Archive for June, 2009Zelf heb ik nog geen tijd gehad om de vele weblogs te lezen en de foto’s te bekijken van alle deelnemers aan de 12 uurs estafette in Den Haag van afgelopen zaterdag. Ik vermoed dat daarop vele heroïsche verhalen en foto’s te vinden zijn.
Op deze weblog de andere kant van Den Haag. Het geluier en het vele eten. Voor sommigen van de deelnemers zal dat een ongemakkelijke waarheid zijn…
Maarrr… Ik heb me bijzonder vermaakt in Den Haag afgelopen zaterdag!
Lees op de diverse weblogs het verslag van de Lightning Runners, Driemtiem 1 en Driemtiem 2.
Zelf had ik het moeilijk met de estafette. Ik fiets vooral veel en de keren dat ik loop is dat vaak in een gelijkmatig tempo. Na het negende snelle rondje (totaal 16,7km) begon de aanhechting van mijn rechter hamstring dusdanig veel pijn te doen, dat doorgaan me niet verstandig leek. Erg jammer en verder ook vervelend voor het team, die moesten ineens een stuk harder gaan werken De rest van de foto’s staan HIER. Het was een geweldige dag! Wat is de mooiste tocht van het land?
Naschrift foto: op de Eyserbosweg is het voor mij niet nodig om op de pedalen te gaan staan. Het is een klim die ik bij voorkeur volledig zittend afleg. Omdat ik een fotograaf zag, ging ik toch even staan. Puur show dus… Vaak loop ik hard op Landgoed Pijnenburg, dat is het bos dat tussen paleis Soestdijk en Lage Vuursche in ligt. Vandaag had ik even geen zin in mulle zandpaden, de benen waren nog wat moe van Limburgs Mooiste namelijk. Er werd dus gekozen voor een rondje om het bos heen.
Totaal 14,6 km gelopen in exact 90 minuten, dat is 6:09 min/km. Gemiddelde hartslag 143 bpm, oftewel hoog in Z1 (135-145). Lekker gelopen, maar vond 90 minuten voor vandaag wel meer dan genoeg. Gisteren de ‘rode lus’ (150km zwaar) van Limburgs Mooiste gefietst. Bij aanvang voelde ik mezelf niet optimaal, de quadriceps waren hard en gevoelig. Verder voelde ik mezelf niet uitgerust genoeg voor een dergelijke onderneming. Besloten om sowieso uit te fietsen, maar wel rustig aan te doen. Wel was ik vastbesloten om op geen enkele helling af te stappen!
Er was de keuze tussen drie verschillende lussen, namelijk de blauwe lus (100 km, 11 heuvels), de gele lus (100 km, 17 heuvels) en de rode lus (150 km, 24 heuvels). Echte fietskanjers, zoals Angelo, fietsen dan ook nog twee van dergelijke lussen achter elkaar! De rode lus is niet alleen de langste van de drie lussen, maar ook verreweg de zwaarste. Er liggen 24 heuvels verspreid over de lus. Daarvan zijn, op Nederlands grondgebied, de Eyserbosweg, de Keutenberg, het Kersenpad (een variant op de Loorberg) en de Oude Huls de zwaarste. Al dit geweld wordt echter overtroffen door twee heuvels in België, namelijk Les Waides en de Kosenberg (Berg La Clouse).
De Eyserbosweg en de Keutenberg had ik al een keer meegemaakt bij de Amstel Gold Race. De Keutenberg was ik toen niet boven gekomen door een valpartij vlak voor mij, halverwege de helling. Les Waides kende ik van de Steven Rooks Classic en dat is een zware klim. Toch scheelt het wanneer je een helling al een keer gefietst hebt en weet hoe die loopt, je kunt je krachten dan veel beter verdelen.
De Kosenberg is een gemeen ding. Zeker net zo gemeen als de Keutenberg, maar dan ‘andersom’. Begint de Keutenberg met een zeer stijl gedeelte, bij de Kosenberg zit het venijn in de staart! Een erg lastige klim vond ik ten slotte het Kersenpad, een Loorberg variant. Lastig was deze klim vooral omdat het pad smal is en er erg veel fietsers afstapten. Het was lastig om tussen al die wandelaars door te manoeuvreren en heelhuids boven te komen.
