We zouden rustig lopen! Christel had last van haar knie en ik zou de volgende dag een stuk met Frunning meelopen richting het glazen huis. De Garmin bleef
thuis want die was stuk. Was ook niet nodig bovendien, want dat malle meisje zou het tempo aangeven.

Edelachtbare, ik wil graag bewijsstuk SMS-556 inbrengen…

Vlak voor de start: “We moeten meer naar voren hoor, want deze mensen om ons heen zijn veel te langzaam!” EN: “Ik moet plassen!!!”

De start! Zigzaggend baanden we ons door de meute. Of althans… Christel baande zich een weg door de meute en ik probeerde wanhopig daarbij in de buurt te blijven. Ondertussen vroeg ik mezelf af welk tempo we eigenlijk liepen…

Chica Bonita plays Goofy’s little sister…

Het tempo bleef vrij constant tot op een kilometer of 16, maar toen moest Chris toch echt even ‘zitten’. Wie het parcours van de Linschotenloop kent, weet dat er geen enkele mogelijkheid is om ongezien een plasstop te houden. Staande naast een knotwilg, maakte ik mezelf (galant als ik ben) zo breed mogelijk om de dame achter mij wat privacy te bieden. Na een paar minuten (rearranging skirt/underwear/tights) konden we weer verder in hetzelfde tempo als daarvoor…

Deze zijn veel charmanter… (klik voor vergroting)

De laatste kilometers kreeg ik wat last van mijn rechter long, waarschijnlijk de naweeën van een verkoudheid. Het tempo moest iets omlaag.

Uiteindelijk verbeterde ik mijn PR geheel onbedoeld met ruim twee minuten! En dat met plasstop, longprobleem en kwekkerdekwek naast me…

17-12-2011, Linschotenloop, Halve Marathon, 01:49:08 (PR)

Esther aka @12triathlon organiseert elke volle maan een Full Moon Trail Run (FMTR). Deze onverharde loop vindt bij voorkeur steeds weer in een ander loopgebied plaats.  Mooi en spannend om bij maanlicht te trailen!

Afgelopen weekend mocht ik samen met Christel de FMTR route bepalen. We kozen voor het prachtige natuurgebied de Lange Duinen nabij Soestduinen en knoopten er gelijk een passend thema aan vast: Santa’s Little Helpers.

Iedereen die afgelopen zaterdag onder de volle maan mee ging had gehoor aan gegeven aan het thema. Er was een Engel, er waren knipperende lampjes op kerstmutsen, er was een kersthond en er was zelfs “a guy in a dress”!

Bijzonder mooi vond ik het om bij het schijnsel van de volle maan over de zandverstuiving te lopen. Het gehuil van de honden, de roepende uilen en de machinegeweren van de militaire oefening in de buurt maakten dit alles nog extra spannend.

@Hazelinde maakte onderstaand filmpje:

Het was een gedenkwaardige avond! Volgende Full Moon Trail Run ben ik er graag weer bij!

Hoe was het ook alweer zo gekomen? Al maanden stond ‘t is voor niks bij mij op de agenda. Dit omdat ik van verschillende mensen had gehoord dat het een hele mooie (tevens onverharde) loop is. Loopmaatjes Christel en Paula zouden er helaas niet bij zijn, omdat ze Olne-Spa-Olne gingen doen. De dames hadden snode plannen: OSO lopen in een tutu, even het Belgische trailwereldje opschudden. Hahaha, wilde wijven!

Hoe anders kan het lopen? Christel met koorts in bed, Paula net hersteld. Overmoedig twitterde ik aan Paula “wanneer je in Geldrop komt lopen, dan ben ik wel stand-in voor Christel!”. Tja… en uiteindelijk krijg je dan dus dit…

Tutu’s rules!

Het was een prachtige loop, waar ik met veel plezier aan terug denk! Een werkelijk prachtige route en prima georganiseerd. Paula en ik hadden veel lol met elkaar. Sowieso 30 kilometer lang lopen kletsen, maar het was ook erg leuk om te reageren op wat medelopers en publiek te zeggen hadden over onze mooie tutu’s.

Voor de start natuurlijk nog even met de Goedheiligman op de foto!

Niet Sinterklaasje, maar SinterHaasje!

Ik heb genoten! Mensen van ‘t is voor niks, hartelijk dank voor dit prachtige evenement!