Archive for September, 2009Voor afgelopen zondag stond ik ingeschreven voor de Singelloop Utrecht. Het idee was om die dag eens te kijken of ik mijn 10km PR dicht bij (óf onder!) de 50 minuten kon krijgen. Gezien het vele (lage hartslag) fietswerk van het afgelopen jaar, zou dat er best wel eens in kunnen zitten onderhand!
De dag vóór de Singelloop, zaterdag, stond er een ‘geheime loop’ op het programma, de ‘Roberto Hofman Run’. Een verrassingsloop, georganiseerd door Denise, met de bedoeling de langdurig geblesseerde Hardloper Roberto (aka iHardloper) een hart onder de riem te steken. Met een (al wekenlange) pijnlijke kuit geen gelukkige combi, twee (snelle?) loopjes vlak achter elkaar. Verder natuurlijk een beetje veel dingen in de planning, dus daar gáát je weekend… We besloten om alleen op zaterdag te gaan lopen, om een rustige lange duurloop te gaan doen met aansluitend één rondje RHR. Zo gezegd, zo gedaan! Zaterdagochtend een rondje Soest – Den Dolder – Soest.
Het werden 15 kilometer lopen in een heel rustig tempo. Na dit trainingsrondje even een droog shirt aantrekken en óp naar Soestduinen voor de Roberto Hofman Run! Dat werd een rondje dat het voorgaande rondje ‘raakte’, vergelijk beide kaartjes maar eens!
De Roberto Hofman Run was een ‘run-if-you-are-invited’-loop en ik was er trots op om daarvoor uitgenodigd te zijn! Gonda en ik liepen één rondje (blauwe paaltjes route Soestduinen) en dat vonden we wel genoeg voor die dag, toch totaal nog bijna 20km gelopen!
Winnaars van de RHR werden, niet geheel onverwachts, het ’snelle stel’ Rik & Ilonka. Roberto liep wel mee, maar kon uiteraard niet echt meedoen voor de prijzen. Vandaag is hij geopereerd, laat op zijn weblog een beterschapswens achter! Ik weet dat veel lopers liever niet meedoen aan de Dam tot Damloop omdat het zo massaal is, maar ik heb er altijd een bijzonder positief gevoel bij gehad. Ongeveer mei 2004 begon ik met lopen, nadat een collega me had overgehaald om als bedrijventeam de Zevenheuvelenloop van 2004 te gaan doen. Ik had op dat moment niet of nauwelijks loopervaring. Als je net begint met lopen heb je helemaal geen idee van wat je aan kunt. Ik wilde niet falen en begon flink te trainen. In die tijd woog ik bijna twintig kilo zwaarder dan nu. De dag van de Zevenheuvelenloop naderde en ik kreeg het erg benauwd. Stiekem schreef ik me in voor de Dam tot Damloop om te testen of ik die Zevenheuvelenloop wel aan zou kunnen. Zeker voor een deel wegens het enorm enthousiaste publiek, wist ik de Damloop 2004 uit te lopen. Ik had het zwaar, maar het publiek langs de route sleepte me er doorheen. Om die reden blijft de Damloop voor mij een warm gevoel oproepen.
Damloop 2009. Gonda en ik hadden bedacht dat we in een rustig tempo zouden gaan lopen. ‘Rustig’ betekende in dit geval dat we rond (of net onder) de 1:30 uit wilden komen. Volgens allerlei calculators zouden we op basis van onze 10km tijden (52:25) uit kunnen komen op 1:26/27, maar we hadden besloten dat we niet naar die tijd zouden streven. Dit ook omdat mijn kuit en scheenbeen maar steeds gevoelig bleven en ik toch vooral de Halve Marathon van Eindhoven (11/10/09) goed wil doorkomen. De start! Gonda en ik stonden in het allerlaatste startvak. Ik had een startnummer over kunnen nemen en mocht daarmee starten in ‘Trimloop 1′. Gonda had echter een nummer voor de allerlaatste groep en we wilden perse samen lopen, dus werd er gestart in het vak van ‘Trimloop 3′. We waren erg vroeg het vak ingegaan en stonden dan ook nagenoeg vooraan. Dat wilde ik ook, om filelopen in de IJ-tunnel te voorkomen. Met veel ruimte om ons heen liepen we dus de tunnel door en dat was voor mij een geheel nieuwe damloop-ervaring!
De ‘beste’ foto, kan je nagaan hoe de anderen zijn… De eerste kilometers liepen we dus, naar Damloop-begrippen, met veel ruimte om ons heen. Na een kilometer of vijf rennen werd het drukker, ik keek naar de startnummers om me heen en realiseerde me dat we in de achterblijvers van de groep vóór ons waren terecht gekomen. Het werd één grote inhaalrace. We werden nauwelijks ingehaald en waren vooral zelf aan het inhalen. Dat viel overigens niet mee, want we moesten af en toe flink door het gras daarvoor. Weer een paar kilometer verder werd het wederom drukker. We waren in de achterblijvers van nóg een startgroep eerder terecht gekomen. Nog later haalden we zelfs mensen van het AH bedrijventeam in, die waren maar liefst 50 minuten eerder dan wij gestart!
