Afgelopen weekend heb ik voor het tweede achtereenvolgende jaar meegedaan met het fantastisch leuke evenement ‘Bike & Hike‘. Dat is een jaarlijks terugkerend evenement dat duurt van vrijdagavond t/m zondagmiddag waarin de mountainbikepuzzeltocht van zaterdag centraal staat.

Omdat mijn teammaatje van vorig jaar momenteel in Nieuw Zeeland zit, moest ik op zoek naar een vervanger. In mijn directe kring kon ik niemand vinden die dat weekend kon, maar gelukkig wist ervaren B&H-er Robbert iemand in de persoon van Edwin. Ik vond niet dat ik aan de teamnaam van vorig jaar moest vasthouden, dus werd Team GéPé, in overleg met Edwin, omgedoopt tot De Modderfokkers.

Bij de ontvangst met koffie en gebak in Kampeerboerderij de Bosrand, zag ik een aantal bekenden van vorig jaar, tevens mensen die ik ken van MTB evenementen en/of van sportschool De Mix. Nadat iedereen enigzins had bijgekletst, kon het eerste deel van het programma beginnen. Was het vorig jaar met de voeten aan elkaar gebonden lopend de weg door een donker bos vinden, dit jaar stond er een pikdonkere MTB-rit op het programma. De opdracht was om exact 15 kilometer per uur te rijden en verder de aanwijzingen te volgen die op een briefje stonden. De teams vertrokken steeds een aantal minuten na elkaar. Op het briefje dat elk team bij zich had, stonden aanwijzingen als “sla na 3 minuten en 28 seconden rechtsaf”. Het was dus zaak om zo goed mogelijk de 15 kilometer per uur te benaderen, iets wat vooral moeilijk werd op de gedeelten met mul zand.

De Modderfokkers moesten als één na laatste team starten. Dit waarschijnlijk omdat ik vorig jaar met Tarep samen tweede was geworden. Alleen: vlak voor de start was teammaat Edwin nog onderweg naar de kampeerboerderij! Als je weet waar Edwin werkt, mag het een wonder heten dat hij sowieso nog is aangekomen afgelopen weekend, maar dat wist ik nog niet toen ik op hem stond te wachten. Uiteindelijk besloot ik om niet langer te wachten en mij te voegen bij het team van Jeroen & Jerry, de Hard Rijdende Hufters. Hard rijden zat er natuurlijk even niet in met het vastgestelde gemiddelde, dus vertrokken we in contant tempo peddelend met mijn Garmin als snelheidsmeter. Hoewel het mulle zand het soms moeilijk maakte het constante tempo te behouden, kwamen we na zo’n 53 minuten over de finish met als gemiddelde snelheid 15.0 km/h. Napratend met een hapje en een drankje werd de tussenstand bekend gemaakt. Hoera! Eerste! Edwin was ondertussen ook geariveerd.

De volgende ochtend, na een uitstekend ontbijt, maakten we ons op voor het hoofdonderdeel, de puzzeltocht. Aan de hand van (soms enigszins cryptische) aanwijzingen wordt met de mtb een route gereden. Onderweg moeten er allerlei vragen beantwoord worden die punten opleveren. Totale rijtijd samen met de behaalde punten bepalen je plaats in het klassement. Omdat het een puzzeltocht is, is foutloos de route rijden zeker net zo belangrijk als hoe snel je kan rijden.

Op zaterdag moesten er achtereenvolgens twee routes gereden worden. De ene helft van de teams startte met de Noordroute, de andere helft deed eerst de zuidroute. Er werd met enkele minuten tussenruimte gestart. Edwin en ik gingen als een van de laatste teams van start, maar Edwin zette er een heel pittig tempo in, zodat we al snel enkele teams inhaalden. Ik had er moeite mee om Edwin bij te houden en begon me enigzins zorgen te maken of ik dit tempo wel de hele dag vol zou kunnen houden. Toen we rond het middaguur bij de kampeerboerderij terug kwamen, waren we het eerst aankomende team op de Noordroute. Er stond inmiddeld 38km mountainbiken op de teller. De tijd werd tijdens de lunch stilgezet. Na soep, broodjes en een rustpauze gingen we op pad voor de zuidroute.

