Na de Houffamarathon zijn Barbara en ik nog een week lang in België gebleven. Bijna dagelijks hebben we gewandeld in de prachtige Ardennen. Zelf heb ik ook nog regelmatig de mountainbike gepakt om wat VTT routes in deze mooie heuvelrijke omgeving te rijden.

Met de racefiets heb ik een pittig gedeelte van de Waalse Pijl gefietst. Hoewel het me steeds lukte om boven te komen, is het gemonteerde compact crankstel bij dergelijke klimmen voor mij nog te hoog gegrepen. Op een gegeven moment zit ik dan toch flink ‘in het rood’ te trappen, terwijl er geen versnellingen meer over zijn om nog lichter te kunnen gaan.

Met de MTB gaat klimmen in de Ardennen gelukkig een stuk beter. De racefiets bleef dan ook in het huisje staan en met de Trek 6000 reed ik een heel aantal van de goed bewegwijzerde en mooie VTT routes uit de buurt.

Vergeleken bij Nederland, waar je vaak met zandgrond te maken hebt, wordt de fiets in de Ardennen enorm smerig van een paar uurtjes mountainbiken. Gelukkig is er altijd wel een rivier in de buurt om alles weer schoon te krijgen.

Update 5 sept. 2008: Ben erachter gekomen dat de helling waarbij ik met de racefiets in het rood aan het trappen was, de beruchte Côte de Wanneranval is. Een helling met een gemiddelde stijging van 9% en een maximale stijging van 16%, die vanwege zijn sterk wisselende stijgingspercentages gezien wordt als een ware sloper. Dat nuanceert in elk geval het idee dat een compact crankstel voor mij nog te hoog gegrepen is.