Het is alweer ruim anderhalve week geleden dat ik in Uden was om mee te doen met de door Tiny georganiseerde weblogloop. Had er al natuurlijk al veel eerder over moeten schrijven, maar het kwam er steeds niet van…

Bloggers en KEI-en

Die zondag had ik met Petra afgesproken dat ik om 9:55 uur op station Driebergen zou staan, om vanaf daar gezamenlijk naar Uden te reizen. Zo gezegd, zo gedaan. Het was een supergezellige reis en voordat ik het wist reedt Petra ons Uden binnen.

Door Tiny en Sjan werden we bijzonder gastvrij welkom geheten. We troffen daar de bloggers Jacqueline, Maurice, Fred en Marco. Verder waren er nog een aantal KEI-gezellige lopers aanwezig: Elian, Theo, Ines, Jacomijn, Harrie, Harrie, Els en Maria.

Tiny & Gert (foto: Fred)

Nadat de Garmins GPS signaal hadden gevonden gingen we op pad. De eerste kilometers gingen direct in een redelijk pittig tempo, zo’n 5:40 min/km. Al snel liepen we de bebouwde kom uit.

Na een kilometer of zes kwamen we terecht in een gebied dat me heel erg aan de zandverstuiving bij Soestduinen deed denken. De hoogteverschillen waren iets groter, maar verder leek het er toch heel erg veel op. Marco en ik keken elkaar aan… Vertrouwde ondergrond!

Het was echt een prachtige loop in een bijzonder mooie omgeving. Tiny had een hele mooie route uitgezet die een voorproefje gaf voor de Be More Ultra Tour van 27 maart aanstaande.

vlnr: Fred, Jacqueline, Tiny, Maurice

Het was ontzettend gezellig om met dit clubje samen op te lopen! Steeds weer even naast iemand anders lopen om mee te kletsen, heel erg gezellig en leuk. Daar bleek ook dat niet alleen hardlopende webloggers gezellige mensen zijn, maar dat lopers van De Keien daar ook wat van kunnen!

Petra & Tiny

Omstreeks het 15 kilometerpunt was er een prima verzorgingspost ingericht. Erg fijn om even iets warms te drinken en daar iets bij te eten! Ondertussen had ik al ruim een half uur pijn in mijn buik. Ik liep niet fijn dat laatste stuk, maar kon nog steeds goed meekomen. Ik besloot om niet bij de verzorgingspost af te haken, maar om gewoon de 26km vol te maken.

Tegen het twintig kilometerpunt was mijn buikpijn overgegaan in behoorlijke darmkrampen. De kramp kwam bij vlagen op. Het leek wel of er een steen in mijn buik zat die ik bij elke stap keihard voelde schudden. Vanaf dat punt ging het lopen niet goed meer en heeft Jeroen mij via de kortste weg terug begeleid naar het vertrekpunt, maar uiteindelijk kwamen er toch nog 24km op de Garmin te staan. De laatste loodjes waren zwaar!

Eenmaal terug zakte de darmkramp gelukkig snel. Door Sjan en Tiny werden we daarna nog heerlijk verwend met allerlei lekkers. Het was een gezellig samenzijn waar de een na de ander het hoogste woord voerde. Het was weer een geweldige dag!