Ik ben geboren in Vlaardingen en heb daar tot mijn 23e jaar gewoond. Toch wel een soort van bijna-Rotterdammer ben je dan waarschijnlijk..

 

Na Vlaardingen heb ik zo’n 25 jaar in Utrecht gewoond. Hoewel geboren in Vlaardingen, voel ik me meer een Utrechter dan een Rotterdammer. Ik kijk dan ook uit naar het Nederlandstalig Webloggers Kampioenschap Halve Marathon!

Zondag is de Marathon Rotterdam. Een groot aantal weblopers komen die dag dan naar Rotterdam om te lopen óf om te supporteren. Voor meer info lees je het blog van Running Ronald over het webloggerssteunpunt.

Zelf ben ik aankomende zondag ik Amsterdam om mee te doen met de Sloterplasloop.

Het is een soort van dubbel-vreemd-gaan misschien, maar zelf ervaar ik dat niet zo. Ik heb niet de binding met steden in die mate als andere mensen dat soms kunnen hebben.

 

Bovendien lijkt het me een mooi parcours die Sloterplasloop! En vast niet zo druk als Rotterdam…

Alle Rotterdamgangers zondag heeft veel succes en plezier gewenst!!

Toen ik vanmorgen opstond, deden mijn benen pijn. Sterker nog, als ik probeerde te wandelen, had ik af en toe het gevoel door mijn knieën heen te zakken. Hoewel fietsen van gisteren rustiger ging dan de zondag ervoor, heb ik afgelopen week niet voldoende kunnen herstellen. Slecht twee looptrainingen heb ik gedaan tussen die twee fietstochten in, maar die tocht van 22 maart had er gewoonweg teveel ingehakt. De benen zijn teveel belast de laatste weken…

Twee zondagen meefietsen met mannen met Alpenbenen, dit is blijkbaar voor mij nu nog een brug (of misschien zelfs een hele Alp)  te ver!

En zo liep ik dus in het bos mijn zonden te overdenken.  Gelukkig stond er 60 minuten in Zg- op het programma, dus ik mocht lekker rustig lopen! Het aantal minuten werd iets meer, maar het tempo bleef laag. Exact 10km gelopen vandaag in heerlijk lenteweer!

Vandaag zou ik samen met Sjef (La Marmotte 2004) de Jaap Coermantocht van Tempo-Toer rijden, de fietsclub hier uit Soest. Natuurlijk kozen we voor de langste afstand, in dit geval 120 km.

Nog niet zo lang op weg, sloot Arie (La Marmotte 2005) uit Spijkenisse bij ons aan. We kenden elkaar niet, maar het tempo sloot goed op elkaar aan, dus met zijn drieen op pad. Nauwelijks 21 km onderweg reed Sjef lek.

Binnenbandje vervangen en weer op pad. Gastrijder Arie was blijven wachten en gedrieen gingen we weer verder. Nauwelijks zo’n 20 km later, had Sjef zijn tweede platte band. Arie vond het nu wel mooi geweest en ging alleen verder.

Natuurlijk hadden we de eerste keer gevoeld en gekeken of er niet iets door de buitenband heen stak, maar we konden niets vinden. Nogmaals diezelfde controle uitgevoerd, maar weer niets gevonden.

Het was nog vóór de koffiestop dat Sjef voor de derde maal lek reed. Zijn binnenbandenvoorraad zat op nul, dus werd mijn reservebandje aangesproken. Strenge voorwaarde die ik bij deze donatie hanteerde, was dat er nu wel echt iets gevonden moest worden dat het lek had veroorzaakt.

Na uitgebreide inspectie vonden we een minuscuul stukje glas. Een stukje dat aan de binnenkant van de buitenband niet te voelen was, maar blijkbaar toch op sommige momenten genoeg naar binnen kon drukken om de binnenband lek te prikken.

 

Nog nauwelijks de helft van de afstand afgelegd, al drie lekke banden gehad! De rest van de tocht verliep probleemloos, al had ik het de laatste 20 km erg zwaar. Vooral het klimmen lukte niet goed meer.

