De voortekenen waren niet gunstig. Ik had al een paar dagen lichte keelpijn en ik voelde me niet echt fit. Ziek was ik niet, maar zeker ook niet in topconditie. Toch besloot ik afgelopen zondagochtend om bij de Singelloop te vertrekken op een tempo wat zou kunnen resulteren in een verbetering van mijn 10 km PR, dat op 47:15 staat.

Voor de start vond er een heuse tweetup plaats! Bij de blauwe Brooks tent waren aanwezig: Kees, John, Cora, John & Ans en Jan & Caroline. Ans en de bloggers Kees, John en John kende ik al enige tijd, maar Cora, Jan en Caroline had ik alleen nog maar via twitter ‘gesproken’.

Klik op de foto’s voor een vergroting…

Met Hardlopende Boer (John) had ik afgesproken om samen voor een tijd te gaan die onder de 47 minuten uit zou komen. Terry vond dat een goed plan en voegde zich bij ons.

De start! De eerste drie kilometers gingen in gemiddeld 4:35 min/km. Dat ging redelijk, maar ik voelde mezelf er niet helemaal goed bij. Ik had al het gevoel lucht tekort te komen, maar toen ik ook steken in mijn zij kreeg, besloot ik om van van het voornemen om een PR te lopen af te zien. Dit niet alleen omdat ik me niet helemaal fit voelde, het was ook omdat de haalbaarheid van dat plan wel erg klein werd. Ik wenkte John dat hij en Terry door moesten lopen, dat ik het tempo ging laten zakken.

Na een paar kilometer zoeken, vond ik een tempo waar ik me beter bij voelde, namelijk 4:50 min/km. Een hoger tempo dan dat, leverde pijn op in mijn zij op en het gevoel niet genoeg lucht te krijgen.

Uiteindelijk kwam ik in 49:17 over de finish, dat is twee minuten boven mijn PR. Geen tijd waar ik me voor schaam, het zat er gewoonweg niet in die dag. Niet helemaal fit vanwege een virus of iets dergelijks waarschijnlijk…

Na het over de finish gaan kreeg iedere loper, in plaats van een medaille, een boek over 60 jaar Singelloop. Een boek met veel mooie oude foto’s. Een leuke herinnering!

26-09-2010, Singelloop, Utrecht, 10km, 00:49:17

Begin van het jaar had ik, behalve blessurevrij kunnen hardlopen,  geen specifiek doel voor 2010. Gewoon lekker lopen en heel blijven. Toen met de Hardloopvierdaagse bleek dat ik veel makkelijker dan verwacht 60 kilometer in vier dagen kon lopen, ben ik mijn aantal weekkilometers gaan opbouwen. Van 35 km per week ging ik geleidelijk aan naar zo’n 6o kilometer per week. Gevolg was dat een aantal maanden later het ene na het andere PR eraan ging! Gaande weg het jaar kreeg ik een doel: in 2010 al mijn PR’s verbeteren! Na verbetering op de halve marathon, de 15 km, de 10 km en de 12 km, was afgelopen zondag de 10 EM aan de beurt bij de Dam tot Damloop. Doel was 10 minuten van mijn tijd van vorig jaar af te lopen. Dat was een realistisch doel.

Helaas heb ik de Dam tot Damloop aan me voorbij moeten laten gaan. Vorige week maandag ging ik tijdens een rustig (bos) trainingsloopje met AV Pijnenburg door mijn enkel heen. Ik liep goed op te letten, maar opeens was er een stuk ondergrond waar ik onverwachts doorheen zakte. Een hol van een beest of een vermolmd stuk hout, zoiets.

We zaten midden in het bos, dus ik moest na het verzwikken nog een kilometer of vier doorlopen voordat we weer bij de AV terug waren. Dat doorlopen ging redelijk goed, maar ik was liever gestopt direct na het zwikmoment.

Na vijf dagen looprust  was de zwelling van de enkel vrijwel geheel afgenomen. Ook kon ik er al weer een aantal dagen normaal mee wandelen. Afgelopen zaterdag heb ik voor het eerst weer voorzichtig proberen te rennen. Dat ging redelijk goed, zolang ik maar rechtuit liep. Scherpe bochten en uitwijkmanoeuvres voelden niet zijn aan, duidelijk was er ruimte op de enkelbanden voelbaar. Een hardloopwedstrijd lopen met veel deelnemers leek me niet verstandig. Het risico lopen dat het mis zou gaan wanneer ik onverwacht voor iemand zou moeten uitwijken wilde ik niet. Geen Damloop dus en daarmee in 2010 geen nieuw 10 EM PR. Dat zal tot 8 januari moeten wachten bij de Florijnwinterloop in Woudenberg.

Vanavond kon ik weer meelopen met een rustig duurloopje bij AV Pijnenburg. Ik had mijn enkel ingetapet om beschermd te zijn tegen een nieuwe verstuiking. Rechtdoor op verharde paden liep ik goed, maar op de bospaden voelde de enkel nog aardig instabiel. Het herstel heeft nog wat tijd nodig.

Een paar weken geleden volgde ik een clinic trailrunning bij Marc Weening en Patrick Franken van Mud Sweat Trails. Losse Veter was er bij aanwezig en maakte video opnames van deze leerzame en leuke clinic.

Het belangrijkste dat ik geleerd heb bij deze clinic, is goed dalen op een steil aflopend pad. Op bovenstaande filmpje zie je ons op een gegeven moment slalommen zoals je ook doet op steile skihellingen. Bij een uitgesleten pad kan jezelf dan een beetje tegen de kanten op laten lopen. Bekijk het filmpje om te zien wat ik bedoel. Het was een leerzame clinic die ik iedereen met trailaspiraties kan aanbevelen!

