Als je werkt in de zorg is een werkweek van 36 uur normaal gesproken het maximum. Dit is misschien maar goed ook, want bij werken in de Geestelijke GezondheidsZorg is het nodig dat je voldoende emotionele afstand houdt ten opzichte van je cliënten. Ik werk al jaren 32 uur per week en sinds begin van het jaar is de woensdag mijn vaste vrije dag. Dat bevalt erg goed en dus blijft dat ook zo wanneer ik per 1 november begin bij mijn nieuwe werkgever.

De woensdag is voor mij, uitgezonderd eventuele evenementen op zaterdag of zondag, de dag waarop het meest gesport wordt. De laatste tijd betekent dat meestal eerst anderhalf uur lopen en dan nog twee tot tweeënhalf uur fietsen.

Aangezien ik in elk geval tot volgende week dinsdag niet mag lopen, ben ik naar de sportschool gegaan en heb ik 60 minuten op de crosstrainer gestaan in plaats van het hardlopen. Daarna nog 90 minuten gefietst in de buitenlucht. Beiden activiteiten gedaan op ongeveer 75% van mijn maximale hartslag. Na totaal tweeënhalf uur sporten vond ik het wel genoeg voor vandaag.

Tijdens het sporten overdacht ik hoe het nu toch kan dat ik wederom last van mijn scheenbeen heb. Dit terwijl ik de eerste drie jaar van mijn hardloop ‘carrière’ nauwelijks aandacht had voor op welke schoenen ik liep, maar wel geheel probleemloos rondhobbelde.

De eerste ‘loopschoenen’ die ik kocht, waren niet eens bedoeld om mee hard te lopen. Ik viel op de stoere zwarte kleur van de Reebokjes en dacht dat de term ‘crosstraining’ betekende dat ze bedoeld waren om mee in het bos te lopen.

Bijna twee jaar later kocht ik Brooks Adrenaline GTS six. Dit omdat na een korte blik op mijn loopstijl, de verkoper van de winkel zeker wist dat ik antipronatieschoenen nodig had. Hoe dan ook, ze voelden direct ontzettend goed aan en ook met deze schoenen liep ik probleemloos.

Op een gegeven moment leek het me een goed idee om een tweede paar loopschoenen aan te schaffen, zodat ik kon wisselen. Ik besloot om het deze keer serieuzer aan te pakken en pas schoenen te kopen na een uitgebreidde loopanalyse. Tot mijn teleurstelling bleek ik geen antipronatieschoenen, maar neutrale schoenen nodig te hebben, zodat van wisselen tussen twee paar schoenen niets kon komen. Met een paar Asics Gel Nimbus 9 ging ik de deur uit. Neutrale schoenen dus.

Ik moest erg wennen aan de Asics, want ze voelden zoveel slapper aan dan de vertrouwde Adrenalines. Ik kreeg spierpijn op plaatsen waar ik dat nooit eerder had gehad. Na vier maanden op deze schoenen gelopen te hebben, kreeg ik de eerste klachten. De diepliggende kuitspieren aan de binnenkant van mijn benen begonnen steeds strakker te staan. Dat is dezelfde klacht als waar de ellende nu mee begonnen is. Weer twee maanden later kreeg ik last van een beenvliesontseking en mocht ik niet meer lopen. Na een tweede loopanalyse werden er speciale inlegzooltjes gemaakt. Na vier maanden met deze zooltjes gelopen te hebben ontstonden dezelfde problemen als voorheen zonder de zooltjes.

Nu vraag ik mezelf af of ik niet veel beter weer gewoon met mijn Brooks Adrenalines kan gaan lopen. Met die schoenen heb ik nooit problemen gehad. Het is mooi zo’n loopanalyse en het zal best goed wetenschappelijk onderbouwt zijn, maar die antipronatieschoenen voelen gewoonweg zoveel beter aan dan die slappe Asics met die dure op maat gemaakte inlegzooltjes erin.

Nou ja. Eerst nog een week rust. Ik zal mijn overpeinzingen eens met mijn fysio bespreken. Iemand interesse in een startbewijs voor de Berenloop halve marathon?