Terug in het clubhuis van Tempo-Toer wilde ik nog wel even weten wie die Jaap Coerman nu eigenlijk was. Het bleek iemand te zijn die jarenlang zeer veel heeft gedaan voor Tempo-Toer. Acht jaar geleden is hij overleden, staand achter de bar van het clubhuis. Jaarlijks wordt Jaap Coerman herdacht met een naar hem genoemde toertocht.

Het was een mooie en afwisselende tocht! De data van vandaag: 115 km, 490 hoogtemeters, gemiddelde snelheid 26,9 km/h.

Lees het verslag van Sjef HIER.

Het was alweer bijna drie maanden geleden, dat ik met Ingrid ‘De Hardloopcoach’ een stukje ben wezen lopen.

Vanmorgen de hele ochtend regen. Bikkels als Alpe d’HuZes rijder Lars, kruipen dan toch gewoon op de fiets. Brrr…

Ingrid en ik hadden om twee uur afgesproken. Om half twee ging de telefoon… “uh, tja, wat vind jij van het weer?” Het was net droog geworden en een blik op Buienradar wees uit dat het zeer waarschijnlijk droog zou blijven. Gaan, dus!

Toen ik om twee uur arriveerde op de afgesproken plek, zal Lars ongeveer thuis zijn aangekomen en doorweekt en verkluimd van zijn fiets zijn gestapt. Precies op dat moment verdwenen de wolken en brak de zon door.

Ingrid en ik liepen in een heerlijk zonnetje een rondje van 12 kilometer. Het was echt heerlijk loopweer en het het was heel gezellig om al lopende weer bij te kletsen.

Omdat ik iemand ken die aan aquaspinning doet, ging ik op YouTube zoeken hoe dat er nu eigenlijk precies uitziet. Op onderstaand filmpje ziet er wel allemaal heel erg stereotiep uit, qua Men vs Women. Ik geloof niet dat het iets voor mij is, doe mij maar écht fietsen!

Drie maart 2005 schreef ik mijn eerste postje. Mijn weblog stond toen nog HIER.

Ongeveer één jaar geleden, om precies te zijn op 20 maart 2008,  verhuisde Gert’s Blog naar de huidige plek. Hieronder de statistieken van afgelopen 12 maanden.

 

De laatste maanden schommelt het aantal unieke bezoekers per dag tussen de 70 en 80. Het hoogste aantal unieke bezoekers dat ik op één dag gehaald heb zit op 322. De stukjes die op die dag voornamelijk gelezen werden gingen over de ATB Classic Scherpenheuvel-Hapert en over de MTB met Zijspan van Ton Bor. Vooral dit laatste postje is lang een publiekstrekker gebleven, zelfs op Griekse fora werd er over gesproken.

Wat voor weer het ook is, in binnen rennen heb ik nooit iets gezien.

 

Eind van de middag was het droog en gingen de loopschoenen aan. De kortste weg naar het bos gelopen en daar een rondje Paleis Soestdijk gedaan.

De benen voelden nog steeds wat opgeblazen van afgelopen zondag, maar verder ging het lopen op zich goed. Rustig gelopen, 9 kilometer in één uur.

Gisteren reed ik mee met de door DTC georganiseerde Gelderse Valleitocht. Gekozen werd voor de langste afstand, 135 kilometer dus.

Omdat ik had gehoord dat Diana en Alpenkanjer Sjef van Baast ook zouden  meerijden, leek het me leuk om daarbij aan te sluiten. Dat clubje bleek echter naast Diana en mijzelf te bestaan uit uitsluitend Alpe d’HuZes deelnemers!