De afgelopen maanden heb ik veel loopjes met verschillende hardlopende webloggers gedaan. Afgelopen zaterdag liep ik samen met Kitty een rondje ‘Boerenverdriet‘, een mooi tochtje door het polderlandschap gelegen aan de rand van de Biesbosch.

Het was een mooi loopje met schitterende vergezichten. Bijzonder was ook dat we op een gegeven moment het water moesten oversteken met pont die je zelf met een slinger naar je toe moest halen. Een zwaar klusje! Verder maakte de zuigende vette klei en het hoge gras er een bijzonder pittige loop van. We waren dan ook blij toen we na ruim 15 kilometer weer bij de auto terug waren! Kitty, het was een gezellige dag en ik nodig je dan ook van harte uit om eens in de bos- en heidegebied achter Paleis Soestdijk te komen lopen!

Afgelopen zondag volgde ik een Workshop Barefoot Running bij Wouter Buist. Niet dat ik van plan ben om voortaan blootsvoets door het leven te gaan, het was meer uit nieuwsgierig. De workshop werd nagenoeg bij mij om de hoek gehouden, namelijk bij de Lange Duinen gelegen tussen Soest en Soestduinen. We begonnen direct op blote voeten. Na een stukje inlopen liet Wouter ons allerlei oefeningen doen, die duidelijk moesten maken welke technieken je wel en welke niet je moet gebruiken bij barefootrunning. Belangrijkste is natuurlijk de voorvoetlanding, maar dat gaat al bijna vanzelf. Op de hak landen is namelijk bepaald niet prettig wanneer je op blote voeten rent.

Na het inlopen en de verschillende oefeningen begon ik steeds lekkerder te lopen op blote voeten, ik kreeg de slag te pakken. Wouter stelde voor om de ‘blauwe paaltjes route’ verder te vervolgen en dat leek me goed te doen. Na echter ruim 3 kilometer gerend te hebben begonnen de voetzolen toch wat gevoelig te worden. Ik was dan ook blij dat we na 5 kilometer barefootrunning weer bij de parkeerplaats terug waren. De volgende ochtend waren de voetzolen nagenoeg hersteld, maar had ik wel spierpijn in de kuiten. Door het verder doorzakken van de hiel (je hebt geen hak!) komt er namelijk meer rek op achillespees en kuiten te staan. Niets ernstigs, maar ik voelde het goed! Al met al een leerzame workshop, hoewel ik niet direct bekeerd ben tot het barefootrunnen. Wel zou ik een keer minimalistische schoenen willen proberen.

Het is alweer bijna twee weken geleden dat ik meedeed met de Gildeloop in Soest. Een leuk kleinschalig loopje, niet te groot en niet te klein. Bovendien is het altijd leuk om in je eigen woonplaats te lopen. Rik, de winnaar van vorig jaar, was ook weer aanwezig. Rik stelde voor om samen te gaan inlopen. “Uhhh… Rik… Jouw inlooptempo is mijn wedstrijdtempo, kan dat wel? ” Volgens Rik wel. En we vonden inderdaad een tempo dat voor beiden acceptabel was.

De start. Van tevoren had ik bedacht dat ik in elk geval onder de vijftig minuten wilde lopen. Mijn PR op de 10km had ik gelopen bij de Linschotenloop afgelopen december, dat werd toen 51:13. De afgelopen maanden had ik veel trainingskilometers gemaakt en ik vermoedde dat ik een stuk sneller geworden was. Hoeveel sneller, daar had ik geen idee van. Ik besloot om weg te gaan in een tempo dat kon resulteren in 48 minuten en gaandeweg te kijken hoe het zou gaan. Dat tempo kon ik dusdanig goed vasthouden dat ik de laatste kilometers nog iets kon versnellen en zelfs nog een beetje over had voor een eindsprint. Uiteindelijk kwam ik in 47:15 over de finish. Dat betekent dat ik op twee seconden na vier minuten van mijn PR had afgelopen! Rik was net als vorig jaar snelste man.

Foto: John de Boer

Afgelopen zaterdag deed ik voor het tweede achtereenvolgende jaar mee met Bunniks Mooiste. Ik wilde daar graag aan meedoen, want het is een goed georganiseerd loopje in een hele mooie omgeving. Het rondje van zes kilometer loopt langs de Kromme Rijn, door landgoed Rhijnauwen en langs het fort. Je kunt kiezen voor zes of voor twaalf kilometer. In het laatste geval loop je twee rondjes. Ik ging voor de twaalf kilometer.

Bij het inlopen voelde ik het al, ik zou het zwaar gaan krijgen. De intervallen die ik een paar dagen daarvoor bij AV Pijnenburg had gedaan, waren nog goed voelbaar in mijn benen.

De start. Ik had de hoop dat de spierpijn na een paar kilometer wel minder zou worden, maar daar zat helaas geen enkele verandering in. Toen het einde van het eerste rondje in zicht kwam, was het dan ook heel verleidelijk om te finishen op 6 km. Dit natuurlijk toch niet gedaan en gegaan voor de volle twaalf kilometer. Ondanks de spierpijn kon ik het tempo goed vasthouden en ging ik over de finish in 57:56, een tijd ruim negen minuten sneller dan vorig jaar! Rik was net als vorig jaar snelste man op de zes kilometer.

25-08-2010, Gildeloop, Soest, 10km, 00:47:15 (PR)
04-09-2010, Bunniks Mooiste, Bunnik, 12km, 00:57:56 (PR)