Afgelopen zondag was de tweede keer van de achtdelige clinic strandracen onder de deskundige leiding van Ramses Bekkenk.

Helaas kwam ik te laat aan bij Mountainbikecentrum de Meent,  zodat ik de weg naar het strand alleen moest fietsen. Aangekomen op het strand van Egmond, kan je (uiteraard) twee kanten op. Ik zag veel sporen in de richting van Bergen lopen, zodat ik die kant maar opging. Gelukkig had ik al snel het groepje gevonden.

Alle oefeningen van die dag stonden in het teken van ‘balans’. Zo begonnen we met tikkertje doen op de fiets. Daarbij mochten de voeten de grond niet raken. Kwam je toch met een voet op de grond, dan moest je ‘voor straf’ een een extra afstand afleggen.

Een andere oefening zie je op bovenstaande foto. Het was de bedoeling om fietsend in tweetallen fors tegen elkaar te leunen. In het begin was dat even onwenning, maar na een paar keer proberen durfden de meesten flink te ‘hangen’. De zin van deze oefening zit in het feit dat je met rijden in een waaier elkaar makkelijk raakt. Deze oefening zorgt ervoor dat je niet meer hoeft te schrikken van lijf aan lijf contact op volle snelheid.

Het resultaat dat je haalt bij een strandrace, wordt volgens Ramses voor een groot deel bepaald door de groep waarin je rijdt. Met andere woorden: of je in een waaier zit die op jouw niveau fietst. Omdat een waaier bij slecht strand makkelijk uit elkaar kan vallen, is het belangrijk om over veel explosieve kracht te beschikken.  Om die reden was er zondag ook een pittige intervaltraining opgenomen in de clinic.

Het onderdeel waar ik zelf het meeste moeite mee had, was op volle snelheid het mulle zand induiken. Dit oefenden we bij de strandopgang van Bergen (zie satellietbeeld hierboven). Ik moest toch steeds even wat angst overwinnen wanneer ik het mulle zand naderde. Hoewel je nooit echt hard kan vallen, voelt het tegennatuurlijk aan wanneer je zo snel iets nadert waarvan je weet dat je veel minder controle over je fiets hebt. Toch is ook hier de truc, dat hoe harder je gaat, hoe makkelijker het wordt. Maar dan moet wel eerst die knop om…

Een van de laatste onderdelen van afgelopen zondag was het slippen met de fiets. Hoewel we dat waarschijnlijk allemaal als kind hadden gedaan, was het toch wel weer even wennen om vol aan de achterrem te trekken midden in een bocht. We waren niet zo wild meer als dat we als kind waren blijkbaar…