Van Ramses heb ik geleerd dat wanneer je weinig tijd hebt, je moet gaan intervallen! Fietstochtjes van minder dan 40 minuten zetten namelijk geen zoden aan de dijk, ze zorgen hooguit voor behoud van conditie.

Mijn woon-werk verkeer is ongeveer 32 minuten heen, 28 minuten terug. Vanwege het hoogteverschil, ben ik ’s morgens bijna altijd langer onderweg dan eind van de middag. Bij droog weer, neem ik de route door het bos, dan kom ik vlak langs het Dierenpark Amersfoort. Soms fiets ik rustig, soms doe ik een interval. Een aantal keren achter elkaar even 20 seconden voluit gaan. En dan afwisselend op souplesse of op kracht.

Gisteren het MTB parcours gereden dat ik beschouw als mijn achtertuin.

Op anderhalve kilometer van mijn huis, rij ik zo Het MTB parcours Lage Vuursche op. Dit prachtig gelegen parcours is tot stand gekomen onder leiding van Moutainbikeclub Midden-Nederland.

Je kunt alleen het rondje bij Lage Vuursche  rijden, dat is dan een erg technisch rondje van 10,5km. Een andere optie is starten bij het Soesterhoogt, daar begint de aanrijroute. Dit is echter geen rondje, dus je moet uiteindelijk dezelfde weg weer terug nemen. Die aanrijroute is trouwens ook vrij saai. Heel anders is het parcours van Lage Vuursche! Kuilen, korte klimmetjes, knikgaten, wortels en stronken. Secuur sturen en tijdig schakelen zijn noodzaak. Een moment van concentratieverlies kan je opbreken. De vele kuilen maken dat je goed in je ritme moet zitten. Iemand met een full suspension bike is misschien wel in zijn voordeel hier. Het is in elk geval een prachtig parcours. Een parcours dat afhankelijk van het jaargetijde zich elke keer van een andere kant laat zien.

Wat is het toch fijn om een prachtig natuurgebied naast de deur te hebben!

Foto: Seraka Photography

Gisteren met Ellen wezen wandelen, van de rand van Soest naar de Soesterduinen. We hadden een flinke wandeling in gedachten, maar door wat oriëntatieprobleempjes, werd het echt een hele lange wandeling. Toen we bijna tegen Dierenpark Amersfoort aanliepen, hadden we pas door dat we fout zaten. Nou ja, geeft niet, het was een fijne wandeling!

Voor vandaag stond 20 Z1-2 + 20 Z2-3 + 20 Z1-2 op het programma. Het weer is prachtig en ik koos wederom voor de mooie Soesterduinen.

Twee rondjes gelopen rond de zandverstuiving, een kilometer of negen in totaal. Ik volgde de route met de blauwe paaltjes, maar die zijn niet altijd even logisch neergezet. Een foutloos rondje heb ik nog niet gemaakt, maar ik denk dat een rondje blauwe paaltjes ongeveer 4km is.

Voor de lopers die dit prachtige natuurgebied niet kennen, een tip: 31 december vindt voor de 28e keer de Sylvestercross plaats.

Dit is een prachtige loop, echt een aanrader voor zandhazen!

Iets meer dan één jaar geleden, bedacht ik me dat het mooi zou zijn om in het jaar waarin ik 50 zou worden, een marathon te kunnen lopen. Ik zocht een persoonlijke trainer om me beter te kunnen voorbereiden dan via een reguliere loopgroep.

Verder liet ik een uitgebreide loopanalyse doen. Conclusie was al snel: overstappen op andere schoenen. Bij die loopanalyse ging het achteraf waarschijnlijk fout, waarschijnlijk werd bij de schoenkeuze geen rekening gehouden met de behoorlijke speling op mijn linker enkel. Drie maanden later mijn eerste blessure, een scheenbeenontsteking. Terug voor een nieuwe analyse en zooltjes op maat laten maken. Na herstel weer gaan lopen, maar weer drie maanden later opnieuw dezelfde belessure. Uiteindelijk weer terug gegaan naar mijn oude schoenen. Van ‘neutraal’ terug naar ‘antipronatie’.

Het doel om een marathon te lopen, was vanwege de blessure al snel van de baan. Er werd een nieuw doel gezocht en gevonden in de Egmond Combi. Op zaterdag de strandrace over 36km en dan zondag nog de halve marathon lopen. Maurice daagde ik uit om te kijken wie het snelste in de combi zou worden, met als inzet een Belgisch bierpakket.

Momenteel loop ik drie keer zestig minuten per week. Dat gaat goed, maar na zo’n 60min loopje voel ik toch wel een beetje mijn scheenbeen opspelen. Eerlijk gezegd lijkt het me niet verstandig om over tweeënhalve week al een halve marathon te gaan lopen. Bij trainer Rob Veer heb ik mijn twijfels neergelegd. Zou het niet beter zijn om pas in Schoorl weer een halve te lopen? Ik wil niet voor de derde achtereenvolgende keer een scheenbeenontsteking. Rob’s antwoord was duidelijk. Hij adviseerde om in Egmond alleen de strandrace te doen. En dan in Schoorl pas weer de halve marathon te lopen.

Rob’s advies ga ik opvolgen. Dat betekent dat Maurice (als hij bij de Egmond Combi finisht) een Belgisch bierpakket heeft gewonnen.

In het Actueel Hoogtebestand Nederland kan je exact zien hoe hoog je woont. Zo ligt de straat waarin ik woon op ruim 5 meter hoogte. Een gerust gevoel voor wanneer het water gaat stijgen, ik kan dan nog steeds met droge voeten naar sportschool en supermarkt.

Mijn werk (zie kruis) ligt op ongeveer 38 meter hoog. De kleuren op bovenstaand kaartje geven de hoogteverschillen aan. De fietstocht naar mijn werk, betekent elke ochtend 33 meter klimmen. Dat is op zich niet veel, maar je voelt het toch wel zo ’s morgens vroeg.

Hoewel ik me dus bewust ben van het hoogteverschil, vergeet ik nog weleens wat voor gevolgen dat kan hebben. Zo reed ik dus afgelopen dinsdagochtend in pittig tempo naar mijn werk. Hoewel koud, was het nergens glad. Behalve dan op 38 meter hoogte… Knal, boem, dreun! In het laatste bochtje, een tiental meters van mijn werk vandaag, opeens ijzel! En nu heb ik dus een blauwe heup en een pijnlijke nek.

Omstreeks oktober 2007 wist ik al wat gisteren een feit is geworden: Marianne Vos = Sportvrouw van het jaar!!

Negen uur ’s avonds, 2 graden boven nul. Heerlijk loopweer! Zolang het niet regent vind ik slechts een paar graden boven nul het fijnst om te lopen. Zoveel fijner dan de zomer!

Voor vandaag stond op het schema 60 minuten in Zg-. Dat betekent lopen zonder op de hartslagmeter te kijken, op het gevoel (g) dus. Het minnetje geeft aan echt rustig moet gaan.

Lopend op de stoep, voelde ik dat er vorst aan de grond was, een aantal malen gleed ik enigszins weg. Toen maar het fietspad gekozen, dat ging beter.

Voor het eerst sinds maanden weer een vol uur gelopen! De rustperiode en de geleidelijke  opbouw zijn goed geweest, want mijn scheenbeen protesteert niet.  Ik raak er steeds meer van overtuigd dat de terugkeer naar antipronatieschoenen een hele goede beslissing is geweest. Shin Splints, de blessure waar ik al het hele jaar mee tob, lijkt voorgoed verleden tijd.

In 60 minuten 8,5 km afgelegd. Het ging dus echt langzaam vandaag!

Gelukkig voelde ik me zaterdagochtend een heel stuk beter. Zelf gaan sporten leek me (nog) geen goed idee, maar een kijkje nemen bij de StartbaanRUN leek me wel erg leuk, vooral ook omdat ik hoopte veel bekenden tegen te komen.

Het toegangsbeleid was streng. Zonder startnummer mocht je niet het vliegveld op. Als introducé van Koen, mocht ik naar binnen. In de hangar aangekomen zag ik al snel Ronald. Later ontmoette ik nog John, Frank en (dochter) Eveline.

vlnr: John, Ronald, Koen, Eveline en Frank

Een start- en landingsbaan voor vliegtuigen is een bizarre plek om te lopen. De breedte van dergelijke banen werkt desoriënterend vond ik.

De wind was ijzig koud, bovendien is een vliegveld een dergelijke grote vlakte dat het er bijna altijd waait. Toeschouwers hielden zich warm door te klappen voor de deelnemers.

Klik op bovenstaande foto’s voor een vergroting…

Het was een bijzonder loopje. Ik denk niet dat het echt iets voor mij geweest was,  die grootte vlakte… Als loper heb ik liever meer te zien om me heen. Toch uniek om mee te maken en ik ben blij dat ik erbij was.

Het begon dinsdagochtend met keelpijn en dat werd alleen maar erger. Donderdagochtend voelde ik me zo gammel dat ik me ziek heb gemeld en in bed ben gebleven. Heb nu twee dagen lang erg veel geslapen en het gaat ietsje beter.

