Via dit weblog kwam ik in contact met Ton Bor, een enthousiast berijder én ontwerper van een unieke mountainbike zijspancombinatie.

Het ontwerp van Ton is uniek, want het is hoogstwaarschijnlijk de enige zijspancombinatie ter wereld waar de bakkenist kan meetrappen. Om ervoor te zorgen dat de bakkenist kan hangen terwijl de stuurman doortrapt, zit een freewheel tussen de beide trapstellen.

De bakkenist kan zijn eigen verzet kiezen ten opzichte van de stuurman, er zitten dus twee schakelsystemen op deze combinatie. Ieder kan dus in zijn eigen cadans fietsen en zijn eigen zwaarte van trappen kiezen. Wel is alleen het achterwiel aangedreven.

Zijspannen zijn rare dingen. Er zijn mensen die er gelijk mee weg rijden en er zijn er die nog geen meter rechtuit kunnen rijden ermee. Mijn eerste ervaring met een (motor) zijspancombinatie was enigszins traumatisch. Na op een parkeerterrein eerst voorzichtig wat bochtjes gedraaid te hebben, dacht ik dat ik het wel snapte allemaal en ging ik de openbare weg op. Toen ik (veel) gas gaf, schrok ik nogal van de stuurreactie die daarop volgde. Als ervaren motorrijder greep ik vol de voorrem. Iets wat niet zo handig is met een zijspancombinatie. De bak kwam omhoog en ik kon de boel niet meer rechthouden. Ik boorde de combinatie vol in de zijkant van een geparkeerde auto. De motor met zijspan was total-loss. Zelf had ik bijzonder pijnlijke edele delen, maar verder gelukkig slechts een geknakt ego.

   

Ton Bor heeft meer ervaring met zijspanrijden dan dat ik ooit nog zal krijgen. Als vierjarige (!) begon hij op een step met zijspan. Later werd er thuis een bmx met zijspan (11 jaar oud) gebouwd en sinds 1993 rijdt hij met een mountainbike met zijspan waarbij de bakkenist meetrapt.

Ton kwam ik tegen bij de ATB Grenslandmarathon in Tubbergen, maar ik ga ervan uit dat ik hem vaker bij evenementen zal zien. Zoals Ton zelf zegt: “het smaakt naar meer!”.

    

Hierboven nogmaals de foto’s voor wie ze in groot formaat wil zien (op klikken).

Gisterochtend ging om 4 uur de wekker af. Niet bepaald een ‘christelijk tijd’, zou je zo zeggen. Om 5 uur reed ik weg richting Hapert, want ik moest voor kwart over 6 daar op de Markt staan. Dit om mijn fiets in de fietsaanhanger van de bus te laden. Rond 8 uur kwamen we met die bus in Scherpenheuvel aan, een bekend Belgisch bedevaartsoord.

Na een sanitaire stop die erg lang duurde wegens de enorme rij in het dichtstbijzijnde café, kon ik aansluiten bij de andere 1500 deelnemers van de 10e ATB Classic georganiseerd door TWC Hapert.

De start verliep gefaseerd. Niet zoals je wel ziet bij MTB wedstrijden door het gebruik van verschillende startvakken, nee hier was het de zegening van Pastoor Leon van Rompaey die bepaalde of je kon vertrekken. Het was indrukwekkend om mee te maken dat elk groepje eerbiedig stond te wachten tot het werd gezegend om daarna pas te vertrekken voor de ATB tocht van 85km.

Scherpenheuvel ligt op een heuvel, dus er volgde eerst een afdaling gevolgd door een pittige klim. De rest van de tocht was nagenoeg vlak, tenminste als je het vergelijkt met wat ik in Zuid Limburg en de Ardennen allemaal heb gereden.

Het was een prachtige tocht. Een enkel stukje asfalt, maar verder was het vooral landwegen, bospaden en singletracks. Echt onneembare hellingen zaten er niet in, misschien op één na, een klim met veel mul zand. Daar moest ik halverwege even van de fiets af, verder nergens. De 85km reed ik in 4:28 uur en met een gemiddelde hartslag van 145. Dat is op 85% van mijn maximale (fiets) hartslag en daar ben ik best tevreden over gezien de tijdsduur.

