Afgelopen zaterdag was het dan zover: de Shimano Fiets Challenge. De organisatie van dit evenement spreekt van ‘Hollands Toughest Race’ en ik had geen idee hoe ik dat moest inschatten. Van hardloopevenementen ben ik gewend dat men zich al snel ‘de zwaarste’ noemt en dat je in hoeverre dat daadwerkelijk zo is maar moet afwachten.

Dat het sowieso zwaar zou worden had ik wel gedacht, dus ik had mezelf voorgenomen mijn hartslag goed in de gaten te houden. Ik had bedacht dat ik de eerste helft van de race niet in Z5 (158-170) moest komen om mezelf niet bij voorbaat ‘op te blazen’. Een echte eindtijd had ik niet in gedachten, het was een kwestie van een tijd neerzetten om volgend jaar te kunnen verbeteren.

In Vaals aangekomen kwam ik de sympathieke mountainbiker Marijn tegen. Na wat kletsen en een fotootje vertrokken we ieder naar ons startvak. Omdat ik toen de inschrijving geopend werd er vroeg bij was, stond ik in het eerste startvak met zo’n 500 bikers achter me. Het zonnetje scheen heerlijk en het beloofde een prachtige dag te worden.

De start. Onder de boog door, links af, rechts af en gelijk was daar de eerste klim, de Vaalserberg. Mijn hartslag zat in no-time boven de 160 en bleef stijgen richting maximaal. Verder terug schakelen en het tempo laten zakken konden niet voorkomen dat ik met een hartslag van slechts 5 slagen onder HFmax de top (322m) bereikte. Van mijn voornemen om de eerste helft van de race Z5 te vermijden, was niet niet veel terecht gekomen. Ondertussen waren reeds vele bikers me gepasseerd. Dit was zwaar!

Na zo’n tien minuten klimmen doken we het bos en in en begon het dalen. Vijfendertig kilometer per uur naar beneden op een onverhard pad! Dat kon op zich sneller, maar met mijn geringe ‘berg’ ervaring hield ik mijn vingers toch lichtjes op de rem.

En toen: File! Na een kwartier onderweg te zijn geweest stond het opeens vast, een file van mountainbikes. Ik had geen idee wat er aan de hand was en pas na 10 minuten vooruit schuifelen, bleek dat er een helling was die voor de meesten niet fietsend te nemen was. Lopend omhoog, een klein stukje dalen en wederom stil staan. Jammer.

Toen op een gegeven moment de gang erin gehouden kon worden, maakte ik me zorgen om het volbrengen van deze ‘Challenge’. Na één uur trappen had ik slechts tien kilometer afgelegd, terwijl ik me had ingeschreven voor de zestig kilometer! Gelukkig wist ik dat het ook mogelijk was om na veertig kilometer al te finishen, dus ik besloot om tegen die tijd te bekijken wat ik zou doen.

Ondanks dat er af een toe een stukje asfalt in het parcours was opgenomen, bleven de overharde klimmen bijzonder pittig. In het lichtste verzet kon ik maar net boven komen. Met het klimmen daalde de snelheid naar 3 á 4 km/h, terwijl de hartslag dik in Z5 zat! Het was slopend!

Na twee uur onderweg te zijn, voelde ik dat de kracht in mijn benen aan het afnemen was. Nog een uur later begon er een enigzins krampachtig gevoel te ontstaan bovenin de kuiten. Aan mijn drinken en voeding lag dat niet. Ik had ruim voldoende gegeten, was mijn tweede camelbak water aan het leeglurken en had in mijn bidon een speciale mix van Petra’s Energiek & Vitaal zitten.

Het was mijn relatieve ongetraindheid die me de das om deed. Ik bedacht me dat finishen op de 40km al een prestatie was en probeerde mezelf te sparen voor het laatste stuk. Genieten van het prachtige Zuid Limburgse landschap kon ik gelukkig nog wel. Het was niet dat ik geheel stuk zat, het waren die kuiten die het vele klimmen niet gewend waren. Ook had ik teveel met een hartslag geklimd die de boel aardig had laten verzuren. Het was niet anders, want lichter dan licht kan je nu eenmaal niet schakelen.

Met nog een kilometer of vier tot de finish, lag daar opeens die man op de grond, snakkend naar adem. Samen met een andere fietser stopte ik. De man was erg benauwd en leek niet te reageren op onze vragen. “Heb je ergens pijn?” “Wat is er gebeurd?” We kregen geen antwoord. Op het moment dat de man wel sprak, kwam dat erg verward over. