Het is alweer even geleden, maar 2 juli jl. stond ik aan de start van de trail die elk jaar in de omgeving van Chiny (B) wordt gehouden. Twee jaar geleden was de eerste keer dat ik meedeed en dat was tevens de eerste keer dat ik een echte trailrun liep. Toen heette het nog Festival Trail Chiny, maar ondertussen wordt het evenement Festival Trail Semois genoemd, naar de rivier de Semois die deels gevolgd en soms overgestoken wordt.

Het parcours is gelegen ten zuiden van de Ardennen, in de provincie Belgisch Luxemburg, een werkelijk prachtige omgeving om in te lopen!

Toen ik twee jaar geleden mijn eerste trail liep, maakte ik een beginnersfout, ik probeerde alle hellingen hardlopend omhoog te komen. Dit resulteerde er toen in dat ik de laatste kilometers niet meer kon rennen, dat mijn spieren op het eind nog maar nauwelijks mijn lichaamsgewicht konden dragen. De laatste 5 kilometer heb ik toen moeten wandelen en ik had me dus voor dit jaar voorgenomen dat me dat niet weer zou overkomen.

De start! Nog geen honderd meter verder stond ons direct een hele zware klim te wachten, een klim die dusdanig steil was dat slechts met behulp van touwen en staalkabels er omhoog geklauterd kon worden. Voordat ik boven was, zat mijn hartslag al nagenoeg op het maximum. Dit terwijl de Garmin nog maar slechts een paar honderd meters afgelegde afstand aangaf…

Wat er volgde was een werkelijk prachtige tocht in de streek van de Semois. Er zat bijna geen vlak stuk in, de paden gingen óf omhoog óf omlaag. Bijna alles onverhard natuurlijk. Waar ik wel weer enorm aan moest wennen waren de best grote keien die op de paden lagen. Zeker met het dalen was dat goed oppassen geblazen!

Het parcours was totaal anders dan dan van twee jaar terug, maar zeker niet minder zwaar. Er zat op een gegeven moment een klim in die zo steil was dat ik eerst niet kon geloven dat we daar omhoog moesten. Bijna op handen en voeten ging ik omhoog, zó steil was het. Gelukkig stonden er bomen waar je af en toe je aan kon vastgrijpen…

Na 3:03 uur kwam ik over de finish. Niet alleen 25 kilometer afgelegd, maar ook nog ruim 550 meter geklommen. Mijn energie had ik goed verdeeld, want ik kon tot het einde toe blijven hardlopen. Wel werd het dalen steeds zwaarder, de quadriceps hadden het wederom zwaar te verduren gehad.

Net als twee jaar geleden was het na afloop feest tot diep in de nacht. Eerst gezamenlijk eten, daarna feesten op de muziek van een coverband. De Belgische biertjes liet ik mezelf goed smaken, ik had het wel verdiend vond ik…