In Chiny spraken Snelle Rijk en ik, terwijl Moon met rode oortjes meeluisterde, over onze ‘Grote Geheimen’. Ik ga daar nu verder niets over zeggen, maar nu Rik openlijk toegegeven heeft Phenylethylamine (PEA) te gebruiken, weten mijn lezers misschien in welke richting ze het zoeken moeten.

Afgelopen zaterdag was de Beach Challenge, waar ik samen met Machel en Fred een triatlontrio vormde. Als ‘Dreamteam 1′ deden we mee met het onderdeel Trio XL, de langste afstand. Machel zou 1500 meter zwemmen, daarna zou ik 30 km fietsen en Fred zou afsluiten met 10 km over strand en door duinen rennen.

Machel had afgelopen dinsdag in Frankrijk een ‘Marathon Nature’ gelopen en baalde stevig dat de 1500 meter zwemmen werd vervangen door 4 km lopen vanwege de sterke stroming. Niet alleen omdat hij net een zware marathon achter de rug had en pijnlijke en vermoeide benen had, maar vooral omdat Machel zich bijzonder had verheugd op dit onderdeel.

De start! De zeven teams die ingeschreven stonden voor de Trio XL gingen tegelijk met de deelnemers van langste afstand van de triatlon van start. Machel stond op driekwart van het startveld, maar ging goed van start. Na twee rondjes van twee kilometer kwam Machel binnen in een tijd van 21:09 minuten en stonden we (weet ik achteraf) op de eerste plaats bij de Trio XL! Hoera!

In het Parc Ferme droeg Machel de Champion Chip aan mij over. Ik had sinds Egmond Pier Egmond niet meer aan strandracen gedaan en durfde ook niet goed meer met 30+ km/h het mulle zand in te duiken. Heel even afgestapt dus bij de strandafgang, maar al snel zat ik op goed bereidbaar strand.

Gelukkig kon ik me in een groepje van een man of acht nestelen. Met windkracht vijf of zes tegen kon ik me midden in de groep nog aardig handhaven. Maar die wind!

Wordt vervolgd…