Ik vond de zuidroute mooier dan de route van de ochtend. Het Nationaal Park de Sallandse Heuvelrug is prachtig! De heuvels zijn begroeid met bossen, afgewisseld door uitgestrekte heidevelden. Op de diverse heuveltoppen van de Holterberg, Sprengenberg, Nijverdalseberg, Haarlerberg en Hellendoornseberg liggen diverse panoramapunten met schitterende vergezichten.

Edwin had ondertussen het tempo wat laten zakken en ik was beter in mijn ritme gekomen. Ik ben iemand die lang door kan gaan, maar die langzaam op gang komt. Steeds meer zin om hard te rijden kreeg ik. Met de Ardennen en Zuid Limburg in mijn achterhoofd, stelden die heuvels in Salland weinig voor. Toen er een lange afdaling aan kwam, kreeg ik echt zin om hard naar beneden te knallen. En knallen deed ik! Terwijl ik met een behoorlijke snelheid afdaalde, veranderde de ondergrond in muller zand. Door meer naar de rand van het pad te sturen, probeerde ik grip terug te vinden om te kunnen remmen. Hoe het verder precies ging weet ik niet, maar opeens stond mijn voorwiel stil en zag ik de grond razendsnel op me af komen. Ik landde vol op mijn gezicht (zie bovenste foto). Neus en kin schaafden over de grond. Daarna kwam ik vermoedelijk op mijn rechterschouder terecht. Te wild, te overmoedig. Stom! Opgestaan, de fiets gepakt en verder gefietst. Er was nog een kilometer of 20 te gaan.

Hoe dichter we bij de finish kwamen, hoe meer pijn mijn rechterarm en schouder gingen doen. Opgeven vond ik geen optie, doorfietsen en proberen zo snel mogelijk terug ze zijn om mijn verwondingen te kunnen verzorgen leek me een beter idee. De laatste 10 kilometers bestonden uit een pittige singletrack.  Elk hobbeltje deed mijn schouder pijn, dus ik was blij toen we bij de finish aankwamen. Ongeveer 80km afgelegd die zaterdag.

Tijdens een supergezellige avond met barbeque en veel drank werden de dagprijzen uitgereikt. Op de eerste plaats waren terecht gekomen Frank, Floris en Robbert, de immer snelle jongens van team Fast and Furious. De Modderfokkers werden tweede. Hoera!

De volgende ochtend was mijn schouder dusdanig pijnlijk en stijf, dat verder meedoen me niet verstandig leek. Jammer, maar eigen schuld. Uiteindelijk werd in het eindklassement Fast and Furious eerste, terwijl bij de gemixte teams de Familie van Soest met de eer ging strijken.

Jan, John en Richard bedankt voor het organiseren van dit prachtige evenement! Jacob, Dirk en Ron bedankt voor het verlenen van hand- en spandiensten. Het was wederom een geslaagd weekend!

Het beloofde een heerlijke zonnige dag te worden vanochtend. Veel mooier kan het niet worden in de herfst. Als je dan op zo’n dag vrij bent, wat doe je dan? Juist. Lekker buiten spelen! Oftewel: op het warmste deel van de dag fietsen en wanneer het weer aan het afkoelen is, een lekker stuk hardlopen.

Vanmorgen om 9 uur vond ik het nog wat te koud om op de fiets te stappen, dus hup naar de sportschool voor de spinningles. Na een 45 minuten durende intervaltraining (75-92,5% HFmax), douchen en naar huis voor een wat uitgebreider ontbijt.

