Archive for May, 2009Meestal heb ik van te voren wel een idee over het rondje dat ik wil gaan maken, maar toen ik vanmiddag op de fiets stapte, had ik nog geen idee waar ik heen zou gaan. Eenmaal op weg, merkte ik dat er een stevige wind stond, dus koos ik ervoor om het eerste stuk tegen de wind in te fietsen. Ik kwam dus terecht in het gedeelte van Nederland met veel borden “Eieren te koop, NOZ”. Over die afkorting moest ik even nadenken, maar dat zal vanwege de warmte geweest zijn. Totaal 82 km gefietst met een gemiddelde van 26 km/h. Voor morgen heb ik een wat langer fietstochtje in gedachten. Deze week zat ik van maandagmiddag tot vrijdagochtend in Zeeland voor mijn werk. Een mooie gelegenheid om een loopafspraak proberen te maken met John of Jacqueline! Met John lukte dat helaas niet, maar Curly kon gelukkig wel op het moment dat ik even vrij was.
Jacqueline kende de omgeving enigszins van een pannenkoekloop die ze ooit gelopen had, ik kende heg nog steg. Het was een beetje spoorzoeken voordat we op de Bosweg terecht kwamen, maar daarna liepen we een prachtig rondje door bos en duin. Het stuk dat we liepen, deed me een beetje aan Egmond denken.
Totaal 8,5 km gelopen in een rustig tempo. Onderweg gezellig gekletst over hardlopen en over de overeenkomsten in het werk dat we doen. Het was erg leuk om nu eens met Zeeuws Meisje samen te lopen! Vandaag geen lange afstand, geen steile hellingen, geen intervaltraining. Gewoon een stukje recreatief fietsen en genieten van de omgeving! Vanuit Soest bij de ‘nieuwe’ fietsbrug de Eem overgestoken en daarna via Hoogland naar Spakenburg gefietst.
Na Spakenburg oostwaarts het Nijkerkernauw gevolgd, bij de Nijkerkerbrug het water overgestoken en verder het water gevolgd richting Zeewolde.
Een paar jaar geleden was ik ook in Flevoland, maar wederom verbaasde ik me over de woeste natuur die je daar hebt. Het Hulkesteinse bos bijvoorbeeld, een stukje Nederland waar de natuur helemaal zijn gang kan gaan. Echt mooi! Na het Hulkesteinsebos het Eemmeer westwaarts gevolgd en bij Jachthaven de Eemhof even gepauzeerd met een heerlijke Gerardus Kloosterbier. Over de Stichtse Brug weer naar het vaste land en via Eemnes en Baarn, weer terug naar Soest. Totaal 75 kilometer gefietst in minder dan drie uur. Het was een heerlijk tochtje! Het was alweer de hoogste tijd voor nieuwe loopschoenen. Fijn dat er zoiets als vakantiegeld bestaat!
Na het uitstapje van vorig jaar naar neutrale schoenen, dat twee maal een scheenbeenontsteking tot gevolg had, gewoon weer gekozen voor antipronatieschoenen. Geen loopanalyse ditmaal, gekozen voor wat goed voelt en voor waar ik ervaring mee heb. Vóór mijn uitstapje naar ‘neutraal’ liep ik tot tevredenheid met Brooks Adrenalines. De ‘Six’ is inmiddels de ‘9′ geworden, maar bij het proefrondje op de parkeerplaats van Galgenwaard voelden deze schoenen onmiddelijk zeer vertrouwd. Wel merkte ik goed dat er niet veel demping meer in mijn oude schoenen zat, wat een verschil zeg! Na de Amstel Gold Race en de Shimano Fiets Challenge, stond op Hemelvaartsdag mijn derde cyclo (ooit!) op het programma, de Steven Rooks Classic. Nooit te oud om te leren (lees: sporten), op je 50e nog cyclo’s gaan rijden… Hoe ouder hoe gekker? Op “Het Voorportaal van de Pijn“, had ik me reeds verdiep in wat er zou gaan komen. Daardoor had ik me gerealiseerd dat ik het vergeleken bij AGR en SFC zwaar zou gaan krijgen. Om vijf uur ’s morgens opgestaan en naar Richard vertrokken om samen naar Maastricht te rijden. De reis verliep probleemloos, het was rustig op de weg. Parkeerterrein en startlocatie waren vlak na de afslag van de snelweg, perfect geregeld! Vlak voor de start kwam weblogger Ton Cabaret op me afstappen. Erg leuk om elkaar nu eens IRL te zien! Verder werd ik vlak na de start groetend voorbij gefietst door weblogger Angelo Roelandt, leuk zo’n mini webfietsersmeeting!
