Op het moment dat ik met hardlooptraining begon via Rob Veer, kreeg ik te maken met de zones van Jerzy Zoladz. Trainen volgens Zoladz is hardlopen op een bepaalde hartslag. De bedoeling hiervan is dat je geleidelijk aan steeds hogere snelheden kunt halen met een relatief lage hartslag. Aan de hand van de maximale hartslag zijn er 5 trainingszones: je maximale hartslag -50, -40, -30, -20, en -10 slagen. Tussen twee op elkaar volgende zones zit dus steeds een verschil van 10 slagen. De Z-waarden (Z van Zoladz) in de trainingen geven dus de intensiteit weer.

Uitgaande van een maximale hartslag van 180 bij hardlopen, zijn mijn zones dan:

• Z5 = 170 (165 – 175)
• Z4 = 160 (155 – 165)
• Z3 = 150 (145 – 155)
• Z2 = 140 (135 – 145)
• Z1 = 130 (125 – 135)

Bij hardlopen zit er dus mooi steeds 10 slagen tussen de zones, heel overzichtelijk dus. Hoe anders zijn de zones bij fietstraining!

• Z5 = 164 (158 – 170)
• Z4 = 152 (146 – 158)
• Z3 = 140 (133 – 146)
• Z2 = 125 (118 – 133)
• Z1 = 110 (103 – 118)

Door stappen van 12 of 15 slagen tussen de zones, gaat fietstraining over een veel groter hartslag bereik. Het principe van Zoladz dat er steeds 10 slagen tussen de zones moet zitten, wordt bij fietstraining dus verlaten.

Wie voor een marathon (hardlopen) gaat trainen krijgt te maken met heel veel trainingen in Z1. Veel lopers klagen er over het gevoel te hebben niet vooruit te komen in die zone. Bij fietsen kan dit anders uitpakken. Gisteren fietste ik in Z1 met de wind in de rug nog tegen de 30 kilometer per uur!

Met oud collega Hans B. deel ik de liefde voor muziek die hard, ruig en rauw is. Hij is wat beter op de hoogte van wat er allemaal ’speelt’ en tipt me dus regelmatig wanneer er een interessant concert ergens is. Zo gaan we binnenkort naar de Melkweg voor een concert van de Einstürzende Neubauten, de Duitse pioniers van de Industrial.

Gisteren waren we we Ekko, waar de Post-Punk band Wire speelde. Wire, opgericht in 1976 ten tijde van de Britse Punkrevolutie, is steeds blijven vernieuwen. Gestart als minimalistische punkers die nummers speelden van soms minder dan een halve minuut, kwamen ze via de new wave en de synthezisepop terecht bij hun huidige stijl van hoekige gitaarpartijen met snelle drums.

Dat de mannen van Wire ouder geworden waren, was duidelijk te zien. Frontman Colin Newman (1954) had voor zijn neus een MacBook staan waar hij op kon spieken wat teksten en akkoorden betreft. De gespierde, strak bassende Graham Lewis (1953) droeg om zijn nek een leesbril aan een koordje. Ook punkers worden ouder blijkbaar…

Het optreden van deze 50+ mannen stond echter als een huis! Superstrakke bas en drumpartijen, waar een muur van gitaargeweld overheen werd gelegd. De grotendeels onverstaanbare zang mocht de pret niet drukken, het uitverkochte Ekko liet deze ouwe punkers niet zomaar vertrekken. Pas na de tweede (lange) toegift mochten ze naar de kleedkamer vertrekken.