Nog maar net in het bos, trof ik twee bikers waarvan de ene net iets te enthousiast het bos ingedoken was. Ze was bij het eerste het beste bochtje rechtdoor gereden en zo de sloot ingedoken. Spatborden en zijstandaards op de mountainbikes verraadden dat het waarschijnlijk niet zo heel ervaren berijders van de onverharde paden betrof.

Ik moest wel even slikken toen ik zag in welke toestand het bos er bijlag. Was ik twee weken ervoor net een beetje gewend geraakt aan de veel pittigere heuvels dan op de Utrechtse Heuvelrug, nu was alles ook nog eens een keer spekglad geworden!

Net als bij de Shimano Fiets Challenge lukte het me niet om mijn hartslag in een redelijke zone te houden. Het eerste anderhalf uur zat ik regelmatig dik in Z5! Ofschoon de Fietschallenge een wedstrijd is en Limburgs Mooiste een toertocht, zat ik de eerste twee uur regelmatig tussen allerlei hele snelle jongens (én meiden!). Dit waarschijnlijk omdat ik vroeg was gestart en daardoor terecht kwam tussen de cracks die voor de 110 km MTB gingen. Onbewust jagen snellere rijders me toch wat op. Niet dat ik ze perse voor wil blijven, het is meer dat ik ze niet in de weg wil rijden. Vandaar dus die Z5 in het begin. En dat met nog uren te gaan!

Ik ben nog niet bepaald ervaren in het rijden onder dergelijke omstandigheden. Ook had ik waarschijnlijk niet de juiste banden onder mijn fiets voor een dergelijke blubberbende. Een heel aantal keer raakte ik de controle over mijn fiets bijna kwijt. De Limburgse klei is ontzettend glad en het valt niet mee om een steile afdaling te nemen vlak langs een prikkeldraad…

Onderweg waren twee goede bevoorradingsposten. Vooral post nummer twee beviel me goed. Allerlei soorten eten en drinken die je naar hartenlust mocht pakken. Erg goed!

De tweede verzorgingspost heb ik even een half uurtje gepauzeerd. Met ruim 55 km in de benen begon de koek aardig op te raken. Dat halfuurtje stond de Garmin stil. Alle andere korte stopjes, steeds van één of twee minuten, liep de Garmin gewoon door. Bij het bereiken van de finish bleek dat ik ruim 7 uur onderweg was geweest. Het laatste stuk was vooral mentaal erg zwaar. De muziek van het festivalterrein was al te horen, maar de heuvel van SnowWorld moest nog even bedwongen worden. Bijna sadistisch vond ik dat! Wegens vermoeidheid die heuvel, net als veel anderen, grotendeels lopend beklommen. Naar beneden viel ook niet mee, de vermoeidheid had mijn rijcapaciteiten aardig aangetast. Het was meer glijden dan rijden wat ik deed…

Al met al een geweldig evenement! Ik heb genoten van de geweldige sfeer en van het prachtige Limburg! Volgend jaar weer!