Afgelopen zaterdag ging ik naar de PK runningshop voor een paar trailrunningschoenen. Er zijn niet veel loopwinkels die een groot assortiment daarvan hebben, vandaar de verre reis. Na een gedegen analyse en na verschillende schoenen geprobeerd te hebben, kwam ik uit op de ‘Asics Gel-Trail Sensor 2 WP’.

Trailrunningschoenen zijn hardloopschoenen die meer stevigheid bieden en voorzien zijn van een grover profiel. Verder zit er vaak een materiaal als Gore-Tex in verwerkt om de schoenen meer waterdicht te maken, met behoud van ademend vermogen.

Ik was aangenaam verrast door de hoeveelheid tijd die medewerkster Barbara van PK voor me nam. Al snel werd me duidelijk dat ik hier niet zomaar naar buiten kon lopen met een stel nieuwe schoenen. Pas wanneer zij van PK overtuigd waren dat het juiste was gevonden, zouden ze me weer laten gaan…

Eerst werd er gevraagd wat ik van plan was om met de nieuwe (trailrunning) schoenen te gaan doen. Ging het om lopen in het bos? Toen ik vertelde dat het me vooral ging om schoenen die grip moesten geven bij het stijgen en dalen in de Ardennen, vielen er al direct een heel aantal schoenen af.

Ik moest een stukje rennen op de referentieschoenen waar volgens mij iedereen die bij PK komt een stukje op moet rennen. Ik schrok toen ik samen met PK-Barbara de beelden terugkeek! De pronatie van (met name) de rechtervoet was fors! Dit terwijl bij een eerdere loopanalyse in Hilversum die pronatie (op een loopband) niet zo heel duidelijk naar voren kwam.

Bij trailrunningschoenen heb je eigenlijk geen keuze tussen neutraal en antipronatie. Vanwege de zachte ondergrond, waar je als trailrunner vaak op loopt,  maakt correctie niet zoveel uit. Tegen een zachte ondergrond valt namelijk niet tegenop te corrigeren! Wel is er verschil in stevigheid tussen de verschillende schoenen

Met drie verschillende paren trailrunningschoenen ben ik de PK-baan opgegaan. Steeds werden er video-opnames gemaakt, maar voordat we ze gingen bekijken wilde PK-Barbara steeds weten hoe ‘het gevoel’ was. De verschillen tussen de schoenen waren fors! Grappig was dat hoe het voelde, goed was terug te zien in de beelden. Uiteindelijk werden we het samen eens, de Asics Gel-Trail moesten het worden!

Ondertussen natuurlijk allang de eerste kilometers gemaakt op de Asics. Het zijn schoenen die je uitsluitend op onverharde ondergrond moet gebruiken, op asfalt ben je ze snel zat (te stug). Maar in het bos voelen ze prima!

Ardennen, mijn schoenen en ik komen eraan!

Zomeravondgeluk. Men neme: een leuke locatie, bijzonder aangenaam gezelschap én een flinke snuif PEA.

Middelengroep: behoort tot de lichaamseigen stoffen.
Gebruik: bij voorkeur in tweetallen.
Dosering: niet onder controle te houden. Kan onbedoeld hoog oplopen.
Bijwerkingen: kan leiden tot, al dan niet tijdelijke, ontoerekeningsvatbaarheid.
Rijvaardigheid: kan negatieve invloed uitoefenen op de rijvaardigheid.
Niet gebruiken bij:  chronische chagrijnigheid.

In Chiny spraken Snelle Rijk en ik, terwijl Moon met rode oortjes meeluisterde, over onze ‘Grote Geheimen’. Ik ga daar nu verder niets over zeggen, maar nu Rik openlijk toegegeven heeft Phenylethylamine (PEA) te gebruiken, weten mijn lezers misschien in welke richting ze het zoeken moeten.

 

Afgelopen zaterdag was de Beach Challenge, waar ik samen met Machel en Fred een triatlontrio vormde. Als ‘Dreamteam 1′ deden we mee met het onderdeel Trio XL, de langste afstand. Machel zou 1500 meter zwemmen, daarna zou ik 30 km fietsen en Fred zou afsluiten met 10 km over strand en door duinen rennen.

Machel had afgelopen dinsdag in Frankrijk een ‘Marathon Nature’ gelopen en baalde stevig dat de 1500 meter zwemmen werd vervangen door 4 km lopen vanwege de sterke stroming. Niet alleen omdat hij net een zware marathon achter de rug had en pijnlijke en vermoeide benen had, maar vooral omdat Machel zich bijzonder had verheugd op dit onderdeel.

De start! De zeven teams die ingeschreven stonden voor de Trio XL gingen tegelijk met de deelnemers van langste afstand van de triatlon van start. Machel stond op driekwart van het startveld, maar ging goed van start. Na twee rondjes van twee kilometer kwam Machel binnen in een tijd van 21:09 minuten en stonden we (weet ik achteraf) op de eerste plaats bij de Trio XL! Hoera!

