De afgelopen weken heb ik een heel aantal leuke loopjes samen met hele gezellige mensen gedaan, maar het ontbrak me aan de zin om te bloggen. Nu even een inhaalslag…

Zondag 15 augustus waren een aantal hardlopende webloggers op uitnodiging van Curly (aka Jacq) aanwezig in Zeeland om het zwaarste deel van het parcours van de Kustmarathon te verkennen. De bloggers Jacqueline, Rik, Ilonka, John, Marco, Ronald, Tiny, Hans en ik (aangevuld met een handvol Brabantse lopers) liepen het laatste deel van dit mooie maar zware kustparcours.

De omstandigheden waren gunstig, we hadden wind in de rug én het was eb. Maar wat een zwaar parcours toch! Veel zand en veel klimmen en dalen. De quadriceps hadden het zwaar!

We waren gestart in Vrouwenpolder en liepen het parcours tot de officiële finish van de Kustmarathon, middenin het plaatsje Zoutelanden. Totaal 23 kilometers gelopen. Ik was blij dat ik het bloggerstempo redelijk kon volgen, maar voor mij lag dit tempo voor een training toch net iets te hoog. Met een afsluitende lunch in Middelburg al met al een beregezellige dag!

Vorige week dinsdag liet ik blogster Annemarie een deel van mijn trainingparcours zien, het bos tussen Paleis Soestdijk en Lage Vuursche. Een gezellig en ontspannen loopje van een kilometer of elf in een rustig tempo. Helaas begon het halverwege te stortregenen, zodat we geheel doorweekt weer bij mij thuis aankwamen.

De dag daarna alweer een loopje met bloggers! Ik had al even een afspraak met Ruud (TAR Team That’s Madness) staan voor een loop in de omgeving van Zuilen en Maarsseveen. Marco en John wilden ook graag mee zodat het een miniweblogloop werd!

Hoewel ik het gebied rondom Utrecht redelijk goed denk te kennen, leidde Ruud ons toch over een heel aantal (deels onverharde) paden die ik nooit eerder gezien had. Het was een prachtig loopje, maar ik had moeite om het tempo te volgen. De benen voelden erg stijf!

Ruud heeft nu zijn trainingen voor de Trans Alpine Run afgerond en is er klaar voor om samen met blogster Paula deze monstertocht te gaan volbrengen. Ik wens ze beiden heel erg veel succes en plezier!

Afgelopen zondag vierde Running Ronald zijn verjaardag met een heuse BirthdayRUN! Wat een leuk idee om zo je verjaardag te vieren!

vlnr: Gert, John, Sylvia, RRonald en Petra

Vanwege zieken, geblesseerden, vakantiegangers en diverse loopevenementen waren we met een klein (maar beregezellig!!) clubje. We gingen op weg voor een prachtig rondje Alphen met veel water en weiland.

Het tempo lag voor mij in eerste instantie best hoog. Het was niet dat ik dat tempo niet kon lopen, het was meer omdat ik die week (alweer!) zoveel kilometers gelopen had. De bovenbenen waren nogal vermoeid namelijk. Na een aantal kilometers die tegen de 5:30 min/km gingen, vroeg ik Ronald om het tempo iets te minderen, waar direct gevolg aan gegeven werd.

Zo gaande het loopje liep ik te denken over het ontzettend leuke idee om op deze manier je verjaardag te vieren. Dat wil ik ook! Mijn verjaardag valt volgend jaar met Pinksteren, dus ik wil hem graag vieren tijdens de hardloop4daagse. Wie komt?

Trailrunning in Alphen a/d Rijn?

Ronald had onlangs nog een mooi stukje onverhard gevonden in Alphen a/d Rijn, dus dat stukje was dan ook opgenomen in deze ‘alternatieve 20 van Alphen’. Al met al een parcours dat boven verwachting leuk was!!