Behalve de gezegende start, was ook de aankomst heel bijzonder. Bij aankomst in Hapert was de straat afgezet met dranghekken. Die dranghekken zorgden ervoor dat er maar één route genomen kon worden, die van dwars door Grand Café ‘t Huuske. De finish was middenin een afgeladen café bovenop een verhoging. Daar kreeg je een medaille omgehangen en ook een bidprent met dankwoord van de Pastoor aangereikt. Daarna was er een heel gezellige Après-ATB met een gratis pastamaaltijd voor alle deelnemers.

Al met al een evenement wat wat mij betreft voor volgend jaar weer op de kalender staat! De organisatie was voortreffelijk. Zeker het aantal verkeersregelaars was zeer indrukwekkend. Mijn complimenten voor TWC Hapert!

Update 29/10/08: Deze schitterende tocht gaat weliswaar voor het grootste deel door België heen, maar de finish is in Hapert, Nederland. Verder wordt deze rit, in tegenstelling tot wat veel lezers denken, georganiseerd door een Nederlandse vereniging.

Bij een loopanalyse, ongeveer één jaar geleden, kwam naar voren dat mijn hielbeen nagenoeg exact recht neerkomt. Om die reden werden dan ook de antipronatieschoenen vervangen voor neutrale schoenen.

De fysiotherapeut constateerde gisteren heel veel ruimte op de enkelbanden van mijn linker voet. Dat is op zich niet zo gek, want als kind ging ik bijna wekelijks door mijn enkels. Ook vandaag de dag kan een scheef liggende stoeptegel ervoor zorgen dat ik opeens plat op de grond lig. Met wandelen dan, nooit met hardlopen.

Het idee is nu dat ik weliswaar misschien geen antipronatieschoenen nodig heb wat neerkomen betreft, maar dat diezelfde schoenen me wel beschermen tegen de overbelastingsklachten waar ik sinds ik op neutrale schoenen loop mee te kampen heb. Omdat mijn enkelbanden van mijn linkervoet lang en slap zijn, heb ik mogelijk baad bij de extra bescherming van antipronatieschoenen.

Omdat mijn scheenbeen dankzij rust, ontstekingsremmers en fysiotherapie snel hersteld, mocht ik vandaag van Linda een kwartier hardlopen. Maar dan wel met de ‘oude’ antipronatieschoenen!

Tijdens het lopen voelde ik de eerste minuten een licht zeurend gevoel in mijn scheenbeen, maar absoluut niet de pijn die ik afgelopen maandag had. Het zeurende gevoel nam af naarmate ik verder liep. Wat me verder opviel was dat ik de buitenkanten van mijn voetzool goed contact met de grond voel maken, iets wat ik met de Asics niet zo ervaar. Na het kwartier lopen voor de zekerheid ijs op mijn scheenbeen gedaan. Mijn scheenbeen voelt gelukkig goed na het loopje, ik denk dat we op het goede spoor zitten. Dinsdag mag ik nogmaals een kwartier lopen op de Adrenalines.

Al met al goed nieuws dus. Vooralsnog lijkt het op: Weg met de theorie en de dure loopanalyses! Leve de praktijk en het gevoel!

Als je werkt in de zorg is een werkweek van 36 uur normaal gesproken het maximum. Dit is misschien maar goed ook, want bij werken in de Geestelijke GezondheidsZorg is het nodig dat je voldoende emotionele afstand houdt ten opzichte van je cliënten. Ik werk al jaren 32 uur per week en sinds begin van het jaar is de woensdag mijn vaste vrije dag. Dat bevalt erg goed en dus blijft dat ook zo wanneer ik per 1 november begin bij mijn nieuwe werkgever.

De woensdag is voor mij, uitgezonderd eventuele evenementen op zaterdag of zondag, de dag waarop het meest gesport wordt. De laatste tijd betekent dat meestal eerst anderhalf uur lopen en dan nog twee tot tweeënhalf uur fietsen.

Aangezien ik in elk geval tot volgende week dinsdag niet mag lopen, ben ik naar de sportschool gegaan en heb ik 60 minuten op de crosstrainer gestaan in plaats van het hardlopen. Daarna nog 90 minuten gefietst in de buitenlucht. Beiden activiteiten gedaan op ongeveer 75% van mijn maximale hartslag. Na totaal tweeënhalf uur sporten vond ik het wel genoeg voor vandaag.

Tijdens het sporten overdacht ik hoe het nu toch kan dat ik wederom last van mijn scheenbeen heb. Dit terwijl ik de eerste drie jaar van mijn hardloop ‘carrière’ nauwelijks aandacht had voor op welke schoenen ik liep, maar wel geheel probleemloos rondhobbelde.

