Afgelopen zondag was het zover, de Houffalize Mountainbike Marathon, mijn eerste mountainbike wedstrijd in de Belgische Ardennen. De te kiezen afstanden waren 50, 75, 100 en 125 km. Ik had voor de kortste afstand gekozen, ervan uitgaande dat het zwaarder zou worden dan bij de Shimano Fietschallenge en Limburgs Mooiste.

Hyver Marijn, die ik voor het eerst in levende had ontmoet tijdens de Fietschallenge, zou ook de 50km Houffamarathon doen. Voor de race kwam ik hem helaas niet tegen, maar ik ging ervan uit dat ik hem wel zou zien op het moment dat hij me voorbij zou rijden.

Nadat de overige afstanden waren vertrokken, klonk om 10 uur het startschot voor de 50km. Vanaf het Maison du Tourisme twee keer links en klimmen maar, direct via het asfalt in één keer door naar het hoogste punt in de directe omgeving. Een begin van een wedstrijd zoals die waarschijnlijk vaker gekozen wordt, want ook de Fietschallenge begon met een stevige klim. Een prima manier om de goede klimmers met een slechte startpositie de gelegenheid te geven om toch nog vooraan te komen.

Ik stond in de voorste van de drie startboxen, maar had mezelf voorgenomen om rustig te starten. Dat dit mogelijk tot gevolg kon hebben dat ik op een smal en steil bospad in de file zou kunnen komen te staan nam ik voor lief, het ging me om het probleemloos uitrijden en niet om zetten van een snelle tijd.

Ten gevolge van de regenval van de laatste weken, maar zeker ook omdat er regelmatig een riviertje moest worden overgestokken, was het een natte én bijzonder blubberige bedoening. Rijdend ging je soms tot de assen in het water en een voetje aan de grond kon betekenen dat je voet volledig in de bagger verdween.

De eerste 30 kilometer van deze marathon viel me erg mee. Hoewel zwaar en zeker niet kinderachtig, ging het me gemakkelijker af dan de Fietschallenge en Limburgs Mooiste. Ik denk niet dat de Houffamarathon minder zwaar is, dus waarschijnlijk ben ik de afgelopen maanden vooruit gegaan zowel conditioneel als qua klimvermogen.

Vanaf een kilometer of 40 begon ik de zwaarte van deze rit toch te voelen. Hoewel ik soms nog kon doorklimmen waar enkele anderen moesten afstappen, raakten de benen in rap tempo vermoeider en vermoeider. Had ik in eerste instantie spijt dat ik niet voor de 75km had gekozen, tegen het einde was ik blij toe met mijn ‘watjesafstand’ van 50km.

In de laatste kilometers voor de terugkomst in Houffalize zaten wat behoorlijk steile en glibberige afdalingen. Hoewel deze afdalingen in principe wel te doen waren, vind ik het geen goed idee om deze in de eindfase van een wedstrijd te plaatsen. Doordat bij velen de vermoeidheid had toegeslagen, was het aantal valpartijen talrijk. Zelf merkte ik goed, dat ik door vermoeidheid minder controle over mijn fiets had. Dat ik voorzichter was gaan rijden, kon niet voorkomen dat ik op een gegeven moment een onvrijwillige vliegles kreeg.

Toen ik over de finish kwam, bleek dat Marijn dusdanig veel sneller was geweest dat hij alweer terug bij zijn huurhuisje was aangekomen. Ik had zeker niet verwacht dat ik zijn snelheid kon evenaren, maar had wel gedacht dat ik sinds de Fietschallenge wat dichter bij hem in de buurt was gekomen.

Ik heb zeker geen snelle tijd gereden, maar ik ben zeer tevreden over hoe ik deze wedstrijd gereden heb. Mijn energie had ik goed verdeeld en verder was duidelijk te merken dat ik sinds mijn fietsvakantie beter heb leren klimmen.

De Houffalize Mountainbike Marathon is een evenement, waar ik nog wel een keer aan mee zou willen doen. Het parcours was prachtig en de organisatie van het evenement was bijzonder goed. Niet eerder heb ik tijdens een fietsevenement zulke enorm goed gevulde tafels (inclusief Luikse wafels!) bij de bevoorradingsposten gezien. Hoewel Fietschallenge en Limburgs Mooiste dat ook goed voor elkaar hadden, doet de organisatie van de Houffamarathon het nog net een streepje beter. Wat mij betreft ben ik er volgend jaar weer bij. Dan moet die 75km ook wel lukken denk ik!

24-08-08 Houffalize Mountainbike Marathon, 50km, 5:13:44.

Na een geweldig evenement in 2007, was ik benieuwd naar de 2008 versie van Spinning on the Beach. Het aantal spinningfietsen was van 150 naar 200 gegaan en verder was het programma volledig omgegooid. Hoewel spinnen op het strand terwijl de zon ondergaat (zoals vorig jaar) een geweldige ervaring is, was er dit jaar gekozen voor een ride van 14.00 tot 17.00 uur.