Toen we na ruim twintig kilometer weer terug waren bij het huis van het feestvarken, waren inmiddels ook (HardlopendeBoer) John en Ans daar aangekomen. Erg leuk!

Miranda en Ronald: bedankt voor de gastvrijheid en gezelligheid!

In juli liep ik 239 kilometer. Nu weet ik dat er genoeg lopers zijn voor wie dat niet bijzonder veel is, maar voor mij was dat een absoluut record! De maanden mei en juni liep ik namelijk respectievelijk 149 en 134 kilometer. De maanden dáár weer voor, liep ik steeds zo rond de 100 kilometer per maand. Die 239 kilometer voelde ik dan ook behoorlijk in mijn benen, met name in de quadriceps en in de aanhechtingen daarvan. Het was niet dat er ergens een probleem was, de benen waren gewoonweg moe van de forse toename in trainingsomvang.

Afgelopen maandag had ik met Gooise Marco afgesproken om samen in zijn achtertuin te gaan lopen. We liepen via ’s Gravenland door Gooilust, Bantam en Corverbos om weer terug te keren bij Casa Voorthuis in Hilversum.

(klik voor een vergroting)

Marco en ik hadden een loopje van een kilometer of twintig afgesproken en dat was maar goed ook. Amper halverwege voelde ik dat mijn bovenbenen al beginnen te branden, ik wist dat het zou een zwaar loopje zou gaan worden. Alle door Marco voorgestelde extra heuveltjes en omwegen wees ik dan ook vriendelijk doch resoluut af. Toen we na 22 kilometer (tempo 6:15 min/km) weer terug waren bij het startpunt, was ik dan ook blij toe. Het was een mooi en gezellig loopje, maar de bovenbenen vonden het meer dan genoeg geweest. De volgende keer bij mij Marco?

Dinsdag, de dag na mijn loopje met Marco, was ik in de gelegenheid om met Barbara mee te reizen naar Den Haag. Omdat het een mooie  zonnige zou worden, greep ik die kans met beiden handen aan. Hoewel de benen nog moe waren van mijn loopje met Marco, ging niet alleen een handdoek, maar ook mijn loopuitrusting mee.

Na een aantal uren heerlijk op het Scheveningse strand doorgebracht te hebben, vond ik dat ik toch nog een paar kilometers over het strand moest gaan rennen. Het was eb en had strand lag er prachtig bij, lekker stevig zand!

Na een kilometer of vijf richting Katwijk gerend te hebben, passeerde mij in tegengestelde richting een jonge vrouw. Ze liep hard op blote voeten en had een hele goed uitziende looptechniek. Ik vond het een mooi moment om even te stoppen, de rugzak af te doen en om even een klein stukje te proberen om zelf zonder schoenen te rennen. Niet ver, gewoon even proberen. Dus zo liep ik zo’n honderd meter heen en weer honderd meter terug op mijn blote voeten. Het voelde goed aan, dat ga ik nog eens proberen! Hierna weer terug gerend naar Scheveningen en had ik exact tien kilometer gelopen.

Voor de woensdag stond er een (loop)rustdag op het programma, maar donderdagavond had ik afgesproken met Ironlady Paula, voor een rondleiding door háár achtertuin.

Het werd een prachtige loop door het duingebied van Zuid-Kennemerland met veel smalle op- en neergaande trailpaden. Het waren het soort paden die ik het allermooist vind om op te lopen, intens genieten dus! Gelukkig lag het tempo precies goed voor mij, de ‘vrouw van staal’ deed rustig aan. Na genoten te hebben van een heerlijk ijsje en na een kilometer of zestien, waren we weer terug bij het vertrekpunt. Terug kijkend vond ik dit een van de mooiste loopjes die ik ooit in Nederland gedaan heb. Vooral het sluipdoor-kruipdoor met van die smalle paden sprak me bijzonder aan. Paula bedankt voor de mooie en gezellige rondleiding, hier kom ik zeker terug!