Hoewel de start van de SRC in Maastricht is, gaat de tocht voor zeker 90% door België. Via de Voerstreek en Limbourg (kasseien!) gaan we naar het stuwmeer van La Gillepe, dat betekent klimmen naar bijna 400 meter hoogte. Aan kasseien kan ik maar niet wennen, maar misschien is dat met een carbon frame (iets) makkelijker dan met mijn oude stalen Koga. Zal ook wel een kwestie van techniek zijn, van het stuur losjes durven vasthouden. Brrr… Richard en ik proberen zo goed mogelijk bij elkaar te blijven, na elke klim wachtten we op elkaar. Op 85 km rijden we door Remouchamps, dat betekent dat de ‘La Redoute’ eraan zit te komen. La Redoute is dé klassieker uit Luik-Bastenaken-Luik! Het is deze plek die in menig wielerseizoen de hoop van veelbelovende coureurs deed sneuvelen. De scherprechter van de LBL wordt hij ook wel genoemd, als ik het goed heb.
La Redoute heb ik vorig jaar tijdens mijn fietsvakantie al een keer verkend. Dat ik reeds wist waar de moeilijke (20%!) punten zaten, heeft er zeker voor gezorgd dat ik zonder af te stappen de top haalde.
Mijn hartslag steeg op La Redoute naar 176, dat is naar schatting slechts enkele slagen onder mijn maximale (fiets-) hartslag. Ondertussen was het dusdanig warm geworden dat het tijdens deze klim ‘regende’ op mijn benen. Bovenop La Redoute de tweede verzorgingspost. Na AGR en SFC was ik misschien een beetje verwend geraakt wat verzorging betreft, het aanbod bij de SRC viel me namelijk behoorlijk tegen. Alle waar naar zijn geld natuurlijk, inschrijven voor de SRC was aanzienlijk goedkoper dan voor de AGR. Toch betaal ik graag een volgende keer iets meer als daar een uitgebreidere verzorging tegenover staat! Na La Redoute gaf Richard aan liever een kortere weg terug naar de auto te nemen. Na overleg besloten we dat we ieder voor zich verder zouden gaan. Jammer, want het was best gezellig om samen te fietsen! La Trasenster volgde al snel na La Redoute, een erg pittige klim over slecht wegdek, die het ergste deed vrezen over wat nog komen zou gaan. Nauwelijks hersteld van La Trasenster volgde de gemeenste klim die ik ooit heb gereden, de De Côte de Drolenval.
De Côte de Drolenval begint gestaag met 13% en lijkt in het gehucht halverwege even tot rust te komen. Maar met een climax van 20% op driekwart van de klim lijken de 15 tot 12 procenten daarna als vals plat. Onbekend met deze klim, moest ik op het 20% stuk echt even van de fiets af. Het gedeelte was dusdanig stijl dat ik wist dat wanneer ik de pedalen niet meer rond zou krijgen, de kans op vallen groot was. En het was net weer een stuk drukker geworden, omdat de 110 km rijders erbij waren gekomen. Met zoveel verkeer durfde ik het even niet aan om zo moeizaam verder te klimmen. Na even op adem te zijn gekomen, een iets vlakker stuk opgezocht om te kunnen starten en mijn tocht omhoog te vervolgen. Fietsend boven gekomen, maar wel dus met een korte pauze op het 20% gedeelte. Ondertussen had ik echt honger gekregen, net als zovele andere fietsers stopte ik ongeveer 10 km voor de eerstvolgende verzorgingspost bij een broodjeszaak om even goed de maag te vullen. Hoewel is zelf ook wel het een en ander aan eten bij me had, kon ik het daarmee samen met de karige verzorging gewoonweg niet redden. Na de Côte de Drolenval zaten we op 110 km en zat het ergste erop. Ik wist dat Les Waides nog moest komen, maar ik wist ook dat die helling niet boven de 14% zou komen. Dat het een lange klim betrof wist ik ook, maar daar maakte ik mezelf niet zoveel zorgen om. Ondertussen weet ik dat ik het veel beter doe op lange klimmen, dan op korte hevige. Bovendien had ik na broodjeszaak en derde verzorgingspost weer net iets meer energie gekregen, dus ik klom weer wat beter dan daarvoor. Les Waides viel me dan ook mee, hoewel het voor mij ook wel scheelde dat je goed kon zien waar je naartoe moest. Prachtig uitzicht daarboven trouwens!
Na Les Waides was het ongeveer 20 kilometer lang dalen (of vlak). Het zat erop!
