De Melkweg, 20 mei 2008. Het podium ziet er uit als een schroothoop. De muzikanten staan te midden van stukken plaatstaal, plastic vaten, metalen kisten, spiralen en bizarre machines. Het betreft een optreden van de Einstürzende Neubauten, de Duitse pioneers van de Industrial.

Begonnen in 1980 als een band die er niet voor terugschrikt om drilboren op het podium te gebruiken, is er vanaf het album Silence Is Sexy (2000) meer ruimte voor rust en melodie.  Maar steeds is die onderhuidse spanning er, een lading die vergelijkbaar is met onweer op komst.

Zo wordt een grote bak met stukje plaatstaal goed getimed leeggekieperd. Met veel geklingel valt het metaal een meter of drie naar beneden. Maar ook een boormachine en een vergiet met spijkers maken deel uit van het Neubauten instrumentarium. Het meest bizarre attribuut is een vibrator, waarmee de snaren van een gitaar worden beroerd.

Ik was zeer onder de indruk van het optreden van deze band. De geluidsexperimenten zijn geraffineerder dan ooit, de zang is toegankelijker en er zijn minder plotselinge lawaai-explosies. In plaats van te experimenteren met kabaal, wordt er steeds meer geëxperimenteerd met stilte. En die korte momenten van stilte zijn zo ontzettend mooi en broeierig…