Omstreeks half een kwamen Petra en ik in Zandvoort aan. Alles bleek weer voortreffelijk georganiseerd, er was een uitstekende parkeervoorziening geregeld vlakbij de locatie en verder verliep de inschrijving vlot. Er was een goodybag voor alle deelnemers, een t-shirt, een spinninghanddoek en verder nog sportdrank, fruit en broodjes.

De opbrengst van Spinning on the Beach ging dit jaar naar Right to Play, een humanitaire organisatie die ernaar streeft alle kinderen ter wereld te laten sporten en spelen.

Na een rondje gelopen te hebben over Booker Beach, kwamen we ook ‘andere Petra’ tegen, ook wel bekend als Tarep. Na wat bijgekletst te hebben, was het de hoogste tijd om de spinningfiets op maat te maken en te testen.

Exact om 14:00 uur begon de eerste ride onder leiding van Spinning on the Beach initiatiefnemer Marcel van Rhee. Sommige deelnemers moesten nog even in de juiste stemming komen, maar Marcel weet als geen ander te enthousiasmeren. Het duurde dan ook niet lang voordat er werd meegezongen en iedereen meedeed aan de spinning-wave.

Na het eerste uur nam Marijke het van Marcel over. Met andere muziek, maar met eenzelfde enthousiasme, kon Marijke de stemming goed vasthouden. Het werd een echt spinningfeest! Het laatste uur was voor Nancy Hasselbaink. Samen met haar live DJ zorgde Nancy voor een super finale.

Marcel, Marja, Claudine, Nancy en Marijke: het was weer geweldig! Volgend jaar weer!

Voor wie denkt dat alleen Björn met Olympische sporters op de foto gaat…

Verslag van Spinning on the Beach volgt…

Voor vandaag stond 45 minuten lopen op het programma. En dat dan in Z1-2 (HFmax-45) met de laatste 10 minuten elke minuut pittig versnellen.

Het is lang niet zo warm als een week geleden, maar toch warm genoeg om een route te kiezen langs het water. Je hoeft hier niet lang te zoeken naar water, want Nieuwegein wordt omgeven door het Merwedekanaal, de Lek, het Lekkanaal en het Amsterdam-Rijnkanaal. Een waterrijk looprondje is hier dus zo gevonden!

Het kostte me moeite om in Z1-2 te blijven lopen, ik had zo’n zin om harder te gaan! Na 35 minuten mocht ik elke minuut even versnellen en dat deed ik dan ook voluit. Heerlijk was dat! Ik kijk uit naar hogere tempo’s en langere afstanden, maar hou me trouw aan de loopschema’s van Rob.

Wat fietsen betreft stond er gisteren 60 minuten losfietsen op het programma, maar omdat LBL voor mij niet door was gegaan én omdat ik die zaterdag ’slechts’ 105km had gefietst, besloot ik om zondag nogmaals wat heuvels van de Utrechtse Heuvelrug te nemen.

Met 95km op zondag, kwam het aantal fietskilometers van week 32 daarmee op 385km.

Het was de bedoeling om vrijdagmiddag naar België te vertrekken om zaterdag mee te doen met de 130km versie van Luik Bastinaken Luik. Een defecte auto en de daarbij komende kosten gooiden roet in het eten.

Gefietst moest er natuurlijk wel worden, dus werden de Ardennen ingeruild voor de Utrechtse Heuvelrug. Niet de Côte de la Redoute werd bedwongen, maar de Amerongse Berg.

La Redoute heb ik overigens al wel een keer beklommen. Dat was laatst op de terugweg van mijn fietsvakantie. Op de foto hierboven zit ik uit te rusten op de top. Het is een gemene klim. Het gemiddelde stijgingspercentage is 8,7%, dus dat is nog wel te doen. Het gemene zit het echter in de grilligheid van de heling. Het stijgingspercentage wisselt sterk en er zitten stukken in die tegen de 20% stijging hebben!

Dan is  de Amerongse Berg met zijn gemiddelde stijging van 4,3% en een maximale stijging van 7% natuurlijk een eitje.

En dus fietste ik de Amerongse berg gisteren twee keer vanaf beide kanten. En daarna natuurlijk gelijk een stel andere heuvels van de Utrechtse Heuvelrug meegepakt: de Leersumse berg, de Plaggeberg, de Ruiterberg, de Hoogstraat, de Wykerweg, de Zonheuvel en het Maarnse Zandgat. Behalve af deze klimmetjes, totaal 105km gefietst gisteren.

Hoogteprofielen: HeuvelsFietsen.nl

Op de Asics’ zit sinds kort een SOScoin. Hoewel ik ook zelf met een stukje kunststof en een lettertang aan de gang had kunnen gaan, vond ik deze coin wel de uitgave van een tientje waard. Alle noodzakelijke gegevens kan je erop kwijt en met lopen heb je er absoluut geen last van.