Door al dat inhalen zou je bijna denken dat we een megatijd hebben gelopen, maar dat is echt niet zo. Het zegt meer over het lage niveau van de gemiddelde Damloopdeelnemer. Op dat lage niveau ben ik zelf ook begonnen, zie mijn Dam tot Damloop tijden door de jaren heen: 2004: 1:47:12 Gewoon doorgaan met trainen en dan gaat er volgend jaar zeker weer 5 minuten vanaf… Weer een PR! En dat terwijl ik eigenlijk Gonda aan het hazen was… Het oude 10EM PR stond op 1:32:45 en dat werd vandaag1:29:25! Dat kan zeker nog sneller, maar voor vandaag ben ik meer dan tevreden! Verslag DtD volgt… Het onlangs gelopen PR bij de Goudse Nationale Singelloop smaakt naar meer! In 2008 werden er geen PR’s gelopen, maar ze zitten er ondertussen wel weer aan te komen… Gert’s PR’s (netto):
Gert’s Planning (* = ingeschreven):
Het is vooral de vraag of mijn linker kuit/scheen zich goed houdt, dan komen die PR’s ‘vanzelf’ waarschijnlijk. -Haas, hebben we een plan? Weer een 10 km loop, weer een poging om mijn PR scherper te stellen. Dat het sneller kon, was ik van overtuigd. En dit was een thuiswedstrijd, de Goudse Nationale Singelloop. Drie rondjes door de binnenstad van Gouda. Niet een snel parcours, maar wel een hoop volk op de been, en waarschijnlijk veel bekenden. Ik had me voor genomen dat ik liever dood zou gaan, dan een slecht figuur zou slaan. Want ja, als je werkgever langs de kant staat, kun je niet met je tong op de grond en een pimpelpaars hoofd langs komen sjokken..
Het plan was sneller dan 55 minuten, maar hoeveel sneller liet de Haas in het midden. Natuurlijk vertrouw ik hem blindelings. Ik liet hem zijn Garmin instellen en volgde hem. De eerste meters na de (heel langzame) start rechtuit, maar daar kwam de eerste fuik al. Linksaf de brug over. Het tempo werd haast stapvoets. In plaats van mee te dribbelen met de meute, zigzagde Zoef de Haas langs Jan en Alleman, en ik, zijn trouwe volgeling, had de grootste moeite hem in het zicht te houden. Daar kwam aardig wat ellebogenwerk aan te pas, wat me niet echt in dank werd afgenomen door Jan en Alleman, maar het lukte. Ik bleef de rug van mijn Haas in het vizier houden. Kennelijk moest de langzame start worden gecompenseerd, want het tempo bleef hoog. Zo hoog dat ik aan mezelf begon te twijfelen. Ik besloot dat ik niet in vorm was. Zelf durfde ik niet op mijn horloge te kijken, uit angst dat ik nog meer gedemotiveerd zou raken. Links en rechts hoorde ik ‘hup Gonda!’ en dat hield me gaande. (‘Dag baas!’riep ik, en ik deed er nog een schepje bovenop, tot ik het bochtje om ging, de baas uit het zicht was en ik weer in sjoktempo verder kon…) De finish in zicht, godzijgedankt. Ik was er aan toe. Nog een laatste opleving, en daar was de eindstreep. Geen medaille, ook dat al niet. Wel een roos voor de dames. Niet voor de Haas, terwijl hij al het werk gedaan had. Pas toen zag ik zijn glunderende blik. De Haas had inderdaad een plan gehad. En wat voor een plan… Niet alleen mijn PR zou er weer aan gaan, maar ook het zijne. Als het mee zou zitten, natuurlijk. Eerlijkheidshalve moet ik er bij vermelden dat hij af en toe heeft ingehouden om mij weer de kans te geven aan te sluiten (ik had zware benen van de snelle start), maar hij heeft toch nog een halve minuut van zijn PR af kunnen halen. En ik ruim 2,5 minuut! Onze netto eindtijd was 52.25. De rondetijden waren 17.19, 17.38 en 17.28 min. Knap werk, Haas, heel vlak gelopen! Gastblogger Gonda Klik hier voor het finishfilmpje. Goudse Singelloop, 10km, 0:52:25 Afgelopen zaterdag stond Bunniks Mooiste op het programma. foto: John de Boer Op deze mooie loop waren we al in een vroeg stadium gewezen door één van de organisatoren, hardloper en weblogger Maarten van Vulpen. Vooraf was al bekend dat we webloggers en tweeps zouden gaan tegenkomen, maar het werden er nog veel meer dan we vooraf hadden verwacht. We zagen Maarten, Steven, Alex, Andrea, Wilco en Jeanne, John en Ans, Petra en Erik, Rik en Ilonka, Jan-Willem en Caro. Erg leuk om weer zoveel bekenden tegen te komen!
Gonda en ik hadden uitgerekend dat wanneer we in Bunnik hetzelfde tempo als bij de Gildeloop zouden lopen (5:30 min/km), we op 1:06 moesten kunnen uitkomen. Dat was echter waarschijnlijk niet haalbaar, want in Soest hadden we de laatste twee kilometers een behoorlijk verval. En om dan nog twee kilometer extra te rennen…
foto: John de Boer We kozen voor een richttijd van 1:10 en besloten om onderweg maar te kijken hoe dat zou gaan. Het tempo moest dus op 5:50 min/km of sneller liggen. Na een aantal kilometer bleek dit makkelijk haalbaar, het was lang zo warm niet als bij de Gildeloop en het tempo werd elke kilometer weer een klein stukje opgevoerd. Begonnen met kilometertijden van 5:40 en 5:35, konden we laatste twee kilometers lopen in 5:15 en 5:04. Een behoorlijke negative-split gelopen dus! Uiteindelijk gingen we heel tevreden in 1:07:33 over de finish.
foto: Rob van den Hurk Bunniks Mooiste is een prachtig evenement! Het is bijzonder goed georganiseerd en je loopt in een hele mooie omgeving! Volgend jaar weer! Bunniks Mooiste, 12km, 1:07:33 |