Om half een vertrok ik richting Amersfoort om de fietsroute te verkennen naar mijn nieuwe werkgever. Ik begin daar pas 1 november, maar voor vandaag vond ik die routeverkenning een mooi fietsdoel. Na 1 uur en 6 minuten rustig fietsen (inclusief stilstaan voor stoplichten) stond ik voor de deur van mijn nieuwe werkplek. Exact 27 kilometer gefietst. Goed te doen als dagelijks woon-werk verkeer wat mij betreft. Alleen die stoplichten op de Amersfoortsestraat en de Utrechtseweg bevallen me niet, dus ben ik via een andere route terug naar huis gefietst om te zien of er een goed alternatief is.

Via de Doornseweg langs de Leusderheide naar het zuiden, daarna via de piramide van Austerlitz richting Zeist. Door de weilanden langs Zeist, Bunnik en Houten, weer terug in Nieuwegein. Een mooie route met veel minder stoplichten dan de heenweg. Wel een kilometer of vijf langer, maar dat is het me wel waard als ik lekker door kan fietsen.

Na thuiskomst in de fietskleding gaan hardlopen. Waarom omkleden en nog meer wasgoed maken? Het is goed hardlopen in fietskleding, bovendien zijn die achterzakjes ook bij hardlopen best handig. Voor vandaag stond op het programma: 30 minuten in Z1-2 (HFmax-45), 20 minuten in Z2-3 (HFmax-35) en tenslotte nog 10 minuten in Z1-2.

Aan mijn benen voelde ik goed dat ik al drie kwartier spinnen en ruim twee uur fietsen achter de rug had. Vooral de eerste kilometer voelde het lopen erg vreemd aan. Ik ben benieuwd hoe dat zal zijn als ik 7 december voor het eerst met een run-bike-run meedoen. Het lijkt me goed om de komende tijd vaker lopen en fietsen vlak achter elkaar te plannen.

Voor gisteren stond er 45 minuten lopen in Zg- op het programma. Omdat ik afgelopen zondag de Dam tot Damloop verruild had voor meedoen met (ook de tweede dag van) de Mh2d, vond ik dat ik veel langer moest gaan lopen. Blijven in Limburg deed ik niet uitsluitend omdat ik het daar zo naar mijn zin had. Er speelde ook mee dat ik twijfelde over in hoeverre in goed voorbereid was voor de 10 Engelse Mijl. In de trainingen van de laatste twee maanden was 75 minuten de langste loop die ik gedaan had. En dat was dan in Z1, dus dat was 11, hooguit 12, kilometer.

Gisteren twee uur lang in Z1 (HFmax-50) gelopen. Ruim 17 kilometer afgelegd. Hoewel ik nu spierpijn heb, ging het me makkelijk af. Zeker geen enorm tempo, maar wel de DtD afstand ruimschoots gehaald. Ik had nog wel probleemloos een paar kilometers meer kunnen lopen. Mijn twijfels over de Damloop waren misschien onterecht?

PS: bekijk ook het mooie filmpje dat Barbara gemaakt heeft van de Houffamarathon!

[DESC]MTB marathon Houffalize[/DESC][ID]xKVudFpHUmc[/ID]
[AUTHOR]bar1970[/AUTHOR]
[IMG]http://i1.ytimg.com/vi/xKVudFpHUmc/default.jpg[/IMG]
[RATING]0.00[/RATING]
[VIEW]7[/VIEW]
[TAGS] houffalize belgie mtb atb fietsen[/TAGS]
[UPLOADTIME]1222178003[/UPLOADTIME]
[LENGTH]223[/LENGTH]

Afgelopen vrijdagmiddag vertrok ik met mountainbike en kampeerspullen naar het mooie Limburgse Heuvelland. Na een filerijke tocht aangekomen op camping De Bosrand en daar mijn tentje opgezet. Deze mooie en gezellige camping bevind zich op 2km afstand van de startlocatie en stond (dus) nagenoeg geheel vol met campers, caravans en tentjes van fietsliefhebbers. Na het opzetten van de tent gelijk maar even naar de startlocatie gefietst om mijn stempelkaart voor de volgende dag op te halen.

