Het is een begrip in Midden Nederland, op de laatste zaterdag voor kerst doet een beetje hardloper mee met de Linschotenloop!

Foto: Pim Paparazzi

Het had aardig gesneeuwd dus gisterenochtend eerst maar eens op de website kijken of het evenement wel door zou gaan. De organisatie schreef dat het zijn uiterste best zou doen te zorgen voor een sneeuwvrij parcours. Een paar jaar geleden lag er ook sneeuw tijdens de Linschotenloop en was er prima te lopen, dus ik had het volste vertrouwen daarin.

Wat een webloggers in de sporthal! De meeste bloggers gingen natuurlijk voor de halve marathon, maar ik ging de tien kilometer lopen. Sinds de Dam tot Damloop had ik nog zelden afstanden langer dan een kilometer of tien gelopen. Een zeurend scheenbeen was overgegaan, maar had plaats gemaakt voor zeurende knieaanhechtingen. Wel had ik zeer regelmatig gelopen, maar dus al die tijd geen lange afstanden.

’s Morgens had ik bedacht dat een nieuw PR misschien mogelijk zou zijn in Linschoten. Niet op de Halve, maar wel als ik de Tien zou gaan lopen. Ik besloot om het huidige PR in elk geval zou proberen te benaderen, maar dat ik het zou proberen te verbeteren wanneer mijn knie goed zou voelen.

De start! Al snel merkte ik dat ik veel te ver naar achteren was gaan staan, ik kon mijn tempo (iets boven de 5 min/km) niet lopen. Vooral bij kilometer twee was dat een probleem, het fietspad langs de provinciale weg was veel te smal. Maar ja, eigen schuld, ik had meer vooraan moeten gaan staan.

De benen voelden goed en mijn rechter knie protesteerde niet of nauwelijks. Onderweg begon ik te twijfelen over het huidige PR, was dat nu 52:25 of 51:55?? Ik ging uit van het laatste en hield een tempo aan dat me op 51:13 over de finish bracht. Pas thuis kwam ik er achter dat ik 72 seconden van mijn PR had afgelopen, waar ik zeker tevreden over ben.

Mijn complimenten voor de organisatie en voor de vele vrijwilligers van de Linschotenloop! Perfect geregeld alles, zeker gezien de sneeuwval!

19-12-2009, Linschotenloop, 10km, 00:51:13 (PR!)

Na maanden niet op een mountainbike gezeten te hebben, begon het afgelopen weken toch weer te kriebelen. Dat werd nog versterkt toen ik hoorde dat er afgelopen zaterdag door de plaatselijke RTV Tempo een veldtoertocht georganiseerd werd.

Ik wilde zó graag meedoen dat ik de (ongeveerde!) strandracer voorzag van goede blubberbanden en zaterdagochtend vroeg in de stromende regen naar de start fietste. Gelukkig werd het al snel na vertrek droog.

Ik zat echt te genieten op mijn overjarige stalen ros! Hoewel ik de omgeving van Soest al een beetje denk te kennen, reed ik over schitterende paden die ik nooit eerder was tegengekomen. Echt een prachtige tocht!

Helaas kwam er na 16 kilometer een vroegtijdig einde aan deze prachtige tocht. Een van de boutjes van de derailleurwieltjes was losgelopen en de derailleur kwam in het achterwiel terecht. Onherstelbaar vervormd. Ik moest steppend terug naar huis…

Het goede nieuws is dat ik de smaak van het mtb-en weer goed te pakken heb! Er moet echt weer een mountainbike aangeschaft gaan worden!