Wie van de hardlopende lezers kent hem nog; Ramses Bekkenk?

Van zijn tiende tot zijn 19e jaar (1986 tot 1996) won Ramses in Zeeland zo’n beetje alle hardloopwedstrijden waar hij aan meedeed. Zijn tijden op de 2000 en 3000 meter steeple voor junioren, zijn in Zeeland nog steeds ongeslagen. Later, bij de senioren, verzamelde hij drie nationale titels. Op de 10km werd hij Nederlands Kampioen met een tijd van 29:27. Dat is erg snel, maar was helaas net niet genoeg om op Europees niveau mee te tellen.

Vanwege een steeds terugkerende blessure aan de achillespees, moest Ramses stoppen met de atletiek. Om af te trainen ging hij fietsen en ontdekte hij dat hij goed kon meekomen met de mountainbiketoppers.

Op dit moment lijkt het erop dat Ramses wederom alles wint wat er te winnen valt, maar dan op het gebied van mountainbikemarathons en strandracen. Zo won hij dit jaar onder andere al de Bart Brentjens Challange, de strandrace Hoek van Holland – Den Helder en gisteren de Beachchallenge te Scheveningen!

Ramses zou Ramses niet zijn al hij die overwinning van gisteren niet goed gevierd zou hebben. Zo stond hij dus vanmorgen om 9 uur met ietwat kleine oogjes en met een regular cola in de hand de deelnemers van de strandclinic te verwelkomen. Hij zag er vermoeid uit, maar was vrolijk en enthousiast als altijd.

Omdat er gisteren meer mensen van ons groepje hadden meegedaan met de BeachChallenge, werd er gekozen voor een alternatief programma. Niet het strand op, maar een aantal oefeningen doen in het PWN gebied. Zo konden we makkelijker dicht bij elkaar blijven, terwijl ieder kon kiezen hoe intensief hij vandaag wilde trainen. Ik koos voor de intensieve groep.

Eerste onderdeel was ‘fluitjestraining’. Rustig fietsen tot het fluitsignaal. Dan explosief sprinten tot de tweede fluit. En dan afwisselend versnellen op souplesse (licht verzet) of op kracht (zwaar verzet).

Hierna een rustiger onderdeel, namelijk zolang mogelijk Sur Place blijven staan. Om het iets makkelijker te maken, oefenden we dit op een lichte helling. Moeilijk bleef het echter!

Daarna weer een zeer intensieve training, namelijk een trap op rennen met de fiets op de schouder. Ramses demonstreerde eerst hoe je het beste een mtb kon dragen (zie foto hierboven). Dit zijn echt van die fijne tips! Eigenlijk gaat het dragen van een mtb heel makkelijk, er moet je alleen door iemand die het kan weten een keer voorgedaan worden! De punt van het zadel op de schouder laten rusten, arm om het frame heen en de onderste schuine buis vasthouden. As Simple As That! Als je een mtb zo vasthoud, kan je gegarandeerd op volle snelheid rennen zonder al te veel last van de fiets te hebben.

Maar zwaar was het natuurlijk wel om een trap op te rennen! Mijn hartslag bereikte elke klim omhoog nagenoeg zijn maximum.

Na nog wat in het PWN gebied rondgereden te hebben, werd er nog een een klein parcours gereden met een klim erin. Het was de bedoeling dat deze klim voluit op souplesse genomen moest worden. De rest van het rondje mocht je herstellen. Wederom dus een pittige intervaltraining.

Daarna was het tijd om rustig terug naar De Meent te fietsen. Ik overdacht de vele tips die ik van Ramses had gekregen de afgelopen weken. Je leert iemand op die manier ook steeds beter kennen. Natuurlijk heeft hij talent, natuurlijk traint hij 12 tot 15 uur per week. Maar het is iets anders wat hem zo succesvol maakt, vooral mentaal is Ramses bijzonder sterk. Psychologische oorlogsvoering, tactisch rijden én het vermogen langdurig pijn te verdragen is waarom hij zo succesvol is. Verder zorgt Ramses ervoor dat hij voldoende ontspanning vind, concertbezoek en feestjes gaat hij zeker niet uit de weg. En ik weet nu in elk geval al wie er Egmond Pier Egmond gaat winnen!