Ik weet dat veel lopers liever niet meedoen aan de Dam tot Damloop omdat het zo massaal is, maar ik heb er altijd een bijzonder positief gevoel bij gehad.

Ongeveer mei 2004 begon ik met lopen, nadat een collega me had overgehaald om als bedrijventeam de Zevenheuvelenloop van 2004 te gaan doen. Ik had op dat moment niet of nauwelijks loopervaring.

Als je net begint met lopen heb je helemaal geen idee van wat je aan kunt. Ik wilde niet falen en begon flink te trainen. In die tijd woog ik bijna twintig kilo zwaarder dan nu. De dag van de Zevenheuvelenloop naderde en ik kreeg het erg benauwd. Stiekem schreef ik me in voor de Dam tot Damloop om te testen of ik die Zevenheuvelenloop wel aan zou kunnen. Zeker voor een deel wegens het enorm enthousiaste publiek, wist ik de Damloop 2004 uit te lopen. Ik had het zwaar, maar het publiek langs de route sleepte me er doorheen. Om die reden blijft de Damloop voor mij een warm gevoel oproepen.

Damloop 2009. Gonda en ik hadden bedacht dat we in een rustig tempo zouden gaan lopen. ‘Rustig’ betekende in dit geval dat we rond (of net onder) de 1:30 uit wilden komen. Volgens allerlei calculators zouden we op basis van onze 10km tijden (52:25) uit kunnen komen op 1:26/27, maar we hadden besloten dat we niet naar die tijd zouden streven. Dit ook omdat mijn kuit en scheenbeen maar steeds gevoelig bleven en ik toch vooral de Halve Marathon van Eindhoven (11/10/09) goed wil doorkomen.

De start! Gonda en ik stonden in het allerlaatste startvak. Ik had een startnummer over kunnen nemen  en mocht daarmee starten in ‘Trimloop 1′.  Gonda had echter een nummer voor de allerlaatste groep en we wilden perse samen lopen, dus werd er gestart in het vak van ‘Trimloop 3′. We waren erg vroeg het vak ingegaan en stonden dan ook nagenoeg vooraan. Dat wilde ik ook, om filelopen in de IJ-tunnel te voorkomen. Met veel ruimte om ons heen liepen we dus de tunnel door en dat was voor mij een geheel nieuwe damloop-ervaring!

De ‘beste’ foto, kan je nagaan hoe de anderen zijn…

De eerste kilometers liepen we dus, naar Damloop-begrippen, met veel ruimte om ons heen. Na een kilometer of vijf rennen werd het drukker, ik keek naar de startnummers om me heen en realiseerde me dat we in de achterblijvers van de groep vóór ons waren terecht gekomen. Het werd één grote inhaalrace. We werden nauwelijks ingehaald en waren vooral zelf aan het inhalen. Dat viel overigens niet mee, want we moesten af en toe flink door het gras daarvoor.

Weer een paar kilometer verder werd het wederom drukker. We waren in de achterblijvers van nóg een startgroep eerder terecht gekomen. Nog later haalden we zelfs mensen van het AH bedrijventeam in, die waren maar liefst 50 minuten eerder dan wij gestart!

Door al dat inhalen zou je bijna denken dat we een megatijd hebben gelopen, maar dat is echt niet zo. Het zegt meer over het lage niveau van de gemiddelde Damloopdeelnemer. Op dat lage niveau ben ik zelf ook begonnen, zie mijn Dam tot Damloop tijden door de jaren heen:

2004: 1:47:12
2005: 1:58:05
2006: 1:54:08
2007: 1:32:45
2008: DNS
2009: 1:29:25

Gewoon doorgaan met trainen en dan gaat er volgend jaar zeker weer 5 minuten vanaf…