In het Parc Ferme droeg Machel de Champion Chip aan mij over. Ik had sinds Egmond Pier Egmond niet meer aan strandracen gedaan en durfde ook niet goed meer met 30+ km/h het mulle zand in te duiken. Heel even afgestapt dus bij de strandafgang, maar al snel zat ik op goed bereidbaar strand.

Gelukkig kon ik me in een groepje van een man of acht nestelen. Met windkracht vijf of zes tegen kon ik me midden in de groep nog aardig handhaven. Maar die wind!

Wordt vervolgd…

Ik had er nog niet over geschreven, maar gisteravond was alweer de derde training voorbereidend op Luik Bastenaken Luik.

Onder de deskundige leiding van Fons Sommerdijk gaan we ons in zes pittige intervaltrainingen voorbereiden op LBL 2009. Natuurlijk werd voorafgaand aan de eerste training van ons verwacht dat we dit jaar al een paar duizend kilometers in de benen hadden, verder is het de bedoeling dat we naast de intervaltrainingen nog zeker zo’n 250 km per week fietsen.

Gisteren werd de training gehouden in ‘Het Rijk van Nijmegen’. Omdat ik de hele dag vrij was én omdat ik toch ook kilometers moest maken, besloot ik om vanuit Soest naar Milsbeek te fietsen.

Op het moment dat ik op de startlocatie aankwam, had ik dus al 90 km in de benen zitten! Gelukkig hoefde ik niet direct van start, de trainingsavond werd voorafgegaan door een lezing over voeding van trainer/triatleet Peter Scheres van Passion4Sport. Het interessante verhaal van Peter over voeding was toegespitst op het volbrengen van Luik Bastenaken Luik en sloot af met een daarop gericht voedingsadvies.

Toen de interval- cq. klimtraining! Fons had een mooi parcours uitgezet waar we de volgende klimmetjes tegenkwamen: de St Maartensberg, de Keizerskop, de Schrouwenberg, de Stekkenberg, de Boksheuvel, de Wylerberg (D), de Wylerberg (NL), de Sterrenberg en de Hanenberg.

Toen we goed opgewarmd waren reden we drie maal een parcours tussen Beek, Ubbergen en Berg en Dal. We reden drie maal een rondje met daarin de Hanenberg en de Sterrenberg kort achter elkaar.

De Hanenberg en de Sterrenberg zijn de zwaarste klimmen bij Nijmegen. De combinatie groot hoogteverschil en hoog stijgingspercentage geeft als resultaat dat ze als de zwaarste Nederlandse hellingen buiten Zuid-Limburg te boek staan.

 

Met al 90 km in de benen kon ik minder goed meekomen met de (nog redelijk frisse)  andere fietsers dan voorgaande twee trainingen. Mijn hartslag kreeg ik ook niet echt heel hoog meer. Totaal 135 km gefietst gisteren.

Nog 22 dagen te gaan voor Luik Bastenaken Luik!

Op het schema van vandaag stond 60 minuten lopen in Z2 (HFmax-40), dus via afstandmeten.nl zette ik een route uit van zo’n negen a tien kilometer. Ik had bedacht dat ik aantal kilometers langs de rivier de Eem wilde gaan lopen.

Foto: Wouter van Wijngaarden

In de buurt van De Eem aangekomen, kon ik het pad niet vinden dat ik op de kaart had uitgekozen, dus werd al lopende snel voor een alternatieve route gekozen. Ik stak De Eem over en kwam terecht in de Eempolder, een mooi landschap met wijdse uitzichten.

Ik kwam geen mogelijkheid tegen om De Eem wederom over te steken, dus liep ik door tot Baarn. Ondertussen was ik allang over de 60 minuten heen en begonnen de aanhechtingen van mijn quadriceps pijn te doen. Ik besloot om terug naar huis te wandelen.

Totaal 13,2 km gerend in 80 minuten. Gemiddelde hartslag was exact Z2. Na het hardlopen nog een kilometer op vijf gewandeld.

Afgelopen maandag dacht ik regelmatig terug aan het weekend in Chiny. Enerzijds omdat het me nog nauwelijks lukte om op een normale manier van een stoeprand af te stappen, anderzijds omdat ik me zo ontzettend thuis heb gevoeld in het wereldje van Trailrunners!

Afgelopen dinsdagavond was het de hoogste tijd om weer een klein stukje te lopen. Het werd een heel rustig vijf kilometer loopje in 30 minuten. Op de hartslagmeter heb ik onderweg niet gekeken, maar die kwam achteraf uit op exact Z1 (HFmax-50).

Terugdenkend aan Chiny ging ik de afgelopen dagen steeds meer Trailrunning vergelijken met andere hardloopevenementen. Trailrunning is zo ontzettend anders dan ‘gewoon’ hardlopen! Wanneer je een trail loopt, ben je meer aan het ‘reizen’ dan dat je een rondje aan het rennen bent. Het enorm wisselende landschap, met de vele mooie uitzichten, maakt dat je meer met de ‘reis’ dan met de finish bezig bent. De jacht is mooier dan de vangst, zoiets!