Morgen zou ik gaan kijken in Soesterberg bij de  de StartbaanRUN. Ik weet niet of ik dan daar al fit genoeg voor ben. Ook de strandclinic en de baantraining van aanstaande zondag zijn nog onzeker. Sporten heb ik de hele week niet gedaan, uitgezonderd dan het naar mijn werk fietsen maandag en dinsdag. Ik hoop snel weer op de been te zijn.

Wie van de hardlopende lezers kent hem nog; Ramses Bekkenk?

 

Van zijn tiende tot zijn 19e jaar (1986 tot 1996) won Ramses in Zeeland zo’n beetje alle hardloopwedstrijden waar hij aan meedeed. Zijn tijden op de 2000 en 3000 meter steeple voor junioren, zijn in Zeeland nog steeds ongeslagen. Later, bij de senioren, verzamelde hij drie nationale titels. Op de 10km werd hij Nederlands Kampioen met een tijd van 29:27. Dat is erg snel, maar was helaas net niet genoeg om op Europees niveau mee te tellen.

Vanwege een steeds terugkerende blessure aan de achillespees, moest Ramses stoppen met de atletiek. Om af te trainen ging hij fietsen en ontdekte hij dat hij goed kon meekomen met de mountainbiketoppers.

Op dit moment lijkt het erop dat Ramses wederom alles wint wat er te winnen valt, maar dan op het gebied van mountainbikemarathons en strandracen. Zo won hij dit jaar onder andere al de Bart Brentjens Challange, de strandrace Hoek van Holland – Den Helder en gisteren de Beachchallenge te Scheveningen!

Ramses zou Ramses niet zijn al hij die overwinning van gisteren niet goed gevierd zou hebben. Zo stond hij dus vanmorgen om 9 uur met ietwat kleine oogjes en met een regular cola in de hand de deelnemers van de strandclinic te verwelkomen. Hij zag er vermoeid uit, maar was vrolijk en enthousiast als altijd.

Omdat er gisteren meer mensen van ons groepje hadden meegedaan met de BeachChallenge, werd er gekozen voor een alternatief programma. Niet het strand op, maar een aantal oefeningen doen in het PWN gebied. Zo konden we makkelijker dicht bij elkaar blijven, terwijl ieder kon kiezen hoe intensief hij vandaag wilde trainen. Ik koos voor de intensieve groep.

Eerste onderdeel was ‘fluitjestraining’. Rustig fietsen tot het fluitsignaal. Dan explosief sprinten tot de tweede fluit. En dan afwisselend versnellen op souplesse (licht verzet) of op kracht (zwaar verzet).

Hierna een rustiger onderdeel, namelijk zolang mogelijk Sur Place blijven staan. Om het iets makkelijker te maken, oefenden we dit op een lichte helling. Moeilijk bleef het echter!

Daarna weer een zeer intensieve training, namelijk een trap op rennen met de fiets op de schouder. Ramses demonstreerde eerst hoe je het beste een mtb kon dragen (zie foto hierboven). Dit zijn echt van die fijne tips! Eigenlijk gaat het dragen van een mtb heel makkelijk, er moet je alleen door iemand die het kan weten een keer voorgedaan worden! De punt van het zadel op de schouder laten rusten, arm om het frame heen en de onderste schuine buis vasthouden. As Simple As That! Als je een mtb zo vasthoud, kan je gegarandeerd op volle snelheid rennen zonder al te veel last van de fiets te hebben.

   

Maar zwaar was het natuurlijk wel om een trap op te rennen! Mijn hartslag bereikte elke klim omhoog nagenoeg zijn maximum.

Na nog wat in het PWN gebied rondgereden te hebben, werd er nog een een klein parcours gereden met een klim erin. Het was de bedoeling dat deze klim voluit op souplesse genomen moest worden. De rest van het rondje mocht je herstellen. Wederom dus een pittige intervaltraining.

Daarna was het tijd om rustig terug naar De Meent te fietsen. Ik overdacht de vele tips die ik van Ramses had gekregen de afgelopen weken. Je leert iemand op die manier ook steeds beter kennen. Natuurlijk heeft hij talent, natuurlijk traint hij 12 tot 15 uur per week. Maar het is iets anders wat hem zo succesvol maakt, vooral mentaal is Ramses bijzonder sterk. Psychologische oorlogsvoering, tactisch rijden én het vermogen langdurig pijn te verdragen is waarom hij zo succesvol is. Verder zorgt Ramses ervoor dat hij voldoende ontspanning vind, concertbezoek en feestjes gaat hij zeker niet uit de weg. En ik weet nu in elk geval al wie er Egmond Pier Egmond gaat winnen!