Eind januari van dit jaar werd er een beenvliesontsteking vastgesteld bij mijn linker scheenbeen. Na twee maanden fysiotherapie en oefeningen doen, mocht ik weer voorzichtig gaan hardlopen. Dat ging heel moeizaam. Het was niet dat de klachten nog veel last veroorzaakten, het was veel meer dat ik in die periode vaak weinig zin had om mij in loopkleding te hullen voor die paar minuten die ik mocht lopen.

Eind mei kon ik zonder klachten 20 minuten aan één stuk lopen, maar begin juni vertrok ik voor 5 weken op fietsvakantie. Hoewel ik de loopschoenen had meegenomen, kwam er die tijd weinig van lopen. Na een dag fietsen in heuvelachtig gebied had ik meestal weinig zin om nog de loopschoenen aan te trekken

Half juli begon ik weer met hardlopen. De conditie was goed, want ondertussen had ik in een paar maanden tijd duizenden kilometers weggetrapt op de racefiets en mountainbike. Toch viel het lopen me niet mee, mijn benen moesten opnieuw erg wennen aan het gestamp.

Onder leiding van trainer Rob Veer, werd er half juli begonnen met twee keer 30 minuten lopen per week. De maanden erop werd die tijdsduur heel langzaam en geleidelijk opgevoerd. Ondertussen zit ik op drieenhalf uur lopen per week, verdeeld over drie keer. Daarnaast zit ik per week nog ongeveer zo’n acht uur op de fiets.

Het lopen gaat goed, maar veel snelheid heb ik voor mijn gevoel nog niet. Het aantal kilometers is wel opgebouwd, maar ik heb voornamelijk nog maar in lage hartslagzones gelopen. Intervaltraining is nog maar mondjesmaat aan bod gekomen.

Zondag 2 november zullen we zien hoe ik ervoor sta, dan doe ik mee met de Berenloop. De halve marathon, niet de hele. Ik ga voorzichtig lopen, niets forceren. Pas met de Halve van Egmond hoop ik weer een beetje nette tijden te kunnen lopen. Doelstelling voor Egmond is onder de twee uur duiken, maar met de Berenloop ben ik met probleemloos uitlopen al heel tevreden.