Hardlopen doe ik graag! Maar dan wel bij voorkeur bij daglicht in de vrije natuur. Verder nog de wensen dat het zonnetje schijnt, dat het droog is en de temperatuur ongeveer tussen de tien en vijftien graden Celsius zit.

Deze tijd van het jaar heeft niet mijn voorkeur. Dit sowieso vanwege het korte aantal uren daglicht per etmaal. Wat hardlopen betreft is het helemaal een lastige tijd. Thuis aangekomen van je werk is het pikkedonker buiten, bovendien regent het dan ook nog eens een keer vaak. Genoeg gelegenheid om allerlei excuses te verzinnen waarom je die avond maar beter níet moet gaan hardlopen.

Om deze herfst toch aan mijn loopkilometers te komen, heb ik iets gevonden, ik zet mezelf minimaal twee keer per week voor het blok. Dat betekent dat ik twee ochtenden per week met de bus naar mijn werk vertrek, met al mijn hardloopspullen mee in een rugzak. Aan het eind van de werkdag kleed in mezelf om en ren terug naar huis. Natuurlijk is het dan nog steeds mogelijk om niet te gaan rennen en de bus weer terug naar huis te nemen, maar zo zwak ben ik nu ook weer niet…

 

Afgelopen maandag nam ik de kortste looproute (zie kaartje hierboven) terug naar huis. Dat is dezelfde route als die ik normaal gesproken fiets wat woon-werk verkeer betreft. Ik was nog maar net tien minuten onderweg of een stortbui brak los. Ik was in no-time geheel doorweekt. Toch was ik blij dat ik liep. Bussen passeerden mij en er was geen haar op mijn hoofd die eraan dacht anders dan hardlopend naar huis terug te gaan. Na negen kilometer gelopen te hebben was ik weer thuis.

Gisteren was de tweede keer hardloopforensen van deze week. Ik besloot om  een andere route kiezen, niet via de Dierentuin, maar via het Soester Hoogt (zie kaartje hierboven). Deze keer was het heerlijk (droog) loopweer, maar ik moet zeggen dat ik lopen in het donker nog steeds niet echt kan waarderen. Gelukkig is het nu weekend en kan ik morgen weer lekker bij daglicht in de bossen rennen!