De eerste ‘loopschoenen’ die ik kocht, waren niet eens bedoeld om mee hard te lopen. Ik viel op de stoere zwarte kleur van de Reebokjes en dacht dat de term ‘crosstraining’ betekende dat ze bedoeld waren om mee in het bos te lopen.

Bijna twee jaar later kocht ik Brooks Adrenaline GTS six. Dit omdat na een korte blik op mijn loopstijl, de verkoper van de winkel zeker wist dat ik antipronatieschoenen nodig had. Hoe dan ook, ze voelden direct ontzettend goed aan en ook met deze schoenen liep ik probleemloos.

   

Op een gegeven moment leek het me een goed idee om een tweede paar loopschoenen aan te schaffen, zodat ik kon wisselen. Ik besloot om het deze keer serieuzer aan te pakken en pas schoenen te kopen na een uitgebreidde loopanalyse. Tot mijn teleurstelling bleek ik geen antipronatieschoenen, maar neutrale schoenen nodig te hebben, zodat van wisselen tussen twee paar schoenen niets kon komen. Met een paar Asics Gel Nimbus 9 ging ik de deur uit. Neutrale schoenen dus.

Ik moest erg wennen aan de Asics, want ze voelden zoveel slapper aan dan de vertrouwde Adrenalines. Ik kreeg spierpijn op plaatsen waar ik dat nooit eerder had gehad. Na vier maanden op deze schoenen gelopen te hebben, kreeg ik de eerste klachten. De diepliggende kuitspieren aan de binnenkant van mijn benen begonnen steeds strakker te staan. Dat is dezelfde klacht als waar de ellende nu mee begonnen is. Weer twee maanden later kreeg ik last van een beenvliesontseking en mocht ik niet meer lopen. Na een tweede loopanalyse werden er speciale inlegzooltjes gemaakt. Na vier maanden met deze zooltjes gelopen te hebben ontstonden dezelfde problemen als voorheen zonder de zooltjes.

Nu vraag ik mezelf af of ik niet veel beter weer gewoon met mijn Brooks Adrenalines kan gaan lopen. Met die schoenen heb ik nooit problemen gehad. Het is mooi zo’n loopanalyse en het zal best goed wetenschappelijk onderbouwt zijn, maar die antipronatieschoenen voelen gewoonweg zoveel beter aan dan die slappe Asics met die dure op maat gemaakte inlegzooltjes erin.

Nou ja. Eerst nog een week rust. Ik zal mijn overpeinzingen eens met mijn fysio bespreken. Iemand interesse in een startbewijs voor de Berenloop halve marathon?

Gelukkig kon ik vandaag zowel bij de huisarts als bij de fysiotherapeut terecht! Mijn huisarts constateerde een zwelling (vocht) op mijn scheenbeen en schreef (loop)rust en het ontstekingsremmende middel Diclofenac voor. Als de klachten na 10 dagen niet weg zijn, moet ik bij hem terug komen.

Linda, één van de twee fysiotherapeuten die mijn sportschool rijk is, zag uiteraard dezelfde zwelling en heeft het vocht proberen weg te masseren. Ook heeft zij geprobeerd de dieper liggende kuitspieren soepel te krijgen. Die stonden namelijk als een snaar zo strak.

Toen Linda zo bezig was met mijn onderbeen, herinnerde ik me opeens dat de vorige keer dat ik dit probleem had, er ook sprake was van strak staande diepliggende kuitspieren. Linda denkt dat op het moment dat die spieren zwaar belast worden ik op een andere manier ga lopen en dat daardoor de beenvliesontsteking ontstaat. Afspraak: vrijdag weer terugkomen voor fysiotherapie en in elk geval één week niet hardlopen. Behalve rennen mag ik alles doen, zolang het maar geen pijn doet.

 

Na de behandeling heb ik een spinningfiets gepakt. Met een vrij hoog beentempo, maar met een lichte weerstand heb ik één uur lang gefietst met een hartslag van 70% van mijn HFmax. Het is niet veel, maar in elk geval toch nog wat aan sport gedaan vandaag. Dit ter compensatie van de gisteren voortijdig afgebroken hardlooptraining.

Precies één week geleden voelde ik me superfit! Fietsen ging al voor een lange tijd goed, maar de laatste maanden zat vooral het hardlopen enorm in de lift. Het aantal minuten hardlopen per week werd geïntensiveerd, maar ook kwam het lopen van intervallen steeds meer aan bod.

