Het beloofde gisteren een droge dag te worden met een aangename temperatuur. Als ik op zo’n dag vrij ben, stap ik graag op de fiets!

105km afgelegd bij een hartslag in de vetverbrandingszone. Goed voor mijn duurvermogen!

Daarna bij de sportschool langs geweest voor het inloopspreekuur van de fysiotherapeut. Wilde toch even weten of ik goed bezig ben met mijn schouder. Het antwoord was duidelijk: alles doen, behalve wat pijn doet. Als het zes weken na de val niet over is, terugkomen. Verder werd mij geadviseerd om Ibuprofen te slikken. Dit niet als pijnbestrijder, maar vooral vanwege de ontstekingsremmende eigenschappen van dit pilletje. Ontstekingen bij de schouder schijnen namelijk vaak voor te komen.

Toen ik toch al in de sportschool was, kon ik het natuurlijk niet laten om nog even een RPM-les mee te pakken.  Nog even lekker pieken na al die uren rustig fietsen!

Sinds 1994 behoort Bart Brentjens (1968) bij de wereldtop in de mountainbikewereld. Zijn olympische titel in Atlanta 1996, zijn wereldtitel in 1995 in het Zuid-Duitse Kirchzarten en zijn twee eindoverwinningen in de Tour de France VTT zijn de meest aansprekende successen.

Vijf weken voor de Olympische Spelen van 2008 viel Brentjens tijdens een training, maar pas in Peking liet hij een mri-scan maken waarop het scheurtje in zijn pols te zien was. Desondanks besloot hij van start te gaan, maar mede door de pijn aan zijn pols kon hij de wedstrijd niet uitrijden. Ondanks een recente operatie aan zijn pols hoopt Bart Brentjens dat hij toch kan deelnemen aan zijn eigen Bart Brentjens Challenge.

Zonder mezelf maar op enige wijze te willen en durven vergelijken met de Grootste Nederlandse Mountainbiker Aller Tijden, is het ook voor mij nog onzeker of ik aanstaande zondag aan de start verschijn van de Bart Brentjens Challenge. Hoewel ik alweer bijna alles met mijn rechterarm kan doen, is kracht uitoefenen soms bijzonder pijnlijk. Morgen ga ik maar weer even bij de fysiotherapeut langs voor advies. Ondertussen hou ik mijn conditie op pijl met hardlopen, crosstraining en spinning.

Ik vind het heerlijk om buiten te lopen momenteel! Wat hardlopen betreft is de herfst een verademing voor mij. Het is buiten een graad of 12 en ik vind dat een heerlijke temperatuur om in te lopen. Gewoon in korte broek en shirt met korte mouwen rondrennen zonder het te warm (of te koud) te krijgen. Heerlijk!

Voor vandaag stond er 75 minuten lopen in Z2 (HFmax-40) op het programma, waarin er 3 maal 10 minuten in Z3 (HFmax-30) gelopen moest worden. Het ging goed, maar had nog wel wat spierpijn van gisteren.

 

Gisteren stond er twee uur fietsen op het programma. Omdat mijn schouder nog pijn doet van de valpartij van afgelopen zaterdag, leek me buiten fietsen geen goed idee. De schokken die je armen op een hobbelige weg moeten opvangen, kan mijn schouder momenteel niet aan. In de sportschool gaan fietsen op een cardiofiets leek me een goed idee.

Fiets uitgezocht met een goed uitzicht naar buiten, onderhoudend tv programma opgezet en fietsen maar! Na ongeveer 20 minuten trappen wist ik niet meer hoe ik zitten moest. Gek als je bedenkt dat ik afgelopen jaar meerdere malen tochten heb gemaakt waar ik tot zo’n zeven uur op het zadel heb gezetten! Maar ja, dat is mijn eigen smalle racezadeltje… Op die cardiofiets zit een heel erg groot en breed zadel. Delen van mijn achterste die nog nooit een zadel hebben geraakt, zitten nu op het zadel. Na veertig minuten op die fiets was ik het zat. Het was me toen duidelijk dat ik de twee uur nooit zou kunnen halen met een dergelijk zadel onder mijn billen.

Overgestapt naar de crosstrainer, want ik wilde toch mijn twee uur training volmaken. Dat ging een heel stuk beter! Negentig minuten daarop gestaan en daarna nog even een half uurtje op de cardiofiets gestapt. Wederom na een minuut of 20 enorme zadelpijn!

Vanmorgen voelde ik goed dat ik gisteren een (cross) training had gedaan die ik niet gewend ben. Die 90 minuten crosstrainer hadden er goed ingehakt!  En dus was ik blij dat er maar 75 minuten lopen op het programma stond vandaag, dat was mooi genoeg.

De omslag van het weer is enorm! Was ik vorige week nog bijna dagelijks aan het buitensporten, deze week was daar tot vandaag aan toe nog niet van gekomen. Nu was niet alleen het herfstachtige weer daarvoor de reden. Maandagochtend voelde ik me namelijk behoorlijk brak. Behalve dat mijn schouder pijn deed, voelde ook mijn hoofd niet honderd procent. Ik had een beetje hoofdpijn en verder voelde ik me in lichte mate misselijk en duizelig. De val van zaterdag was toch wat harder aangekomen dan dat ik in eerste instantie dacht. Tja, dat krijg je als een man op leeftijd wil laten zien dat hij nog best meetelt…

De looptraining van maandag en de fietstraining van dinsdag heb ik dan maar ook overgeslagen. Eerst wilde ik zeker weten of ik niet een hersenschudding had overgehouden aan mijn val van afgelopen zaterdag. Gisteren, in de loop van de dag, verdwenen gelukkig alle symptomen. Vandaag kon er dus weer gelopen worden. In rustig tempo 75 minuten gelopen. De knieen voelden wat stijf aan, waarschijnlijk nog wat gezwollen van de val van zaterdag. Toch ging het lopen redelijk goed. De laatste tien minuten moest er elke minuut nog even 20 passen versneld worden. Bij die versnellingen moest ik oppassen dat ik niet al te wilde armbewegingen maakte, want dat was nogal pijnlijk. Toch lekker gelopen. En het bleef nog droog ook, die 75 minuten!

Voor morgen staat er twee uur fietsen op het programma.  Ik denk dat ik dat op de cardiofiets in de sportschool ga doen. Niet alleen vanwege het weer, ook om beter mijn schouder te kunnen ontlasten. Op de cardiofiets kom je geen hobbels tegen namelijk…

Hierboven nog een foto gemaakt tijdens de Houffamarathon.