Gisteren reed ik mee met de door DTC georganiseerde Gelderse Valleitocht. Gekozen werd voor de langste afstand, 135 kilometer dus.

Omdat ik had gehoord dat Diana en Alpenkanjer Sjef van Baast ook zouden  meerijden, leek het me leuk om daarbij aan te sluiten. Dat clubje bleek echter naast Diana en mijzelf te bestaan uit uitsluitend Alpe d’HuZes deelnemers!

Eenmaal op weg bleek al snel dat ik in een veld van klimmers was terechtgekomen. Op de vlakke weg kon ik, middenin het peloton gezeten, goed volgen. De eerste de beste klim maakte direct het verschil duidelijk tussen de mannen die al eens een Marmotte, Alpe d’HuZes, of iets dergelijks hadden gereden en mijzelf en Diana. Mijn hartslag steeg richting rood, terwijl de 5 Alpenkanjers Sjef, Eddy, Sander, Eric en Dennis bij ons wegreden. Na die klim konden we ons gelukkig weer in het peloton nestelen en beschutting vinden tegen de vervelend draaiende wind.

Tot een kilometer of 40 reden we met een gemiddelde snelheid die schommelde tussen de 30 en 35 km/h. Na een fout in de bewegwijzering (of een bordje dat weggehaald was?) in de omgeving van Barneveld, viel de hele groep uit elkaar. Het verkeerd rijden zorgde uiteraard ook voor wat extra kilometers, voor de een wat meer dan voor de ander. In Kootwijk zagen we elkaar weer bij de controlepost (lees: koffie-met-appeltaart-stop).

Diana, Sjef en Gert

Hierna heb ik nog meerdere malen de aansluiting met het peloton verloren. Alpenkanjer Eddy van der Heiden (Alpe d’HuZes individuele deelnemer nr. 123) was zo vriendelijk om mij meerdere malen op te pikken en me uit de wind te houden,  zodat ik weer aansluiting met de groep kon krijgen. Bedankt Eddy!

Vanaf zo’n kilometer of honderd begon ik het zwaar te krijgen. Het leek of we bijna voortdurend de wind tegen hadden, de pijntjes namen toe en het energieniveau daalde fors. Ik had veel te veel van mezelf gevergd de eerste helft van de tocht, dat werd pijnlijk duidelijk. Ondertussen was de groep wederom uit elkaar gevallen en Sjef, Diana en ik fietsten gezamelijk het saaie stuk dat naast de spoorlijn Arnhem – Utrecht ligt en evenwijdig aan de A12 loopt. Sjef nam dat gehele stuk het kopwerk voor zijn rekening, waarvoor dank!

Het aantal gereden kilometers kwam uiteindelijk op 149,5 uit, gereden met een gemiddelde snelheid van 27 km/h. We hebben 577 hoogtemeters gemaakt en volgens de Garmin heb ik 5453 calorieen verbruikt. Hoewel ik twee boterhammen met jam en vier krentenbollen gegeten heb en ruim tweeënhalve liter gedronken heb, kwam ik thuis twee kilo lichter aan dan dat ik vertrokken was… (wat er ‘the morning after’ nagenoeg geheel weer aan zat natuurlijk)