Toen ik vanmorgen op wilde staan, kon ik slechts met moeite het bed uitkomen. Wandelen ging wel, maar overeind komen was lastig en het duurde wel een heel aantal passen voordat ik een beetje normaal kon lopen. Hardlopen zit er vandaag nog niet in, misschien morgen…

Afgelopen zaterdag ben ik met Monique en Rik naar het Trail Festival in Chiny geweest. Vanaf mijn huis gezien een ‘ritje’ van zo’n 350km, voor Monique nog een heel stuk meer kilometers. Om acht uur ’s morgens zaten Snelle Rijk en ik zaterdag startklaar op de stoep van mijn flat, Monique arriveerde al snel.

In Chiny aangekomen waren we mooi op tijd om de officiële afstand van start te zien gaan, de 50 kilometer. Het was opvallend hoe rustig alles verliep, tot tien minuten voor de start waren er nog nauwelijks lopers in de buurt van het startvak te vinden, iedereen was heel relaxed!

Rik, Monique en ik hadden ons ingeschreven voor de 26km. Monique had al vaker een trail gelopen, Rik en ik hadden weinig tot geen idee wat ons te wachten stond.

(op bovenstaande foto staan geen bekende lopers)

Om vier uur, twee uur na de start van de 50km, gingen we op weg. Snelle Rijk in de voorhoede, Monique en ik een stuk meer achterin. De eerste kilometers was een niet al te moeilijk parcours, maar na een kilometer of vijf begon het echte klimwerk.

Wanneer je een trail gaat lopen, moet je niet rekenen op verzorgingsposten en dergelijke. Het is niet dat ze er niet staan, het is meer omdat je toch echt ‘in the middle of nowhere’ loopt en er van alles kan gebeuren. Je kunt verdwalen, een enkel zwikken, iets breken, noem maar op. Drinken en eten voor onderweg is wel het minimale dat je bij je moet hebben. Met een Camelbak op mijn rug, hoefde ik me wat drinken betreft in elk geval weinig zorgen te maken. Verder had ik nog drie krentenbollen, mijn mobiel en geld bij me.

Het klimmen ging mij redelijk goed af. Natuurlijk valt de snelheid daar wel heel ver terug. Vele klimmen bij deze trail kan je niet hardlopend omhoog, qua snelheid haal je nog niet eens een normaal wandeltempo, zo stijl is het soms. Op een kilometer of twintig was er bijvoorbeeld een helling die ik met slechtere weersomstandigheden gewoonweg niet meer op had kunnen komen. Zó stijl dus!

Dalen is weer een ander verhaal. Ik vind dat vele malen lastiger dan klimmen. Heel veel zwaarder ook! Ga je te snel naar beneden, dan krijg je het gevoel dat je benen het tempo van het dalen niet meer bij kunnen houden, dat je elk moment over de kop kunt slaan… Wil je langzaam naar beneden, dan vraagt dat heel erg veel kracht, de klappen op je quadriceps en aanhechtingen zijn fors dan! Het is de kunst om daar een soort van middenweg in te vinden en dan dansend naar beneden gaan zoals Martine al een keer heeft beschreven. Bij mij zag het erin elk geval niet uit als ‘dansend’, ik had meer een soort vreemd huppelsprongetje ingebouwd om af en toe de vaart eruit te halen.

Na zo’n 18 kilometer begonnen mijn quadriceps het op te geven. Stijgen ging nog wel, maar ik kreeg heel erg veel moeite met dalen. Op een gegeven moment kon ik hellingen alleen nog maar wandelend af, want ik zakte bijna door mijn knieen heen. Het laatste uur van de trail heb ik denk ik meer gewandeld dan hardgelopen.

Na zo’n drieënhalf uur kwam ik bij de finish aan, dus zeven km/h heb ik niet eens gehaald. Maar wat is trailrunning mooi! En wat een feest maken die trailrunners ervan! Na afloop was er een groot feest bij de start/finish locatie, middenin het bos. Er speelde een band die de stemming er goed in wist te brengen. Stromend water was er niet eens, maar het bier vloeide rijkelijk! En het eten was ook prima verzorgd! Even douchen na afloop? Nee, onmogelijk op die locatie, dat werd een duik in de rivier. Back to basics!

Geheel tevreden dook in laat in de nacht de tent in, zeker wetend dat het niet bij deze ene trail zou blijven…