In juli liep ik 239 kilometer. Nu weet ik dat er genoeg lopers zijn voor wie dat niet bijzonder veel is, maar voor mij was dat een absoluut record! De maanden mei en juni liep ik namelijk respectievelijk 149 en 134 kilometer. De maanden dáár weer voor, liep ik steeds zo rond de 100 kilometer per maand. Die 239 kilometer voelde ik dan ook behoorlijk in mijn benen, met name in de quadriceps en in de aanhechtingen daarvan. Het was niet dat er ergens een probleem was, de benen waren gewoonweg moe van de forse toename in trainingsomvang.

Afgelopen maandag had ik met Gooise Marco afgesproken om samen in zijn achtertuin te gaan lopen. We liepen via ’s Gravenland door Gooilust, Bantam en Corverbos om weer terug te keren bij Casa Voorthuis in Hilversum.

(klik voor een vergroting)

Marco en ik hadden een loopje van een kilometer of twintig afgesproken en dat was maar goed ook. Amper halverwege voelde ik dat mijn bovenbenen al beginnen te branden, ik wist dat het zou een zwaar loopje zou gaan worden. Alle door Marco voorgestelde extra heuveltjes en omwegen wees ik dan ook vriendelijk doch resoluut af. Toen we na 22 kilometer (tempo 6:15 min/km) weer terug waren bij het startpunt, was ik dan ook blij toe. Het was een mooi en gezellig loopje, maar de bovenbenen vonden het meer dan genoeg geweest. De volgende keer bij mij Marco?

Dinsdag, de dag na mijn loopje met Marco, was ik in de gelegenheid om met Barbara mee te reizen naar Den Haag. Omdat het een mooie  zonnige zou worden, greep ik die kans met beiden handen aan. Hoewel de benen nog moe waren van mijn loopje met Marco, ging niet alleen een handdoek, maar ook mijn loopuitrusting mee.

Na een aantal uren heerlijk op het Scheveningse strand doorgebracht te hebben, vond ik dat ik toch nog een paar kilometers over het strand moest gaan rennen. Het was eb en had strand lag er prachtig bij, lekker stevig zand!

Na een kilometer of vijf richting Katwijk gerend te hebben, passeerde mij in tegengestelde richting een jonge vrouw. Ze liep hard op blote voeten en had een hele goed uitziende looptechniek. Ik vond het een mooi moment om even te stoppen, de rugzak af te doen en om even een klein stukje te proberen om zelf zonder schoenen te rennen. Niet ver, gewoon even proberen. Dus zo liep ik zo’n honderd meter heen en weer honderd meter terug op mijn blote voeten. Het voelde goed aan, dat ga ik nog eens proberen! Hierna weer terug gerend naar Scheveningen en had ik exact tien kilometer gelopen.

Voor de woensdag stond er een (loop)rustdag op het programma, maar donderdagavond had ik afgesproken met Ironlady Paula, voor een rondleiding door háár achtertuin.

Het werd een prachtige loop door het duingebied van Zuid-Kennemerland met veel smalle op- en neergaande trailpaden. Het waren het soort paden die ik het allermooist vind om op te lopen, intens genieten dus! Gelukkig lag het tempo precies goed voor mij, de ‘vrouw van staal’ deed rustig aan. Na genoten te hebben van een heerlijk ijsje en na een kilometer of zestien, waren we weer terug bij het vertrekpunt. Terug kijkend vond ik dit een van de mooiste loopjes die ik ooit in Nederland gedaan heb. Vooral het sluipdoor-kruipdoor met van die smalle paden sprak me bijzonder aan. Paula bedankt voor de mooie en gezellige rondleiding, hier kom ik zeker terug!