Op fietsgebied zijn de veranderingen ingrijpender. Zowel de Nishiki sportfiets als de Batavus racefiets zijn verkocht. Van allerlei onderdelen (wielen en Ultegra groep) die ik nog had liggen heb ik samen met een via Marktplaats aangeschaft spiksplinternieuw stalen (!) Koga Miyata frame een racefiets opgebouwd.

Hoewel in wezen oude techniek (stalen frame en ’slechts’ 2*7 versnellingen), is het een fijn rijdende en zeer strak sturende fiets geworden. Het frame is zoveel stijver dan het carbon/aluminium frame van de Batavus! Voorlopig ben ik helemaal tevreden hiermee, maar als geld geen rol zou spelen dan zou ik het wel weten…

Running Ronald bereikte in juli 2008 een nieuwe mijlpaal, hij liep 250km in één maand tijd. Ik hou niet van die mooie grafieken bij als Ronald, maar ik geloof dat ik nooit meer dan 100km in één maand heb gelopen. Het is echter wel de bedoeling om binnen een aantal weken of maanden over die 100 per maand heen te gaan, maar rustig aan is nu nog even het devies.

Mijn hardlopen wordt onder supervisie van Rob Veer langzaam opgebouwd. Voor vanavond stond “LO: 45 in Z1 @ 10″ op het programma, oftewel 45 minuten lopen in Z1 (=HFmax-50) en dan de laatste 10 minuten steeds elke minuut 10 passen versnellen (eigenlijk 20 passen, want je telt de passen van alleen het linker (of rechter) been). Omdat ik de laatste tijd heel veel Z1 loopjes heb gedaan, vond ik het genot om die versnellingen te doen! Verder vond ik het jammer om na 45 minuten te moeten stoppen, ik had graag nog een half uur of een uur doorgelopen. Maar ik blijf voorzichtig, want ik wil echt niet nogmaals een ontstoken beenvlies!

Fietsen gaan sinds mijn fietsvakantie bijzonder goed. Het klinkt misschien raar, maar ik heb het gevoel dat ik in die vakantie pas voor het eerst van mijn leven goed heb leren fietsen.

Lange ritten gaan ook steeds beter. Afgelopen zondag fietste ik naar Eindhoven om een compact crankstel op te halen dat ik via Marktplaats had gekocht. Eenmaal weer thuis stond de teller op 190km!

Op één dag 190km fietsen is een afstand die ik nooit eerder gehaald heb. Het weektotaal kwam vorige week daarmee op 585km en ook dat is vrijwel zeker een record.

Zowel het lopen als het fietsen doe ik op schema’s van Rob Veer. De schema’s van de komende vijf maanden zullen vooral gericht zijn op het verbeteren van mijn Egmond tijden. Zowel bij Egmond Pier Egmond als bij de Egmond Halve Marathon wil ik mijn tijd verbeteren en dus hoger in het combiklassement terecht te komen. Streeftijden zijn 1:45 voor de strandrace en 2:00 voor de Halve Marathon. Streeftijd voor de combi is dus 3:45 en laat dat nu toevallig exact dezelfde streeftijd zijn als die van Maurice! Zoiets vraagt gewoon om een weddenschap om een belgisch bierpakket of iets dergelijks…

De afstand die ik gisteren fietste (163km), is volgens mij de langste afstand die ik ooit gereden heb. Wat de benen betreft kan ik absoluut een nog langere afstand fietsen, de beperking qua duur zit nog steeds in de nek. Hoewel ik goed hersteld ben van de nekhernia, moet ik na zo’n drie uur fietsen echt even van de fiets af. Wanneer in de pauze nek en schouders ontspannen zijn geraakt, kan ik pas weer verder fietsen. Toch heb ik een enorme progressie gemaakt dit jaar. Op de mountainbike kon ik fietsen al urenlang volhouden, maar op de racefiets moest ik vaak na één uur trappen er al vanaf.

Hardlopen gaat ook lekker, maar de afstanden zijn nog steeds erg kort.

Vanmorgen 40 minuten in Z1 gelopen. Het tempo lag laag (6:50 min/km), dus dat werden maar zo’n zes kilometer. Ik heb er echter alle vertrouwen in dat het weer helemaal goed komt wat lopen betreft. De benen voelden erg goed aan vanochtend. Ik had zin om een veel langer stuk te lopen dan de 40 minuten die op het programma stond, maar ik was verstandig. Het lopen bouw ik rustig op, de lange afstanden komen wel weer.

Voor vandaag stond een lange duurtraining in Z1 op het programma. Een bezoekje aan mijn ouders in mijn geboorteplaats Vlaardingen leek me een geschikte afstand daarvoor.

Totaal 163 km gereden vandaag. Op de heenweg waaide het dusdanig dat het in Z1 niet echt fijn fietsen was. Dat stuk ging beter in Z2-3. De weg terug heb ik me wel keurig aan Z1 gehouden.

Langs prachtige plekken gefietst: Reeuwijkse plassen, Hekendorp, Oudewater, etc, etc.