Hoewel de dag begonnen met niet bijzonder veel energie, ging het gaandeweg beter. De eerste 50 kilometer had ik het zwaar, maar daarna kwam er meer energie vrij. De laatste 30 kilometer was de koek echter aardig op, maar goed, dat is misschien niet zo gek… Ik ben op geen enkele helling afgestapt en daar ben ik trots op! Soms scheelde dat maar een haar, maar dat had meer met het drukke verkeer dan met mijn kracht en conditie te maken. De LM data:
Bron kaartjes en data v.d. heuvels: heuvelsfietsen.nl Toen ik vanmorgen op mijn werk over mijn weekendplannen vertelde, namelijk zaterdag de 150 km ‘zwaar’ van Limburgs Mooiste te gaan fietsen, kreeg ik de opmerking “hoe ouder hoe gekker!” naar mijn hoofd geslingerd. Grappig bedoeld hoor, ik heb namelijk best leuke collega’s! Ik vraag mezelf af hoe zwaar Limburgs Mooiste nu eigenlijk is. De Amstel Gold Race was zwaar, maar de Steven Rooks Classic was nog heel veel zwaarder! Maar dat was voornamelijk België, geen Zuid Limburg! Appels en peren?
Limburgs Mooiste heeft een heel aantal pittige klimmen op het programma:
Ach, ik zie het wel, ik kom er wel, veel zwaarder dan de Steven Rooks Classic zal het niet zijn waarschijnlijk… Ik heb er in elk geval veel zin in! Voor vandaag stond er “LO: 1h15 in Z1-2, waarin 20 minuten op mtb parcours in Z3″ op het programma. Het mtb parcours verruilde ik vandaag voor het zand van de duinen bij Soestduinen. Niet hetzelfde als een mtb parcours, maar minstens even zwaar!
Hoewel op bovenstaand kaartje niet goed te zien, ploegde ik behoorlijk door het zand afgelopen avond. Het zand was dusdanig mul dat de combinatie van mijn techniek en mijn gewicht ervoor zorgde dat het niet heel erg veel uitmaakte of ik probeerde hard te lopen of dat ik wandelde… Snelheid was ver te zoeken! Na 58 minuten vond ik het genoeg. De quadriceps waren gevoelig en de knieen begonnen pijn te doen. Zojuist eens opgeteld hoeveel fietskilometers ik ondertussen in 2009 gemaakt heb.
De maand februari telt erg weinig kilometers. Die maand had ik veel last van schouder en nek. Na behandeling van een Manueel Therapeut kon ik in de loop van de maand maart weer kilometers gaan maken. Vandaag 83 km gefietst met een gemiddelde snelheid van 26 km/h.
Er stond nog een aardig windje, maar het was droog en daarmee prima fietsweer! De Trail van Chiny is over precies één maand, de hoogste tijd om om meer hardlooptraining op een pittig parcours te gaan doen. Lopen op onverharde paden doe ik sinds ik in Soest woon al zeer regelmatig, maar vanaf vandaag zal ik ook het mtb parcours in mijn looptrainingen gaan opnemen.
Het mtb parcours van Lage Vuursche is een vrij technisch parcours. Dat betekent heel veel snel elkaar opvolgende heuveltjes en veel bochtenwerk. Wanneer je een dergelijk parcours hardlopend doet, moet je erg goed oplettend waar je je voeten neerzet. Kuilen en blootliggende wortels, een moment van onoplettendheid en je ligt plat. Het meeste moeite had ik met de steile afdalingen. Dat ging toch het beste door af en toe kleine huppelsprongetjes te maken. Dit vooral ook wegens alle kuilen en boomwortels. Totaal 12 kilometer gelopen in 77 minuten. Van die 12 kilometer gingen er vier kilometer over zanderige onverharde wandelpaden en dan nog eens vier kilometer ging over mtb parcours. Het was een pittige training! Zaterdag 18 juli aanstaande wordt er in Kijkduin weer de ‘Beach Challenge‘ gehouden, dit is de oudste offroad triathlon van Nederland.
De officiële (‘Race’) afstand voor de Beach Challenge is 1500 m zwemmen, 30 km strandfietsen cq. mountainbiken en 10 km hardlopen. Voor de ‘Fun’ klasse kan het zwemmen worden ingekort tot 300 meter. Behalve alle onderdelen zelf te doen, mag er ook door ‘trio’s’ worden deelgenomen. Ik ben iets meer een fietser dan een loper. Een zwemmer ben ik echter in het geheel niet! Cultuurbarbaar Fred heeft al eerder in Kijkduin meegedaan in de Funklasse Triathlon en ikzelf heb al een keer de BeachRun aldaar gedaan, dus was een duo snel gevormd! Nu nog een trio (zwemmer)! Fred en ik zoeken dus nog iemand voor de 1500 (eventueel 300) meter zeezwemmen! Opstellen in rijen van drie! Update 030609: de kracht van sociale netwerksites is weer eens aangetoond! Binnen één etmaal is er namelijk een zwemmer gevonden! |
