Wanneer mag je een loop een Trailrun noemen? Die vraag speelde door mijn hoofd toen ik zondag 6 november jl. de Montferland Trailrun aan het lopen was.

Na twee maal Festival Trail Semois (25km) en één maal de Lafuma Trail (30km) in Maastricht gelopen te hebben, is voor mij een trail een loop over een lange afstand waar sommige hellingen dusdanig stijl zijn dat je moet gaan wandelen of (zelfs) klauteren. Of dit terecht is weet ik niet, maar het is wel het beeld dat ik afgelopen jaren gekregen heb.

Voor de start! (Foto: Geert Wevers)

Even na twaalven kwam ik die zondag aan bij Markant Outdoorcentrum, een sportcentrum waar al van alles te doen is op gebied van Outdoorsport.  Adventureracing, boogschieten, klimmen, kanoën, te veel om allemaal op te noemen. De trail werd trouwens georganiseerd door OUT!, een sportorganisate die gebruik mochten maken van de faciliteiten van Markant.

Zo’n veertig lopers stonden aan de start voor de langste afstand, de 16 kilometer. Het was ook mogelijk om voor de 5 of 10km in te schrijven, maar dat zijn bepaald niet mijn favoriete afstanden.

De start! Met enigszins zeurende achillespezen ging ik rustig van start. Er was geen tijdmeting (zelf klokken), maar ik deed sowieso vooral mee voor het plezier en om te genieten van de mooie omgeving. Na 254km gelopen te hebben in oktober, voor mij een absoluut record, was het een goed idee om even wat rustiger aan te doen.

We liepen een goed bewegwijzerde route over een mooi en afwisselend parcours. Singletracks, ruiterpaden en wandelpaden. Prachtig! Ik heb genoten van de mooie route. De routebordjes waren wat klein, dus je moest goed kijken welke kant de pijl uitwees. Eén keer ben ik verkeerd gelopen, maar dat was eigen schuld. Liep gezellig te kletsen en had mijn aandacht even meer bij de dame, dan bij de bordjes…

Was dit nu een Trailrun? Ja, natuurlijk! Een trail in Nederland is gewoonweg niet te vergelijken met trailrunning in de Ardennen, daar hebben we de hellingen hier niet voor. Ja, in Zuid-Limburg misschien, maar verder niet.

Het was een mooie Trailrun! Erg stijl waren de hellingen niet, maar het parcours had verder wel alles van een trail in zich. Maar wel graag een langere afstand erbij! Dertig kilometer of nog iets langer bijvoorbeeld.

Mijn complimenten voor Adriaan en medewerkers van OUT! voor dit mooie initiatief! Volgend jaar weer?

Trailrunning begint in Nederland bekend te worden. Steeds meer lopers gaan op zoek naar meer beleving in plaats van dat ze nog langer massale (asfalt) evenementen bezoeken. Dicht bij de natuur, om de rust te ervaren en te ontdekken hoe fraai Nederland eigenlijk is. Naast trailwedstrijden als de Veluwezoomtrail, de Koning van Spanje Trail en Maastrichts Mooiste Lafuma Trail heeft Mud Sweat Trails onlangs een ‘Open trail klassement Utrechtse Heuvelrug’ ingesteld om lopers de mogelijkheid bieden met elkaar de competitie aan te gaan. Deze competitie staat open van 1 september tot 1 december 2011, maar natuurlijk is deze route ook daarna nog te lopen.

Het mooie van de Utrechtse Heuvelrug Trail is dat je de trail kunt lopen wanneer je wilt, je hoeft je niet van tevoren aan te melden en er zijn geen kosten aan verbonden. De route kun je downloaden van de MST site zowel als kaart met beschrijving maar ook als gpx bestand. Je kunt de route van Driebergen naar Rhenen lopen maar ook andersom.

Esther plaatste zowel op Twitter als op haar Blog de oproep als groep de UHT te gaan lopen. Niet als wedstrijd, maar gewoon voor de gezelligheid samen. Zaterdag 22 oktober jl. vertrokken 11 lopers en drie honden vanaf station Rhenen voor deze mooie trail over de Utrechtse Heuvelrug.

Ik had de woensdag ervoor samen met Inge en Tiny ook al ruim 30km gelopen, dus ik vroeg mezelf af hoe het zou zijn twee van die lange afstanden zo kort op elkaar. De benen voelden op zich goed, maar of dat zo zou blijven…

Nadat we op pad waren gegaan bleek al snel dat navigeren navigeren met de Garmin best lastig is. De aanwijzing om af te slaan, komt soms pas net nadat je betreffende afslag bent gepasseerd.

Gezellig kletsend liepen we de route, dan weer naast de een, dan weer naast de ander.  Het was leuk om te zien hoe het canicrossen in zijn werk ging. Door twee honden voortgetrokken, moet je soms even flink je hakken in het zand zetten, viel me op.

Twee dagen rust tussen twee ‘dertigers’ is eigenlijk te kort voor mij op dit moment. De laatste 7 kilometer kreeg ik het steeds zwaarder. Gelukkig lag het tempo niet hoog en kon ik blijven volgen.

Uiteindelijk kwamen we na drie uur en zesenveertig minuten aan bij station Driebergen. We waren niet voor een tijd gegaan en waren herhaaldelijk gestopt onderweg. Het had veel sneller gekund, maar daar ging het ons niet om. Ik heb genoten van de gezelligheid, het mooie landschap en het heerlijke weer!