De fiets- en loop- trainingen van de komende maanden zullen gericht zijn op een hogere plaats dan vorig jaar in het combiklassement van de Egmond Halve Marathon en Egmond Pier Egmond.

 

Vorig jaar was mijn debuut op de combi en kwam mijn totaaltijd uit op 4:20:43. Ik verwacht met name veel progressie wat fietsen betreft gemaakt te hebben en ga me richten op een tijd van 3:45:00. Met Maurice loopt er een weddenschap om een Belgisch Bierpakket, over wie er van ons die tijd het dicht benaderd óf er onder duikt.

De komende maanden zal ik proberen de combinatie van hardlopen en fietsen vaker op te zoeken. Zo doe ik de dag vóór de Dam tot Damloop mee met dag 1 van de Mergelheuvelland Tweedaagse (70km MTB). Verder ben ik van plan om de komende maanden een aantal keer met een Run-ATB-Run mee te doen. Ik ben benieuwd hoe het is om snel om te moeten schakelen van lopen naar fietsen en andersom.

Sinds ik weer volgens een schema aan het hardlopen ben, heb ik voornamelijk in Z1 (HFmax -50) en Z2 (HFmax-40) gelopen. Natuurlijk heb ik ook wel iets aan snelheidwerk gedaan, maar dat was dan bijvoorbeeld slechts maximaal 8 maal twee minuten per keer (p=2).

Over iets meer dan twee weken is de Dam tot Damloop.  Wegens herstel van mijn beenvliesontsteking, ben ik pas sinds zes weken echt aan het trainen voor de Damloop. Het uitlopen zal denk ik geen problemen opleveren, maar ik twijfel heel erg over mijn snelheid. De voorbereiding is kort en ik heb geen idee in welk tempo ik die 10 mijl moet gaan lopen. Kan ik mijn tempo van vorig jaar als richtlijn nemen? Of de gemiddelde hartslag van vorig jaar als richtlijn? Of is die zes weken voorbereiding te kort geweest daarvoor?

Na de Houffamarathon zijn Barbara en ik nog een week lang in België gebleven. Bijna dagelijks hebben we gewandeld in de prachtige Ardennen. Zelf heb ik ook nog regelmatig de mountainbike gepakt om wat VTT routes in deze mooie heuvelrijke omgeving te rijden.

Met de racefiets heb ik een pittig gedeelte van de Waalse Pijl gefietst. Hoewel het me steeds lukte om boven te komen, is het gemonteerde compact crankstel bij dergelijke klimmen voor mij nog te hoog gegrepen. Op een gegeven moment zit ik dan toch flink ‘in het rood’ te trappen, terwijl er geen versnellingen meer over zijn om nog lichter te kunnen gaan.

Met de MTB gaat klimmen in de Ardennen gelukkig een stuk beter. De racefiets bleef dan ook in het huisje staan en met de Trek 6000 reed ik een heel aantal van de goed bewegwijzerde en mooie VTT routes uit de buurt.

Vergeleken bij Nederland, waar je vaak met zandgrond te maken hebt, wordt de fiets in de Ardennen enorm smerig van een paar uurtjes mountainbiken. Gelukkig is er altijd wel een rivier in de buurt om alles weer schoon te krijgen.

Update 5 sept. 2008: Ben erachter gekomen dat de helling waarbij ik met de racefiets in het rood aan het trappen was, de beruchte Côte de Wanneranval is. Een helling met een gemiddelde stijging van 9% en een maximale stijging van 16%, die vanwege zijn sterk wisselende stijgingspercentages gezien wordt als een ware sloper. Dat nuanceert in elk geval het idee dat een compact crankstel voor mij nog te hoog gegrepen is.