem reeds stuk gezongen had, maar dat bleek ontzettend mee te vallen in de loop van het concert. De band stond in het begin enigszins aarzelend en onzeker op het podium, wat ik vooral meende te zien aan zanger Finn en aan de aantrekkelijke bassiste Sophia Burn. Gaande het concert leek het zelfvertrouwen te groeien en stond van lieverlee het concert als een huis. The Veils eindigde met ‘Larkspur’, het nummer dat ik al eerder gepost heb op mijn blog. Leuk om te zien hoe de muur van gitaargeluid wordt gemaakt, namelijk door de elektrische gitaar te bespelen met een strijkstok! Toegift: na nog twee nummers gespeeld te hebben, nam de band afscheid en speelde Finn nog een aantal akoestische nummers. Uniek: het was doodstil in de Melkweg toen Finn Andrews alleen op het podium stond! |
|
