Archive for April, 2009Weblogloopjes zijn zóóóóó 2008, anno 2009 doe je mee met een #tweetrun!
Voorzover ik kan nagaan vond op 7 april jl. de eerste #tweetrun ter wereld plaats, dat was in Denver, USA. Vandaag donderdag 30 april liepen @johanvdk, @WilcoPot en @gertn de eerste #tweetrun in Nederland.
Samen in 62 minuten, in rustig tempo, 10 kilometer afgelegd. Ik had Johan en Wilco nooit eerder ontmoet, Johan kende ik als Hardlopende Broer, Wilco alleen van Twitter.
Een afspraak om te gaan rennen is op Twitter snel gemaakt. Op naar de volgende #tweetrun! Aanstaande zondag doe ik wederom mee met ‘Holland’s Toughest Race’, oftewel de Shimano Fiets Challenge. Dat is de tweede keer dat ik daaraan meedoe, hoewel ik vorig jaar voor 60 km (het werden er 40) mountainbiken ging en ik dit jaar 150 km op de racefiets hoop af te leggen. Mijn verslag van vorig jaar staat trouwens HIER. Bij de Amstel Gold Race heb ik gemerkt dat de onbekendheid met bepaalde hellingen je behoorlijk kan opbreken. Om die reden wil ik me deze keer dan ook beter voorbereiden.
Bestudering van bovenstaande kaartje (klikken voor een vergroting), levert voor mij niet heel veel informatie op, ik ken het gebied niet goed genoeg. Wel zie ik dat de route over Neufchâteau gaat en dat er (dús) Les Waides in is opgenomen.
Les Waides kenmerkt zich door een zacht glooiende stijgende lijn die, hoe verder men klimt, des te zwaarder hij wordt. Zijn de Eyserbosweg en de Keutenberg de zwaarste hellingen in Nederland, Les Waides is in België de zwaarste! Ik ga het zwaaaaarrr krijgen! Bronnen: Heuvels Fietsen en Kuiten Bijters. Het heeft even geduurd, maar ze zijn binnen, de foto’s van de Amstel Gold Race!  Klik op onderstaande plaatjes voor een vergroting. Het was een superevenement! Volgend jaar ben ik er weer bij!!
Voor de hardlopers onder de lezers: dat gele ding aan mijn voorwiel is de Champion Bikechip. Stuk groter dan degene die anders op je loopschoen zit! Lezers van het vorige postje denken misschien dat het alleen nog maar om fietsen draait hier. Niets is minder waar! Ondanks het feit dat er veel fietskilometers gemaakt worden momenteel, ligt in de trainingen het accent juist bij het hardlopen. Alle fietstochten worden namelijk gereden met een lage hartslag, puur op vetverbranding en met als doel het duurvermogen te vergroten. Verder staat er elke week tussen de drie en de drieënhalf uur lopen op het programma, verdeeld over drie trainingen. Eén a twee keer per week zijn er in de looptrainingen versnellingen opgenomen. Doel van deze periode is namelijk om meer loopsnelheid te ontwikkelen.
Gisteren stond er echter een rustig loopje op het programma: 1h30 in Z1. Gewoon lekker rustig lopen met een hartslag die 50 slagen onder mijn HFmax zit. Dat rustig moeten lopen kwam me goed uit, want mijn quadriceps voelen enigszins hard aan. Verder voelde ik de aanhechtingen van de quadriceps in lichte mate, vooral net onder de knieschijf. Van tevoren sprak ik met mezelf af dat ik zou aankijken hoe het zou gaan en dat ik de training zou afbreken als ik meer last zou krijgen. Na 10 á 15 minuten gelopen te hebben, werd het gevoel in de aanhechtingen geleidelijk aan minder. Het verdween op een gegeven moment nagenoeg geheel. Toen ik op een gegeven moment in de buurt van de anderhalf uur kwam, begon het langzaam weer iets terug te komen. Gelukkig was ik toen alweer heel dicht bij huis. Totaal 13,65 km gelopen. Het tempo lag niet bepaald hoog (6:35 min/km gemiddeld), maar dat kwam ook omdat de bospaden steeds zanderiger aan het worden zijn. Op sommige stukken is het zand ondertussen zo mul als bij een strandopgang, dus dat is zwaar ploeteren geblazen af en toe! Soms lopen dingen anders dan je hebt gepland. Of je láát die plannen juist anders lopen, dat kan ook natuurlijk. Voor vandaag stond de Ronde van Noord-Holland (160 km) op het programma. Toen om 5:45 uur de wekker afliep, voelde ik me niet bijzonder fit, maar ik stapte wel uit bed. Na wat rondscharrelen in de keuken (krentenbollen eten!), voelde ik dat de aanhechtingen van mijn quadriceps nogal geïrriteerd aanvoelden. Wat was wijsheid? Eerlijk gezegd fiets ik liever volgende week weer in de Limburgse heuvels, dan vandaag in Noord Holland (sorry Peter, sorry Anita). En volgende week is Holland’s Toughest Race, als ik de website tenminste moet geloven…
Vandaag dus maar een rustig dagje gehouden. Rustig gefietst (2×20km) naar de Recreatiecentrum Maarsseveense Plassen en daar lekker in het zonnetje gelegen met het laatste nummer van Runner’s World. Morgen, als het weer het toelaat, een stukje met fietsvrienden fietsen over de Utrechtse Heuvelrug. De fiets- en loopplanning tot de zomer:
Rustig intervallen, kan dat? Volgens mij wel. In elk geval wanneer het schema voorschrijft dat je de intervallen op het gevoel moet lopen. Â Voor vandaag stond er op het programma: 60min lopen in Z1-2, waarin 1+2+3+4+5+6 in Zg+ (p=2). Z1-2 is (in mijn geval) lopen met een hartslag van 145 (+/-5). Zg+ houdt in dat ik op het gevoel moet lopen in een pittig tempo. Na de Amstel Gold Race van afgelopen zaterdag, heb ik er alweer 180 fietskilometers op zitten. Dit geheel probleemloos, de benen voelen supergoed bij het fietsen! Hoe anders is dit bij het hardlopen. In Z1-2 liep ik lekker. Sterker nog, de Garmin was regelmatig aan het bleren dat het rustiger moest! Toen de intervallen. Dat viel tegen. Veel snelheid kreeg ik er niet in, harder dan 5 min/km gaan voelde gewoonweg niet fijn. Bovendien voelde ik toch weer een lichte irritatie op het punt waar de pezen van de quadriceps aanhechten op het onderbeen (vlak onder de knieschijf). Op zich niet pijnlijk, maar genoeg irritatie voelbaar om ook hierom die Zg+ niet te overdrijven.