Bovenop de 130 meter hoge heuvel van het buurtschap Libeek stond een enorme evenemententent, was er een fietsenstalling voor honderden fietsen gecreëerd en bevond zich de start/finish plek voor zowel de racefietsers als de mountainbikers. Er heerste een gezellige drukte!

De volgende ochtend kon er gestart worden tussen 7 en 11 uur, maar omdat het nogal vochtig en koud was ’s morgens, heb ik gewacht met starten totdat de zon zijn warmte liet voelen. Ik vertrok in korte broek met beenstukken en wielertrui met lange mouwen. Achteraf gezien veel te warm gekleed vertrokken, maar omdat ik geen armstukken bezit, leek me lange mouwen de juiste keuze. Dat was het misschien wel voor de ochtend, maar tegen het middaguur kreeg ik het met klimmen veel te warm en daar was toen weinig meer aan te doen.

De route liep via de Belgische Voerstreek naar Vaals en ging via het Vijlerbosch, Epen en Slenaken weer terug naar Libeek. Ik zat echt te genieten op de fiets en bedacht me dat ik wel een hele week zou willen blijven om dagelijks een mtb route te fietsen in dit prachtige en uitdagende landschap. Nu was een hele week blijven geen reële optie, maar één dag extra eraan vast plakken kon wel. Ik had me namelijk ingeschreven voor de tweedaagse, niet alleen voor de zaterdag. Het was even dubben, maar uiteindelijk besloot ik om de Dam tot Damloop te skippen en voor twee dagen biken te gaan.

Zaterdagavond half negen zat ik in mijn tentje te vechten tegen de slaap. Die dag had ik ruim 80 kilometers gefietst  en bijna 1400 hoogtemeters gemaakt. Het parcours was grotendeels droog, dus het was niet zo zwaar als de vorige keren dat ik in Zuid Limburg fietste. Wel was het een veel zwaardere tocht dan de 110 kilometer van de Grenslandmarathon de week ervoor.

Zondagochtend vroeg was het wederom fris, maar geleerd van de dag ervoor vertrok ik minder warm gekleed. De vermoeidheid van de dag ervoor zat nog in mijn benen. Ik kwam moeilijk op gang, maar na een kilometer of 10 ging het gelukkig beter. De route was wederom schitterend en gelukkig iets minder zwaar dan die van de dag ervoor. Maar na zo’n kilometer of vijftig afgelegd te hebben begon de koek goed op te raken. Ik was dan ook heel blij toen ik uiteindelijk in de verte de finish zag

In twee dagen tijd ruim 160 MTB kilometers gemaakt, waarin bijna 2500 hoogtemeters zaten. Het was zwaar, maar ook heel erg mooi. Jammer van de Dam tot Damloop, maar hier had ik nu even meer zin in.

Mijn tentje staat weer gepakt voor vertrek naar ‘het zuiden’. Morgen start in Sint Geertruid de Mergelheuvelland Tweedaagse. In verband met de Dam tot Damloop zondag doe ik alleen op zaterdag mee (70km MTB).

De foto hierboven is laatst genomen tijdens de Houffamarathon.

Vandaag, eind van middag, mijn laatste loopje voor de Dam tot Damloop van aanstaande zondag gedaan. Het zonnetje scheen, het was heerlijk weer om te lopen! Korte broek en t-shirt waren ruim voldoende bij dit weer, maar met een singlet aan had ik het ook zeker nog niet koud gehad.

Hoe anders was het gisteren, toen ik ongeveer op hetzelfde tijdstip en bij vergelijkbare weersomstandigheden een fietstocht ging maken! Een dun fietsshirt met daaroverheen een windbreker waren absoluut onvoldoende. Na een uur en een kwartier fietsen was ik alweer thuis. Veel te schaars gekleed vertrokken en op een gegeven moment verkleumd weer rechtsomkeer gemaakt.