Nadat ik over de finish was gekomen, zag ik dat ik een sms van webfietser Peter de Jeu had gekregen. Hij was ongeveer één uur voor mij binnen gekomen. Helaas was hij alweer richting huis vertrokken, anders had we nog even samen wat kunnen drinken. De SRC data:
Bron hoogteprofielen: Kuitenbijters.com Toen ik gisteren schreef over de afgebroken intervaltraining, vertelde ik daar niet bij dat ik, behalve vermoeidheid wegens hooikoorts, ook nog last had van mijn rechter heup/bil. Het leek me niet belangrijk om te melden, gewoon een licht zeurend pijntje tijdens het lopen zoals je dat weleens kunt hebben. Vanochtend, na het opstaan, was ik echter nauwelijks in staat tot gewoon wandelen, mijn rechter been had de neiging om achter me aan te slepen. Op de fiets naar Utrecht gegaan voor mijn opleiding en gelukkig ging fietsen probleemloos. Op de terugweg naar Soest deed ik de training die voor vandaag op het programma stond, namelijk: “FI: 60 in Z1 waarin 6 x 20sec sprint p = 4′40″. Rustig fietsen met zes keer twintig seconden voluit sprinten dus. Het ging redelijk goed, maar mijn energieniveau is door de hooikoorts verre van optimaal. Morgen de Steven Rooks Classic, een 160 km lange cyclo waar onder andere de Cote de la Redoute (max. 20%) en Cote de Drolenval (max. 20%) in zijn opgenomen. Ik ben bang dat de Amstel Gold Race daar schril bij afsteekt… Sinds het weekend voel ik me vermoeid. Ik kon geen reden bedenken voor die vermoeidheid, maar ging maar wel steeds bijtijds naar bed. Voor gisteren stond er een intervaltraining op het programma, maar toen ik thuis kwam van het werk voelde ik me zó moe dat ik besloot die loop maar naar vanochtend te verplaatsen. Vroeg naar bed gegaan gisteren en wekker gezet voor een ochtendloop. Toen vanmorgen de wekker afging, kon ik het niet opbrengen om zo vroeg op te staan. Wekker verzet naar de normale tijd om op te staan en dus bijna negen uur geslapen vannacht!
Ondertussen wist ik al wel wat er aan de hand was, het hooikoortsseizoen was weer begonnen voor mij! Oogdruppels en neusspray gebruikte ik sinds een week of twee heel af en toe, maar elk jaar vergeet ik weer hoe heftig de vermoeidheidsverschijnselen zijn bij de start van het hooikoortsseizoen. Vanavond alsnog de geplande intervaltraining proberen te lopen. Op het programma stond “LO: 60 in Z1-2 waarin 4 x 8 in Z3 p = 4″. Zestig minuten lopen dus, met daarin vier keer acht minuten lang lopen met een hartslag van 160 (Z3=HFmax-30).
Voor het begin van de intervaltraining natuurlijk eerst vijf minuten rustig inlopen. Daarna 12 minuten lang in Z1-2 (Hf 145 +/-5) gelopen, gevolgd door de eerste 8 minuten in Z3. De eerste Z1-2 ging in 5:55 min/km, de eerste Z3 in 5:05 min/km. De tweede serie zakte deze tempo’s in naar respectievelijk 6:08 en 5:28 min/km. Ik voelde me moe en had geen zin meer. Training afgebroken. Toch nog 7 km gelopen in 41 minuten. Uit ervaring weet ik dat vermoeidheid vooral in het eerste begin van het hooikoortsseizoen zit. Het is vast snel weer over! En anders maar even bij de huisarts langs. Volgens onze hardlopende bijsluiter, zou Fexofenadine mij kunnen helpen tegen hooikoorts. Gezien de soms heftige reacties op mijn vorige postje, hoop ik maar dat dat middel niet op de dopinglijst staat! Met stijgende verbazing lees ik de reacties op het cocaïnegebruik van Tom Boonen. Ik begrijp werkelijk niet de heftigheid waarmee gereageerd wordt! Waarom vinden zoveel mensen dat ze zich ongestoord met iemands privé leven mogen bemoeien? De meeste reacties vind ik kortzichtig en gespeend van enige kennis.