Het (loop)schema van afgelopen week:

• maandag: 60 in Zg-
• woensdag: 1h30 in Z1
• vrijdag: 60 in Z1, waarin 10 x 1 in Z3-4 (p = 3)

Die training van afgelopen vrijdag ging probleemloos, maar het hele afgelopen weekend had ik wel heel veel last van spierpijn en opgeblazen kuiten. Ook was mijn linker scheenbeen gevoelig precies op de plek waar ik begin van dit jaar ook al veel last heb gehad.

Voor vandaag stond er 60 minuten in Zg- op het programma. Na rustig warmlopen en rekken ging ik van start. Mijn linker scheenbeen deed pijn en begon met elke stap alleen maar meer pijn te doen. Na een minuut op tien lopen, koos ik ervoor om even te wandelen. De pijn bleef ook bij wandelen heel goed voelbaar, dus besloot ik dat dit het einde van de training moest zijn.

Thuis aangekomen ijs op mijn scheenbeen gedaan en een Ibuprofen genomen. Balen op de bank! Gelukkig heb ik het fietsen nog, want lopen gaat er de komende dagen (of weken?) even niet inzitten.

Als ik íets heb geleerd met het ouder worden, dan is het wel om minder vaak eigenwijs te zijn. Het is niet dat ik nooit meer eigenwijs ben, maar ik ben wel meer van anderen gaan aannemen. En dan natuurlijk met name van specialisten, van mensen die het kunnen weten.

Op de MTB clinic van het Herbalife – Merida Team, waren het de aanwijzingen van Rob Barel die er voor zorgden dat ik die moeilijke technische klim met dat opstapje aan het eind op een gegeven moment wél foutloos kon nemen. Rob zag waar ik de fout in ging en riep in het laatste stuk van de klim me toe “En nu alleen nog maar recht voor je uit kijken!”. En toen haalde ik het dus opeens wel!

Erg waardevol dus om te luisteren naar specialisten. En een specialist mag je Rob Barel zeker noemen! Drieëntwintig jaar geleden sleepte hij zijn eerste Europese titel in de wacht op de Olympische afstand van de triathlon, afgelopen jaar deed hij dat nog eens dunnetjes over door Europees kampioen offroad triathlon te worden. En dat terwijl hij inmiddels bijna 51 jaar oud is!

Een specialist op het gebied van strandracen is Ramses Bekkenk. Ramses is tweevoudig winnaar van de Rabobank BeachChallenge (Scheveningen), parcours recordhouder Hoek van Holland – Den Helder en afgelopen jaar derde in Egmond Pier Egmond. Een hele snelle jongen dus!

Vanaf 9 november ga ik 8 zondagochtenden meedoen aan een clinic strandracen, gegeven door Ramses. Ik kijk uit naar de tips en trucs van deze specialist!

Voor mensen die meer over strandracen willen weten, in het oktober nummer van het tijdschrift Fiets staat een zeer lezenswaardig artikel hierover.

Rusthartslag: “Het aantal slagen per minuut als u volledig ontspannen bent. Dit is het beste ‘s ochtends te meten voor het opstaan. Normaal gesproken ligt de rusthartslag van een volwassene tussen de 60 en 80 slagen per minuut, maar voor een topsporter kan dit wel minder dan 40 slagen per minuut zijn. Een hogere rusthartslag kan een teken van overtraining of ziekte zijn.”

Ongeveer een jaar geleden heb ik een aantal dagen achter elkaar ’s ochtends mijn rusthartslag opgenomen. Ik kwam toen uit op een hartslag van 59 – 61.

Afgelopen week heb ik weer een aantal keer ’s ochtends mijn rusthartslag opgenomen. Daarbij werd mij duidelijk dat het vele fietsen van het afgelopen jaar zijn vruchten heeft afgeworpen, want momenteel zit ik op een rusthartslag van 48 – 50!

Overigens staat de (fiets) kilometerteller voor dit jaar ondertussen op 6000, maar daar gaan de komende maanden nog wat (mtb) kilometers bijkomen. Voor volgend jaar is het doorbreken van de 10.000 km grens één van mijn doelstellingen.

Eind januari van dit jaar werd er een beenvliesontsteking vastgesteld bij mijn linker scheenbeen. Na twee maanden fysiotherapie en oefeningen doen, mocht ik weer voorzichtig gaan hardlopen. Dat ging heel moeizaam. Het was niet dat de klachten nog veel last veroorzaakten, het was veel meer dat ik in die periode vaak weinig zin had om mij in loopkleding te hullen voor die paar minuten die ik mocht lopen.