Eenmaal op weg bleek al snel dat ik in een veld van klimmers was terechtgekomen. Op de vlakke weg kon ik, middenin het peloton gezeten, goed volgen. De eerste de beste klim maakte direct het verschil duidelijk tussen de mannen die al eens een Marmotte, Alpe d’HuZes, of iets dergelijks hadden gereden en mijzelf en Diana. Mijn hartslag steeg richting rood, terwijl de 5 Alpenkanjers Sjef, Eddy, Sander, Eric en Dennis bij ons wegreden. Na die klim konden we ons gelukkig weer in het peloton nestelen en beschutting vinden tegen de vervelend draaiende wind.

Tot een kilometer of 40 reden we met een gemiddelde snelheid die schommelde tussen de 30 en 35 km/h. Na een fout in de bewegwijzering (of een bordje dat weggehaald was?) in de omgeving van Barneveld, viel de hele groep uit elkaar. Het verkeerd rijden zorgde uiteraard ook voor wat extra kilometers, voor de een wat meer dan voor de ander. In Kootwijk zagen we elkaar weer bij de controlepost (lees: koffie-met-appeltaart-stop).

Diana, Sjef en Gert

Hierna heb ik nog meerdere malen de aansluiting met het peloton verloren. Alpenkanjer Eddy van der Heiden (Alpe d’HuZes individuele deelnemer nr. 123) was zo vriendelijk om mij meerdere malen op te pikken en me uit de wind te houden,  zodat ik weer aansluiting met de groep kon krijgen. Bedankt Eddy!

Vanaf zo’n kilometer of honderd begon ik het zwaar te krijgen. Het leek of we bijna voortdurend de wind tegen hadden, de pijntjes namen toe en het energieniveau daalde fors. Ik had veel te veel van mezelf gevergd de eerste helft van de tocht, dat werd pijnlijk duidelijk. Ondertussen was de groep wederom uit elkaar gevallen en Sjef, Diana en ik fietsten gezamelijk het saaie stuk dat naast de spoorlijn Arnhem – Utrecht ligt en evenwijdig aan de A12 loopt. Sjef nam dat gehele stuk het kopwerk voor zijn rekening, waarvoor dank!

Het aantal gereden kilometers kwam uiteindelijk op 149,5 uit, gereden met een gemiddelde snelheid van 27 km/h. We hebben 577 hoogtemeters gemaakt en volgens de Garmin heb ik 5453 calorieen verbruikt. Hoewel ik twee boterhammen met jam en vier krentenbollen gegeten heb en ruim tweeënhalve liter gedronken heb, kwam ik thuis twee kilo lichter aan dan dat ik vertrokken was… (wat er ‘the morning after’ nagenoeg geheel weer aan zat natuurlijk)

Hoewel ik ooit geleerd meen te hebben dat de lente altijd op 21 maart begint, is de lente dit jaar toch echt op 20 maart begonnen. Belangrijker is natuurlijk dat het op dit moment echt lenteweer is en dus ook heerlijk buitenspeelweer!

Vandaag wilde ik wat rondjes lopen bij de Lange Duinen te Soestduinen. Daar aangekomen zag ik dat er vanmiddag een slipjacht zou worden gehouden. Nu kan ik me heel veel voorstellen bij het woord ’slipjacht’, maar de toevoeging “met honden en paarden” deed het ergste vrezen.

Na zo’n drie kwartier rennen, hoorde ik dat ze me op de hielen zaten, het geblaf werd luider en luider. Op een gegeven moment maar de duinen ingedoken in de hoop dat de slip een andere route was gevolgd. Weer in de buurt van het startpunt vond ik het wel genoeg voor vandaag, want morgen staat er een lange fietstocht op het programma.

Om half zes thuis van het werk, snel fietskleding aan en op weg!

Totaal ruim 41 km gefietst met een gemiddelde snelheid van 28,5 km/h. Bijna 180 hoogtemeters gemaakt en volgens de Garmin ruim 1500 calorieën verbruikt. Gemiddelde hartslag zat op 75% van mijn max, dus heel erg uitgesloofd heb ik mezelf niet.

Zondag wil ik de Gelderse Valleitocht gaan fietsen. Gelijk maar de langste afstand, 135 kilometer dus.