Afgelopen zondagmorgen om 7 uur ging de bel, de mooie Stella uit Tuk stond voor mijn deur om samen naar Zuid Limburg te reizen. Stella had er toen al een hele reis opzitten.

Via facebook hadden we gezien dat we beiden met de Maastrichts Mooiste Lafuma Trail mee wilden doen en dus lag samen reizen voor de hand. Gezellig kletsend vloog de tijd om en voor we het wisten waren we aangekomen bij de ENCI groeve vlak onder Maastricht.

Stella en Gert voor de start

De Maastrichts Mooiste Lafuma Trail werd dit jaar voor het eerst georganiseerd. De trail gaat niet alleen over Nederlands Limburgse grond, ook Belgisch Limburg en Franstalig België worden aangedaan. De start is vanuit de ENCI groeve en het is heel apart om de eerste kilometers langs van die steile mergelwanden te lopen. Je waant je in het buitenland.

Na een rondje door de groeve is het deelnemersveld van zo’n 87 trailrunners al aardig uit elkaar getrokken en begint de klim naar de top van de Observant. Deze klim is voor Nederlandse begrippen lang. Hierna volgen schitterende bospaden, slingerende single-trails en prachtige vergezichten.

Wetend dat het zwaarste stuk tussen de 25e en 27e kilometer zit, loop ik rustig in de achterhoede mee. Na de brug over het Albertkanaal zitten we op zo’n 14 kiometer en begint de route rondom het Fort Eben-Emael. Wederom worden we getrakteerd op mooie singletrails en prachtige vergezichten.

Na een afdaling naar de brug van Lanaye volgt er (helaas) een lang stuk asfalt langs het Albertkanaal. Wel is het prachtig om over het water de bergjes te zien waar we daarvoor over heen zijn gekomen.

Na het asfalt langs het Albertkanaal was het beste uit mijn benen verdwenen en maakte ik mezelf een beetje zorgen over de klim die eraan zat te komen.

Die zorgen bleken niet overdreven, want wat volgde waren een paar klauterwanden die ooit dienst hadden gedaan als parcours voor het Nederlands kampioenschap berglopen. Op handen en voeten ging ik omhoog, me vastgrijpend waar ik maar steun vond. Meerder malen moest ik even stoppen om op adem te komen en mijn benen even te ontspannen. Zwaar!

Uiteindelijk kwam ik na 3 uur en 51 minuten over de finish. Stella had een mooie 3:22 gelopen.

Ik heb genoten van dit perfect georganiseerde evenement! De route was goed uitgepijld, er was voldoende eten en drinken onderweg en het parcours was prachtig! Een aanrader voor wie dicht(er) bij huis een prachtige en goed verzorgde trail wil lopen.

Het is alweer even geleden, maar 2 juli jl. stond ik aan de start van de trail die elk jaar in de omgeving van Chiny (B) wordt gehouden. Twee jaar geleden was de eerste keer dat ik meedeed en dat was tevens de eerste keer dat ik een echte trailrun liep. Toen heette het nog Festival Trail Chiny, maar ondertussen wordt het evenement Festival Trail Semois genoemd, naar de rivier de Semois die deels gevolgd en soms overgestoken wordt.

Het parcours is gelegen ten zuiden van de Ardennen, in de provincie Belgisch Luxemburg, een werkelijk prachtige omgeving om in te lopen!

Toen ik twee jaar geleden mijn eerste trail liep, maakte ik een beginnersfout, ik probeerde alle hellingen hardlopend omhoog te komen. Dit resulteerde er toen in dat ik de laatste kilometers niet meer kon rennen, dat mijn spieren op het eind nog maar nauwelijks mijn lichaamsgewicht konden dragen. De laatste 5 kilometer heb ik toen moeten wandelen en ik had me dus voor dit jaar voorgenomen dat me dat niet weer zou overkomen.

De start! Nog geen honderd meter verder stond ons direct een hele zware klim te wachten, een klim die dusdanig steil was dat slechts met behulp van touwen en staalkabels er omhoog geklauterd kon worden. Voordat ik boven was, zat mijn hartslag al nagenoeg op het maximum. Dit terwijl de Garmin nog maar slechts een paar honderd meters afgelegde afstand aangaf…

Wat er volgde was een werkelijk prachtige tocht in de streek van de Semois. Er zat bijna geen vlak stuk in, de paden gingen óf omhoog óf omlaag. Bijna alles onverhard natuurlijk. Waar ik wel weer enorm aan moest wennen waren de best grote keien die op de paden lagen. Zeker met het dalen was dat goed oppassen geblazen!

Het parcours was totaal anders dan dan van twee jaar terug, maar zeker niet minder zwaar. Er zat op een gegeven moment een klim in die zo steil was dat ik eerst niet kon geloven dat we daar omhoog moesten. Bijna op handen en voeten ging ik omhoog, zó steil was het. Gelukkig stonden er bomen waar je af en toe je aan kon vastgrijpen…

Na 3:03 uur kwam ik over de finish. Niet alleen 25 kilometer afgelegd, maar ook nog ruim 550 meter geklommen. Mijn energie had ik goed verdeeld, want ik kon tot het einde toe blijven hardlopen. Wel werd het dalen steeds zwaarder, de quadriceps hadden het wederom zwaar te verduren gehad.

Net als twee jaar geleden was het na afloop feest tot diep in de nacht. Eerst gezamenlijk eten, daarna feesten op de muziek van een coverband. De Belgische biertjes liet ik mezelf goed smaken, ik had het wel verdiend vond ik…