Door de weeks loop ik ’s avonds op verharde paden (want: donker) op mijn Brooks Adrenalines, maar in het weekend komen de wespen uit de kast!

Het bos is nat en blubberig, dus wat grip komt dan wel van pas. De Asics Gel-Trail Sensor (nickname: wespen) schoenen bevallen uitstekend! Veel grip, maar vooral ook een stabiele schoen die veel steun geeft.

 

Mijn quadriceps voelden nogal vermoeid aan vandaag, dus ik beperkte me tot een bosrondje van slechts zeven kilometer (zie kaartje hierboven). Wel vond ik het weer heerlijk om in de natuur de lopen! Onderweg even gestopt voor een foto…

Elke keer prijs ik mezelf gelukkig dat ik zo’n mooi loopgebied in mijn directe omgeving heb!

Hardlopen doe ik graag! Maar dan wel bij voorkeur bij daglicht in de vrije natuur. Verder nog de wensen dat het zonnetje schijnt, dat het droog is en de temperatuur ongeveer tussen de tien en vijftien graden Celsius zit.

Deze tijd van het jaar heeft niet mijn voorkeur. Dit sowieso vanwege het korte aantal uren daglicht per etmaal. Wat hardlopen betreft is het helemaal een lastige tijd. Thuis aangekomen van je werk is het pikkedonker buiten, bovendien regent het dan ook nog eens een keer vaak. Genoeg gelegenheid om allerlei excuses te verzinnen waarom je die avond maar beter níet moet gaan hardlopen.

Om deze herfst toch aan mijn loopkilometers te komen, heb ik iets gevonden, ik zet mezelf minimaal twee keer per week voor het blok. Dat betekent dat ik twee ochtenden per week met de bus naar mijn werk vertrek, met al mijn hardloopspullen mee in een rugzak. Aan het eind van de werkdag kleed in mezelf om en ren terug naar huis. Natuurlijk is het dan nog steeds mogelijk om niet te gaan rennen en de bus weer terug naar huis te nemen, maar zo zwak ben ik nu ook weer niet…

 

Afgelopen maandag nam ik de kortste looproute (zie kaartje hierboven) terug naar huis. Dat is dezelfde route als die ik normaal gesproken fiets wat woon-werk verkeer betreft. Ik was nog maar net tien minuten onderweg of een stortbui brak los. Ik was in no-time geheel doorweekt. Toch was ik blij dat ik liep. Bussen passeerden mij en er was geen haar op mijn hoofd die eraan dacht anders dan hardlopend naar huis terug te gaan. Na negen kilometer gelopen te hebben was ik weer thuis.

Gisteren was de tweede keer hardloopforensen van deze week. Ik besloot om  een andere route kiezen, niet via de Dierentuin, maar via het Soester Hoogt (zie kaartje hierboven). Deze keer was het heerlijk (droog) loopweer, maar ik moet zeggen dat ik lopen in het donker nog steeds niet echt kan waarderen. Gelukkig is het nu weekend en kan ik morgen weer lekker bij daglicht in de bossen rennen!

Afgelopen zondagochtend werd ik wakker met een enorme last van mijn darmen. In de hoop dat het in de loop van de dag over zou gaan, mijn loopspullen gepakt en naar het station vertrokken. Op Utrecht CS had ik afgesproken met Gerard. Daar samen de trein naar Nijmegen gepakt. Tijdens de reis heeft Gerard me een iPhone demonstratie gegeven, waar ik erg van onder de indruk was. Zal ik ook?

In Nijmegen aangekomen voegde Aad zich bij ons. Wij hadden alledrie het plan om rond of (liever) onder de 1:20 te lopen. Ondertussen begon ik me steeds zieker te voelen.  Ik begon een bijzonder duf hoofd te krijgen en kreeg het met de minuut kouder. Het leek erop of ik de griep aan het krijgen was. In de SNS parkeergarage, terwijl Gerard en Aad zich aan het omkleden waren, besloten om maar niet van start te gaan. Met koorts níet lopen heb ik altijd geleerd.

Aad en Gerard succes gewenst en toch nog maar even naar de start vertrokken in de hoop de toppers nog te kunnen zien vertrekken. Daarvoor was ik helaas te laat, maar ik heb wel bijna alle recreanten voorbij zien komen. Heb opgelet of ik bekenden zag, maar als je op 20 meter na de start staat lukt dat niet, er komen er gewoonweg teveel tegelijkertijd langs.

Het bypass startvak was nog niet leeg, of daar waren de eerste toppers alweer terug van de 15 kilometer. Ongelooflijk, met wat een snelheid passeerden ze me!

Indrukwekkend was het om de kleine Tirunesh Dibaba (foto hierboven) een nieuw wereldrecord te zien lopen!

