Zaterdag 20 juni staan er voor het derde opeenvolgende jaar diverse (internationale) webloggers aan de start van de 12 uurs estafette in Den Haag. Er zijn al twee teams compleet en een derde team is mogelijk!

Elk team loop met zes personen totaal 12 uur lang. Van ’s morgens 9 tot ’s avonds 9 uur wordt om beurten een parcours van 1858 meter afgelegd. Het gaat er om als team samen een zo groot mogelijke afstand af te leggen.

Op dit moment zijn er twee teams ‘vol’ en zijn er nog drie kandidaten om een derde team te vormen. Zelf zit ik in het team van Ron, Tiny, Jacqueline, Maurice en Fred.

Dus hardlopende webloggers (of webloggende hardlopers), heb je zin in een supergezellige dag in “Oh Oh, Den Haag, mooie stad achter de duinen ….“? Laat het even weten! Het zou geweldig zijn als we drie teams aan de start kunnen laten verschijnen! Wil je meer over dit leuke Haagse evenement weten, neem dan even contact op met Haagse blogger Fred!

Het is mogelijk om te kamperen in de buurt van de altletiekbaan, dus de avond voor de estafette sla ik mijn tentje al op in Den Haag!

Update 19/03/2009: op het weblog van Fred lees ik dat er nu voldoende mensen zijn om met drie weblogteams aan de start te verschijnen!

Toen het vanmiddag zo’n heerlijk weer was, kon ik bijna niet wachten totdat het vijf uur werd. Toen snel naar huis, loopkleding aangetrokken en op pad gegaan.

Een kleine 83 minuten gelopen in Z1 (HFmax – 50). Gezien het feit dat het grootste deel van mijn loop over onverharde paden ging en er ook nogal wat hoogteverschillen in zaten, ben ik erg tevreden dat ik bij zo’n lage hartslag nog een gemiddeld tempo van 6:15 min/km haalde.

Na de laatste maanden alleen op de mountainbike gefietst te hebben, ben ik vandaag voor het eerst in 2009 weer met de racefiets op pad geweest. Bij vertrek was mijn doelstelling om in elk geval de Amerongse Berg over te fietsen en proberen om in rustig tempo zo’n 100km op de teller te krijgen.

Na maanden op brede banden gereden te hebben, viel het me enorm op hoe makkelijk je snelheid maakt met een racefiets. Dat voelde weer zo fijn!

Fietsen ging heerlijk en al kilometers makend bedacht ik me dat ik zoveel mogelijk klimmetjes zou gaan proberen te nemen. Over 5 weken is de Amstel Gold Race, dus hoogste tijd om de benen te laten wennen aan klimmen.

Dus zo ging ik vandaag niet alleen over de Amerongse Berg, maar werden ook de Grebbeberg, Galgenberg, Koerheuvel en nog vele andere heuvels waar ik de naam niet van weet bedwongen. Amerongse berg en de Grebbeberg ben ik van beide kanten opgegaan.

Totaal vandaag 117 km afgelegd met een gemiddelde snelheid van 24,4 km/h. Dankzij de vele klimmetjes, heb ik 734 hoogtemeters gemaakt en 3832 calorieën verbruikt. Ik ben zeer tevreden en kijk terug op een fijn fietsdagje!

Gisteren voor de tweede (en gelijk laatste) keer bij de manueel therapeut geweest.

Ik kon al een tijdje niet pijnvrij in een sportfietshouding zitten en vermoedde dat de symptomen van een nekhernia terug waren gekomen. Na een paar bezoeken aan een fysiotherapeut werd ik doorverwezen naar een manueel therapeut. Dit omdat de fysio een blokkade in de CTO (Cervico Thoracale Overgang, de overgang tussen rug en nek) vermoedde.

Op bovenstaande foto niet mijn therapeut, maar wel exact een van de grepen die mijn nek liet kraken. Het effect van de behandeling is gigantisch! Na de eerste behandeling waren alle klachten al minimaal 50% minder dan daarvoor. En ik kon weer naar de fiets naar het werk! Een paar dagen later was ik volledig pijnvrij. Gisteren zijn nogmaals de grepen (met krak!)  toegepast en nu voel ik me nagenoeg hersteld. Hoera!

Vandaag eind van de middag nog wezen hardlopen. Het was heerlijk loopweer!

Een kleine anderhalf uur gelopen, waarvan grotendeels door de bossen. Kijk even naar de gele pijl, dat is Paleis Soestdijk. Sjieke loopomgeving he?