Cocaïne wordt in de geneeskunde als locale verdoving gebruikt bij o.a. oog- en neusoperaties. In zuivere vorm heeft cocaïne een sterk stimulerend effect, je kunt er dus betere prestaties mee leveren. De halfwaardetijd (de tijd waarna van de oorspronkelijke hoeveelheid nog precies de helft over is) van cocaïne is echter slecht één uur! Dat betekent dat er een aantal uur na gebruik geen enkel positief effect meer te merken is, hooguit een tegengesteld effect (de rebound, oftwel een soort van ‘kater’). Tom Boonen is een groot Belgisch wielrenner. Dat hij cocaïne heeft gebruikt is niet erg verstandig, maar wat doet dat er eigenlijk toe? Zolang hij zonder middelen te gebruiken start in een koers, is er niets aan de hand. Cocaïne is na een paar uur uitgewerkt, dus wat maakt het uit als Tom dat in zijn vrije tijd gebruikt? Voorbeeldfunctie? Tom is geen onderwijzer, maar wielrenner! Cocaïne is de meest populaire drug in Europa, naar schatting vijf miljoen mensen gebruiken het. Met name in hoge maatschappelijke functies wordt cocaïne al eeuwenlang gebruikt. Van Sigmund Freud is bijvoorbeeld bekend dat hij in grote mate cocaïne gebruikte. Om een lang verhaal kort te maken: Tom Boonen heeft niets verkeerd gedaan! Het stimulerende effect van het middel dat hij heeft gebruikt, is niet in zijn voordeel geweest in een koers (waarschijnlijk integendeel!). Bovendien betrof het zijn privé leven, het had niets met fietsen te maken. Update: Na een aantal kritische reacties én na er nog even over nagedacht te hebben, de volgende toevoeging: Iedereen heeft in principe een voorbeeldfunctie! Met name natuurlijk: ouders, onderwijzers, politici, hulpverleners, leidinggevenden, politie en artiesten. Betekent dat we bijvoorbeeld voortaan ook artiesten moeten gaan testen? Ik vermoed een behoorlijk aantal ‘positieve’ uitkomsten… Update 2: Het ‘verhuisadvies’ was natuurlijk nogal kort door de bocht, ik heb dat doorgestreept. Verder realiseerde ik me opeens dat ik in dit postje niet duidelijk heb gemaakt dat cocaïne voor wielrenners buiten competitie geen verboden middel is. Ik ging ervan uit dat iedereen dat wel begreep vanwege de korte halfwaardetijd, maar dat is mogelijk niet zo. Ten slotte wil ik nog benadrukken dat ik volstrekt tegen (niet medisch voorgeschreven) middelengebruik ben! Vanavond na het werk met de racefiets achterin de auto naar Nieuwegein vertrokken voor een rondje fietsen met Richard. Dit ook als voorbereiding op de Steven Rooks Classic (zeer zwaar!) die we op Hemelvaartsdag samen gaan rijden.
Richard had een mooi rondje voorbereid. We hadden niets afgesproken over het tempo waarin we zouden gaan rijden, maar gaandeweg volgde min of meer automatisch een consensus: rustig aan op de vlakke weg, nagenoeg voluit gaan bij de klim! De Woudenbergseweg (langs de Pyramide van Austerlitz, vanuit Zeist richting Woudenberg) is niet een heel spectaculaire klim, maar gaat wel kilometers lang door! Daarna de Amersfoortseweg genomen van Maarn naar Doorn. Wederom geen spectaculaire klim, maar wel lang doorgaand. Beide klimmen deden we op kracht. Het was een prima intervaltraining zo! Vanavond 61 km gereden met een gemiddelde snelheid van 25,4 km/h. Bijna driehonderd hoogtemeters gemaakt en de gemiddelde hartslag bleef erg laag, namelijk 112 slagen per minuut. Tijdens het klimmen liep de HF op tot 161 (Z4), dat vond ik genoeg voor een training. ‘We RUN together’ is de naam van Roparunteam 236, het team waar Running Ronald deel van uit maakt. De Roparun is een loopevenement van 530 kilometer waarbij mensen, in teamverband, een sportieve prestatie leveren om op die manier geld op te halen voor mensen met kanker. Een pracht initiatief!
Run together, met een loopmaatje, met iemand die je leuk en aardig vindt, is het mooiste dat er is. Vandaag liep ik samen met Gonda (aka @Gondaaa) een rondje Reeuwijkse plassen. Het was gelijk de maidenrun van Gonda’s nieuwe ‘We RUN together’ shirt (zie foto boven).
Gonda had een mooie route uitgezet. Net geen tien kilometer lang en voor een groot deel langs het water gelegen. Dat was fijn, want het was erg warm en benauwd vanmiddag. Wederom was ik verbaasd over de relatief hoge snelheid die ik in Z1 haalde. We hebben 9,45 km gelopen in 56:30, dat is een gemiddeld tempo van 5:58 min/km. Mijn gemiddelde hartslag zat op dit rondje op 142, dat is slechts twee slagen boven Z1 (140+/-5)! Het was gezellig! Volgende keer in Soest? |