Eind mei kon ik zonder klachten 20 minuten aan één stuk lopen, maar begin juni vertrok ik voor 5 weken op fietsvakantie. Hoewel ik de loopschoenen had meegenomen, kwam er die tijd weinig van lopen. Na een dag fietsen in heuvelachtig gebied had ik meestal weinig zin om nog de loopschoenen aan te trekken

Half juli begon ik weer met hardlopen. De conditie was goed, want ondertussen had ik in een paar maanden tijd duizenden kilometers weggetrapt op de racefiets en mountainbike. Toch viel het lopen me niet mee, mijn benen moesten opnieuw erg wennen aan het gestamp.

Onder leiding van trainer Rob Veer, werd er half juli begonnen met twee keer 30 minuten lopen per week. De maanden erop werd die tijdsduur heel langzaam en geleidelijk opgevoerd. Ondertussen zit ik op drieenhalf uur lopen per week, verdeeld over drie keer. Daarnaast zit ik per week nog ongeveer zo’n acht uur op de fiets.

Het lopen gaat goed, maar veel snelheid heb ik voor mijn gevoel nog niet. Het aantal kilometers is wel opgebouwd, maar ik heb voornamelijk nog maar in lage hartslagzones gelopen. Intervaltraining is nog maar mondjesmaat aan bod gekomen.

Zondag 2 november zullen we zien hoe ik ervoor sta, dan doe ik mee met de Berenloop. De halve marathon, niet de hele. Ik ga voorzichtig lopen, niets forceren. Pas met de Halve van Egmond hoop ik weer een beetje nette tijden te kunnen lopen. Doelstelling voor Egmond is onder de twee uur duiken, maar met de Berenloop ben ik met probleemloos uitlopen al heel tevreden.

Vandaag deed ik op uitnodiging van Energiek en Vitaal mee aan een mountainbike clinic gegeven werd door het Herbalife -Merida Mountainbike Team.

Na een kort verhaal over Herbalifes nieuwe Isotone sportdrank, de H3O Pro, gingen we op pad. Onder de deelnemers waren ook Petra, Erik, Lisa, Martine en Ingrid. Er werden vier groepen gemaakt, een beginnersgroep en drie groepen voor de wat meer ervaren rijders.

De groep waarin ik zat, begon met een pittige klim die ook nog eens een keer behoorlijk technisch was. Met vrij weinig grip moest je je spoor zoeken tussen de boomwortels door. De laatste meter voordat je boven was er in een bocht een opstapje waar het moeilijk was de balans te blijven houden. De eerste keer reed ik weliswaar zo naar boven, maar struikelde ik over dat opstapje. Dankzij aanwijzingen van supersportman Rob Barel, lukte het me later wel twee keer om foutloos boven te komen. Dat lukte slechts zes van de ongeveer 20 mensen die onze groep groot was, dus daar was ik best trots op.

Hierna deden we nog twee stukjes parcours aan, hier kwam het afdalen aan bod. Met een ongeveerde leenfiets en een nog ietwat pijnlijke schouder, heb ik hier rustig aan gedaan. Nogmaals een valpartij zou wel eens niet goed uit kunnen pakken.

Terug bij de sporthal nog even met wat bekende dames op de foto. Ik val een beetje uit de toon wat kleding betreft, maar het is toch een leuke foto geworden.

Morgen de Bart Brentjens Challenge! Ik ben blij dat ik de 55km ga doen en niet de 70 of de 100. Dit omdat ik merk dat mijn schouder nog niet helemaal de oude is. Niets ernstigs, maar na zo’n dagje biken als vandaag voel ik hem toch wel weer.

Update 12/10/08: Toen ik vanmorgen wakker werd, voelde mijn schouder niet fijn aan. Niet ernstig, maar wel een licht zeurende pijn. Meedoen met de BBC zou best kunnen, maar ik had met die paar uur clinic van gisteren minstens een hele week herstellen teniet gedaan. Het risico lopen dat ik door vandaag te biken weer helemaal terug bij af zou zijn, óf dat de schouder er na afloop erger aan toe zou zijn wil ik niet lopen. Geen BBC dus voor mij dit jaar. Ga zo maar even spinnen, dat geeft in elk geval geen klappen in de schouder.