Met de gedachte van ‘reizend lopen’, nam ik vanochtend mijn hardloopspullen mee naar mijn werk. Eind van de middag van mijn werk teruggelopen naar huis. Deze ‘reis’ van 9,8km duurde 59:38 minuten en liep ik in exact Z1 (HFmax-50).

Jan Knippenberg: “Lopen is geen sport maar een manier van reizen, waarbij geest en lichaam zich voortdurend verplaatsen. Lopen is daarom kunst en geen middel ter bestrijding van welvaartskwaaltjes“.

Toen ik vanmorgen op wilde staan, kon ik slechts met moeite het bed uitkomen. Wandelen ging wel, maar overeind komen was lastig en het duurde wel een heel aantal passen voordat ik een beetje normaal kon lopen. Hardlopen zit er vandaag nog niet in, misschien morgen…

Afgelopen zaterdag ben ik met Monique en Rik naar het Trail Festival in Chiny geweest. Vanaf mijn huis gezien een ‘ritje’ van zo’n 350km, voor Monique nog een heel stuk meer kilometers. Om acht uur ’s morgens zaten Snelle Rijk en ik zaterdag startklaar op de stoep van mijn flat, Monique arriveerde al snel.

In Chiny aangekomen waren we mooi op tijd om de officiële afstand van start te zien gaan, de 50 kilometer. Het was opvallend hoe rustig alles verliep, tot tien minuten voor de start waren er nog nauwelijks lopers in de buurt van het startvak te vinden, iedereen was heel relaxed!

Rik, Monique en ik hadden ons ingeschreven voor de 26km. Monique had al vaker een trail gelopen, Rik en ik hadden weinig tot geen idee wat ons te wachten stond.

(op bovenstaande foto staan geen bekende lopers)

Om vier uur, twee uur na de start van de 50km, gingen we op weg. Snelle Rijk in de voorhoede, Monique en ik een stuk meer achterin. De eerste kilometers was een niet al te moeilijk parcours, maar na een kilometer of vijf begon het echte klimwerk.

Wanneer je een trail gaat lopen, moet je niet rekenen op verzorgingsposten en dergelijke. Het is niet dat ze er niet staan, het is meer omdat je toch echt ‘in the middle of nowhere’ loopt en er van alles kan gebeuren. Je kunt verdwalen, een enkel zwikken, iets breken, noem maar op. Drinken en eten voor onderweg is wel het minimale dat je bij je moet hebben. Met een Camelbak op mijn rug, hoefde ik me wat drinken betreft in elk geval weinig zorgen te maken. Verder had ik nog drie krentenbollen, mijn mobiel en geld bij me.

Het klimmen ging mij redelijk goed af. Natuurlijk valt de snelheid daar wel heel ver terug. Vele klimmen bij deze trail kan je niet hardlopend omhoog, qua snelheid haal je nog niet eens een normaal wandeltempo, zo stijl is het soms. Op een kilometer of twintig was er bijvoorbeeld een helling die ik met slechtere weersomstandigheden gewoonweg niet meer op had kunnen komen. Zó stijl dus!

Dalen is weer een ander verhaal. Ik vind dat vele malen lastiger dan klimmen. Heel veel zwaarder ook! Ga je te snel naar beneden, dan krijg je het gevoel dat je benen het tempo van het dalen niet meer bij kunnen houden, dat je elk moment over de kop kunt slaan… Wil je langzaam naar beneden, dan vraagt dat heel erg veel kracht, de klappen op je quadriceps en aanhechtingen zijn fors dan! Het is de kunst om daar een soort van middenweg in te vinden en dan dansend naar beneden gaan zoals Martine al een keer heeft beschreven. Bij mij zag het erin elk geval niet uit als ‘dansend’, ik had meer een soort vreemd huppelsprongetje ingebouwd om af en toe de vaart eruit te halen.

Na zo’n 18 kilometer begonnen mijn quadriceps het op te geven. Stijgen ging nog wel, maar ik kreeg heel erg veel moeite met dalen. Op een gegeven moment kon ik hellingen alleen nog maar wandelend af, want ik zakte bijna door mijn knieen heen. Het laatste uur van de trail heb ik denk ik meer gewandeld dan hardgelopen.

Na zo’n drieënhalf uur kwam ik bij de finish aan, dus zeven km/h heb ik niet eens gehaald. Maar wat is trailrunning mooi! En wat een feest maken die trailrunners ervan! Na afloop was er een groot feest bij de start/finish locatie, middenin het bos. Er speelde een band die de stemming er goed in wist te brengen. Stromend water was er niet eens, maar het bier vloeide rijkelijk! En het eten was ook prima verzorgd! Even douchen na afloop? Nee, onmogelijk op die locatie, dat werd een duik in de rivier. Back to basics!

Geheel tevreden dook in laat in de nacht de tent in, zeker wetend dat het niet bij deze ene trail zou blijven…

Gisteren mijn allereerste trail gelopen. Geweldig!

Verslag volgt…

 

Ben erg druk geweest afgelopen week, binnenkort weer meer nieuws hier!