Ik was nog graag naar de bloggersafterparty gegaan, maar had het erg koud gekregen. Ook een kop erwtensoep hielp daar niet tegen. Naar huis gegaan en onder de dekens gekropen, ik bleek inderdaad koorts te hebben.

Ondertussen ben ik alweer aardig hersteld. Voel me nog zwak en moe, maar popel om weer te gaan lopen.  Nog even niet, eerst maar goed uitzieken…

Aanstaande zondag vindt alweer voor de 26e keer de Zevenheuvelenloop plaats.

 

Dit jaar probeer ik om onder de 1:23 uit te komen. Omkleden doe ik bij de SNS bank, dus misschien ontmoet ik andere webloggers daar…

Forens: iemand die werkt in een andere plaats dan waar hij woont (Van Dale)

Ik ben geen ochtendmens. Zomers gaat dat nog wel, maar wanneer de dagen korter worden, kost het me steeds meer moeite om vroeg op te staan. En dus rol ik pas om acht uur mijn bed uit, stap ik om half negen op mijn fiets en kom ik mooi op tijd vlak voor negen uur op mijn werk aan.

Vanochtend nam ik de bus naar mijn werk. Nee, dat is geen gemakzucht, want daarvoor moet ik een half uur eerder opstaan. Om vijf over acht nam ik de bus naar mijn werk.  Een rugzak vol met hardloopkleding ging mee. Het plan was namelijk om na mijn werk terug naar huis te lopen.

Toen ik om vijf uur vertrok, begon het net te schemeren. Ik koos ervoor om de weg terug door het bos te nemen. Langs de dierentuin, via de Korte Duinen, richting Soest. Gelukkig ken ik de weg daar goed, want het werd snel donker. De fietslampjes die ik voor en achter aan een startnummerband had vastgemaakt kwamen goed van pas. Na ongeveer een uur lopen, had ik 9,27 km afgelegd en was ik weer thuis.

Ik heb het hardloopforensen niet uitgevonden, er zijn er meer die dit doen. Zo loopt Aad ook regelmatig van of naar zijn werk. Voor komende week heeft hij zich tot doel gesteld om vier keer enkele reis van woning naar werk (of andersom) te doen. Zijn forensafstand is ruim zes kilometer, maar hij loopt regelmatig een stukje om tijdens dit woon-werk verkeer.

Van een heel andere orde is ultraloopster Léonie, het kleine blonde meisje met het grote hart, aka @FlyingLeonie.

Léonie liep vorige week drie achtereenvolgende ochtenden naar haar werk, met een totale afstand van maar liefst 60 kilometer!

Lees hier en hier over Léonie’s nieuwste plan, de Be More Ultra Tour 2010, een vijfdaagse tocht van 250km dwars door Nederland. Elke dag loopt Léonie 50km en kan iedereen haar sponsoren. Per dag, per kilometer, of voor een vast bedrag. Alle beetjes helpen, en de gehele opbrengst komt ten goede aan Be More in Zuid-Afrika. Wat een kanjer, deze kleine blonde hardloopflorens!

Gisterenochtend was het hier in Soest nog droog en zonnig toen ik in hardlooptenue de deur uit ging. Ik wilde in het bos lopen, maar deze eens een keer niet in het bos tussen paleis Soestdijk en Lage Vuursche en ook niet in het bos bij de Lange Duinen van Soestduinen. Gelukkig heb ik hier drie verschillende bossen tot mijn beschikking, dus de keuze viel deze keer op lopen in de bossen van Laag Hees. Een beetje afwisseling vind ik altijd wel prettig, ik hou niet van vaste rondjes.

Het lopen ging moeizaam. Een relatief hoge hartslag bij een bijzonder laag tempo. Verder voelden mijn quadriceps erg vermoeid aan. Ik had er in vijf dagen tijd al bijna acht uur sporten opzitten (lopen, fietsen, spinning, bodypump), dat was dus blijkbaar iets teveel geweest om nog lekker te kunnen lopen. Toch nog de tien kilometer vol kunnen maken.

Vandaag een prachtige zonnige dag! Hoewel ik erg veel zin had in een stukje hardlopen, leek me dat niet verstandig. De keuze viel op een lange boswandeling, ook mooi! Het fototoestel ging mee, speciaal voor de paddenstoelen.

   

Zo’n kilometer of elf gewandeld samen met een vriendin die de opleiding tot natuurgids volgt. Haar specialisatie is paddenstoelen en daar heb ik vandaag dan ook veel over te horen gekregen. Op de rechter foto hierboven is de grote parasolzwam (Macrolepiota procera) te zien, een paddenstoel met bijna dertig centimeter doorsnede! We hebben veel mooie paddenstoelen gezien vandaag en hebben genoten van het heerlijke zonnetje!