Met hardlopen weet ik ondertussen goed bij welk weer ik wat moet aantrekken, maar bij fietsen sla ik nogal eens de plank mis. Sporten bij 30 km/h voelt veel anders aan dan bij 10 km/h, dat is logisch. Nu nog de juiste kledingkeuzes maken.

Het beloofde een mooi weekend te worden, dus vertrok ik reeds vrijdagmiddag al mét kampeeruitrusting naar het mooie Twente. De start van de Grenslandmarathon zou zondagochtend vroeg plaatsvinden vanaf Recreatiepark ‘n Kaps te Tubbergen, dus leek het me een goed idee om daar mijn tentje op te slaan. Het bleek een mooie camping met ruime plekken en heerlijke douches.

Na een nacht die toch wat te koud bleek voor mijn (Kruidvat-aanbieding) slaapzak, heb ik zaterdag de omgeving per fiets verkend. Energie sparend voor de zondag door rustig te fietsen, legde ik ongemerkt die zaterdag toch nog zo’n 85 wegkilometers af. Onderweg passeerde ik bij toeval de Mega Rijwielstore Fietsgigant en kon ik een paar beenstukken in de aanbieding scoren.

De volgende ochtend werd ik vanwege de kou ruim voor de wekker wakker. Alle tijd dus om me rustig voor te bereiden op wat ging komen. Rustig ontbijten, koffie drinken en me eens in gaan schrijven. De inschrijving was nog geen 100 meter van mijn tentje vandaan, dat was erg prettig.

Exact om 8:30 uur werd de massa weggeschoten. Hoewel er tot tien uur gestart kon worden, kozen veel rijders ervoor om half negen van start te gaan. Omdat ik nog nooit een MTB tocht langer dan 70km had gedaan, koos ik ervoor om rustig van start te gaan.

Het parcours was vergeleken met mijn vorige drie tochten (Fietschallenge, Limburgs Mooiste, Houffamarathon) erg makkelijk. Er zaten maar een paar pittige klimmen in, zodat nagenoeg het gehele parcours op het middelste blad gefietst kon worden. Dat mijn gemiddelde snelheid twee keer zo hoog lag dan in Houffalize, zegt genoeg over de zwaarte van het parcours. Toch totaal nog 810 hoogtemeters gemaakt, maar dat is nog altijd een stuk minder hoogtemeters dan je maakt bij de 50km van de Houffamarathon.

Het niet al te zware parcours bood ook niet-mountainbikers de gelegenheid om met dit evenement mee te doen. Zo heb ik tientallen veldfietsen gezien, een MTB-tandem en zelfs een MTB met zijspan! Persoonlijk had ik deze route wel aangedurfd met banden zonder noppen. Dat had trouwens zeker wat extra snelheid gegeven. Wat ook extra snelheid had kunnen geven was wat meer druk in de banden. Ik reed nog met een bandenspanning op baggerniveau, dus dat trapte wat zwaarder. Die lage bandenspanning had overigens wel tot gevolg dat ik bij die enkele blubberplas die het parcours rijk was, een hele groep rijders tegelijk inhaalde. Maar die kwamen mij het eerstvolgende stuk met harde ondergrond dan weer voorbijgesneld natuurlijk.

Maar wat was het een prachtige route! En perfect uitgezet! Foutrijden was bijna onmogelijk. Wanneer je dat toch deed had je gewoonweg even niet op zitten letten. De verzorgingsposten en de oversteekplaatsen waren ook allemaal perfect geregeld. Een een heerlijke pastamaaltijd na aankomst bij de finish! Wat een supergoed georganiseerd evenement! Volgend jaar ben ik er weer bij!

14-09-08 ATB Grenslandmarathon, 110km, 5:38:51.

Een deel van mijn hardloopstartnummers

Mijn fietsstartnummers

Mijn startnummer voor de Dam tot Damloop 2008