Toch lekker gelopen. De natuur is prachtig, de runderen die grazen op de heide hebben kalfjes gekregen en het het weer is schitterend! Wat een geweldige plaat is Sun Gangs van de Londense band The Veils! Hoe meer ik hem luister, hoe mooier hij wordt. Je moet wel van melancholie houden. En van hel en verdoemenis. Het klinkt als tandpasta op een brandwond, las ik ergens in een recentie…Â Donderdag 7 mei ga ik ze zien, in de Melkweg. Het is uitverkocht, maar ik heb al kaartjes.
Vanmorgen met Richard 52 km gefietst in een rustig tempo. Een paar kleine klimmetjes hier in de buurt genomen, zoals het Soester Hoogt en de Galgenberg. Het deerde allemaal niet, de benen voelden super aan, het was alsof er geen Amstel Gold Race had plaatsgevonden! Vanuit onzekerheid over het parcours heb ik de AGR erg voorzichtig gereden. Dat is zeker te zien aan de data van mijn Garmin: gemiddelde hartslag over die 151 km lag op 128 slagen per minuut, dat is dus Z1-2. Tot Z5 ben ik nooit gegaan, wel heb ik 2 minuten lang in Z4 gezeten, dat was waarschijnlijk op de Eysderbosweg.
Afgelopen week heb ik totaal 390 km gefietst. De kans dat ik daar deze week overheen ga is groot, ik heb vakantie en het is mooi weer! Nog even wat AGR data:
BTW: al mijn AGR filmpjes staan HIER! Toen ik de tent open deed, zaterdagochtend, zag ik dat het flink mistig was. Ik besloot om rustig aan te doen, dan maar wat later starten. De avond ervoor had ik mijn stuurbordje en mijn bikechip al op kunnen halen, maar ik vond het toen te erg regenen om doorheen te gaan. Gelukkig ging ’s morgens het uitdelen van de startbescheiden vlot en kon ik om 9:32 uur de startmatten passeren.
Hoewel ik vorig jaar meerdere malen ik Limburg gefietst heb, was dat steeds per mountainbike. Met de racefiets had ik nog nooit in het heuvelland gefietst, dus ik twijfelde heel erg of ik wel omhoog zou kunnen komen met mijn compact crankstel. Had ik niet beter een triple kunnen monteren?
Klik op plaatje voor het hoogteprofiel. De eerste klim, de Geulhemmerberg, had een gemiddelde stijging van 6,2% en er moesten 62 hoogtemeters gemaakt worden. Toch even wennen weer, dat klimmen. Was dit nu een makkelijke klim of een gemiddelde? Hoeveel zwaarder zouden ze nog volgen? Twijfel, twijfel… Ik bleef in rustig tempo fietsen en deed alle klimmetjes op souplesse, niet op kracht. Op die manier zou ik het langer volhouden was het idee. Op ongeveer 50km, de eerste verzorgingspost. Erg goed verzorgt! Krentenbollen, wafels, reepjes, liga, sportdrank, bananen. Je kon pakken wat je maar wilde, echt heel goed! De klimmetjes die volgden gingen allemaal goed. Nadeel van de heuvels niet kennen is dat je niet weet wat er nog komt. Hoe zwaar zouden ze nog worden? Maar over het algemeen viel het klimmen me erg mee. Bij de Eysderbosweg (gemiddelde stijging 8,1%; 89 hoogtemeters) had ik het even zwaar, maar dat kwam vooral door de ‘knik’ (16%) die op ongeveer tweederde in de heuvel zit.
Een bijzondere heuvel is de Keutenberg (gemiddeld 9,4%; 66 hoogtemeters). Hij begint met een soort van S-bocht, waar gelijk een gemene ‘knik’ (20%!!) zit. Op dat punt vielen er twee fietsers vlak voor mij. Ik moest van de fiets af en kon niet meer weg komen. Ik zou niet weten of ik die klim gehaald zou hebben wanneer er geen valpartij voor mij had plaats gevonden.
Na de Keutenberg volgt nog de Cauberg, maar dat stelt niet zo veel voor. Wel een mooie plek om te finishen, dat wel! Bovenop de Cauberg stond een grote feesttent waar het echt feest was! Toen ik de tent binnenkwam schalde ‘Bloed, zweet en tranen’ van Hazes uit de speakers en het bier vloeide rijkelijk. (Morgen de officiële tijden, foto’s en filmpjes) De beelden spreken voor zichzelf, maar let vooral ook even op de bonustrack aan het eind van deze film! TIP: als de film speelt, druk dan op het HQ knopje voor een betere kwaliteit! |
|
 
 
 
 
 