De titel van dit postje? De eerste regel van het prachtige gedicht ‘November’ van J.C. Bloem. Ik moest aan dat gedicht denken laatst. Voor wie het niet kent, lees het eens!

De fysiotherapeut en ik zijn tevreden. Mijn kuit geeft nog nauwelijks klachten, dus ik mag het aantal trainingskilometers weer gaan opvoeren. Dat moet natuurlijk geleidelijk gaan, anders ben ik straks weer terug bij af. Lopen doe ik momenteel drie keer per week en de totale weekafstand is nu weer langzaam richting de dertig kilometer aan het gaan. Zolang het opbouwen pijnvrij gaat, komen er elke week weer een paar kilometertjes bij.

Ondertussen bezoek ik ’s avonds zeer regelmatig de sportschool. Gisterenavond volgde ik een Bodypump les. Op bovenstaande foto een uitvoering van de lunges tijdens zo’n les.

Toen ik vanmorgen ging hardlopen voelde ik de lunges van de avond ervoor nog in mijn Quadriceps. Toch ging het lopen lekker, mijn kuit voelde ik niet of nauwelijks en het was een lekker temperatuurtje om te lopen.

 

Mijn Garmin raakte het signaal kwijt toen ik in de bossen bij de Soester duinen liep, dus de exacte data heb ik niet. Wanneer je op bovenstaand kaartje kijkt, lijkt het alsof ik tussen het vijf- en het zeskilometerpunt dwars door de zandverstuiving heb gerend, maar dat is dus niet zo. Naar schatting was dit loopje een kleine elf kilometer lang. Ondanks de enigszins zware quadriceps heb ik lekker gelopen!

Het is ondertussen bewezen in verschillende grote studies: mensen die regelmatig bewegen maken minder kans op een depressie. Met name hardlopen blijkt een preventief effect te hebben! Of het regelmatig hardlopen mensen ook kan genezen van een depressie, is veel minder onderzocht.

Mijn werkgever, de Symfora Groep, gaat in samenwerking met TNO Kwaliteit van Leven, een grootschalig onderzoek doen naar het effect van Running Therapy op depressieve patiënten. Deze studie wordt genoemd de EFFORT-D studie (EFFORT-D = Effect of Running Therapy on Depression).

In drie regio’s van de Symfora groep (Amersfoort, Almere en Hilversum) zullen depressieve patiënten gevraagd worden mee te doen aan het onderzoek. Daarbij worden twee groepen gemaakt, waarvan de ene groep via loting running of Nordic Walking krijgt naast de gewone behandeling en de andere groep de reguliere behandeling. Regelmatig worden allerlei metingen bij beide groepen gedaan, waaronder een fietstest met hartslagmeter, lichamelijk onderzoek, bloedtesten naar suiker en vetten, invullen van vragenlijsten over depressie- en angstklachten, kwaliteit van leven en pijnbeleving en nog meer onderwerpen van belang voor het onderzoek naar depressie.

Alle teams van de behandelprogramma’s voor stemmingsstoornissen worden op dit moment genstrueerd hoe ze patiënten kunnen aanmelden voor het onderzoek en in alle regio’s komt testapparatuur te staan, terwijl de bewegingstherapeuten zich al warm lopen om de patiënten te begeleiden.

Hmm… Ben een beetje jaloers op mijn collega’s die bewegingingstherapeut zijn.  Begrijp me niet verkeerd, ik heb een hele leuke baan! Maar van wie van mijn lezers is het niet een droom om te mogen hardlopen onder werktijd?

Voor vandaag stond de Laan van Meerdervoort Loop op de planning. Het was de bedoeling om daar mijn 10 km PR te verbeteren, ik wilde op of onder de 50:00 uitkomen. De vooruitzichten waren niet best, er werd windkracht 6 voorspeld, wind die je ook nog eens een keer grotendeels tegen zou hebben.

Toen ik vanmorgen wakker werd, voelde ik mezelf niet optimaal. Ik had slecht geslapen en werd wakker met buik- en rugpijn. Dat tezamen met de weervoorspellingen deed me besluiten om de Lange Laan te cancelen. Een PR zou er toch niet inzitten die dag, bovendien leek het me niet verstandig om te gaan knallen terwijl ik me niet fit voelde.

’s Middags was ik weer voldoende opgeknapt om toch nog een rustig duurloopje te gaan doen. Ik besloot het bos in te gaan.

Totaal 10,8 km gelopen met een gemiddelde snelheid van 9,7 km/h. Gezien het feit dat ik in het bos voor een groot deel over de ruiterpaden liep, was dat een gemiddelde waar ik tevreden over was. Gelopen met nauwelijks last van mijn kuit, dat gaat dus prima! Had echter wel weer buikpijn toen ik thuis aankwam. Toen maar met een beker warme melk op de bank gaan liggen.