Het gaat de goede kant op! Mijn scheenbeen zeurt na het hardlopen niet of nauwelijks meer en mijn nekhernia is dusdanig teruggedrongen dat ik weer pijnvrij op de sportfiets naar het werk kan.

Ik kijk met tevredenheid terug op Alphen. Niet een enorm snelle tijd gelopen, maar wel een tijd waar ik tevreden mee ben, gezien het jaar van blessures dat achter me ligt.

Vandaag eind van de middag 13 km gelopen in een rustig tempo. Het grootste deel van mijn looprondje ging door bos en over heide. Het zonnetje scheen en het was heerlijk om te lopen!

Straks naar de sportschool voor een tijdje indoorfietsen. Nog minder dan zes weken tot de Amstel Gold Race, dus ik zal er hard aan moeten trekken.

Ik had bedacht dat de halve marathon van Utrecht het eerste loopevenement zou worden waar ik weer aan zou meedoen na een jaar met blessures. Het lot besliste anders. Door een mailtje te sturen naar het AD, won ik een startbewijs voor de 20 van Alphen.

Omdat ik mijn scheenbeen soms nog heel licht voel zeuren, besloot ik, in overleg met trainer Rob, het gewonnen startbewijs voor de 20km om te zetten naar een startbewijs voor de 10km.

Na meer dan een jaar lang niet langdurig op wedstrijdtempo gelopen te hebben, had ik geen idee welk tempo ik zou kunnen aanhouden. Van te voren had ik bedacht dat starten met 5:30 min/km wel een mooi uitgangstempo zou zijn en dat ik dat zou kunnen opvoeren als het lekker ging. De eerste kilometer ging echter in 5:06 en dat voelde goed. De tweede kilometer ging nog steeds erg lekker, dus ik besloot om me voor de rest van de loop te richten op een tempo van 5:10 min/km.

Omstreeks het 7 km punt kregen we de wind pal op kop en zakte mijn tempo even in. Vanaf dat moment bleef mijn hartslag langzaam verder oplopen, terwijl het tempo verder terug zakte. Duidelijk het effect van te snel gestart zijn. Uiteindelijk kwam ik met een tijd van 53:27 over de finish, 32 seconden boven mijn 10km PR.

Na afloop was er een afterparty bij huize Running Ronald, een gezellig samenzijn met een hapje en een drankje.

AD 20 van Alphen, 10km, 0:53:27.

Gisteren werkte ik in de Heineken Music Hall bij The Australian Pink Floyd Show.  Mijn afdeling was, zoals meestal, lights.

Begin van de middag de boel opbouwen, daarna weer terug naar huis om even uit te rusten. Om half 11 ’s avonds werd ik weer verwacht in de HMH voor de load-out, maar ik ging eerder terug om het concert te kunnen zien. Dat was zeker de moeite waard, het klonk goed en visueel zat het allemaal goed in elkaar.

Het fietsen staat momenteel op een lager pitje. Dit komt vooral doordat ik een landurige sportieve zithouding niet uit kan houden. Na een aantal fysiotherapeutische behandelingen wegens een mogelijk teruggekeerde nekhernia, verwees fysiotherapeut Marianne me door naar een manueel therapeut. Alle fysiobehandelingen verergerden eerder de klacht, dan dat de pijn minder werd. Ze vermoede een blokkade bij de CTO.

De Cervico Thoracale Overgang (CTO) is de het gebied dat de overgang maakt tussen het onderste deel van de nek en bovenste deel van de borstwervelkolom.

Vandaag eind van de middag door Manueel therapeut Jos onder handen genomen. Ik werd een aantal keren flink ‘in de houdgreep’ genomen, met een heel aantal knakgeluiden tot gevolg. Na een bepaalde knak voelde ik opeens dat er iets veranderd was.Het voelde sowieso opeens anders, maar ik merkte ook dat ik meer bewegelijkheid in de nek en schouders had opeens!

Hoewel het fietsen op een lager pitje staat, gaat het hardlopen gewoon door. Na mijn bezoek aan de manueel therapeut een rondje van een kleine 10km gelopen.

Lopen gaat goed, maar ik voel dat ik moet blijven oppassen. Wanneer ik iets teveel doe, voel ik dat al snel aan mijn linker scheenbeen. Zondag de 20 van Alphen, ik moet er nog even goed over nadenken of ik inderdaad de 20 ga doen, of dat ik ‘downgrade’ naar 10km…