Lezers van het vorige postje denken misschien dat het alleen nog maar om fietsen draait hier. Niets is minder waar! Ondanks het feit dat er veel fietskilometers gemaakt worden momenteel, ligt in de trainingen het accent juist bij het hardlopen. Alle fietstochten worden namelijk gereden met een lage hartslag, puur op vetverbranding en met als doel het duurvermogen te vergroten. Verder staat er elke week tussen de drie en de drieënhalf uur lopen op het programma, verdeeld over drie trainingen. Eén a twee keer per week zijn er in de looptrainingen versnellingen opgenomen. Doel van deze periode is namelijk om meer loopsnelheid te ontwikkelen.

Gisteren stond er echter een rustig loopje op het programma: 1h30 in Z1. Gewoon lekker rustig lopen met een hartslag die 50 slagen onder mijn HFmax zit.

Dat rustig moeten lopen kwam me goed uit, want mijn quadriceps voelen enigszins hard aan. Verder voelde ik de aanhechtingen van de quadriceps in lichte mate, vooral net onder de knieschijf. Van tevoren sprak ik met mezelf af dat ik zou aankijken hoe het zou gaan en dat ik de training zou afbreken als ik meer last zou krijgen.

Na 10 á 15 minuten gelopen te hebben, werd het gevoel in de aanhechtingen geleidelijk aan minder.  Het verdween op een gegeven moment nagenoeg geheel. Toen ik op een gegeven moment in de buurt van de anderhalf uur kwam, begon het langzaam weer iets terug te komen. Gelukkig was ik toen alweer heel dicht bij huis.

Totaal 13,65 km gelopen. Het tempo lag niet bepaald hoog (6:35 min/km gemiddeld), maar dat kwam ook omdat de bospaden steeds zanderiger aan het worden zijn. Op sommige stukken is het zand ondertussen zo mul als bij een strandopgang, dus dat is zwaar ploeteren geblazen af en toe!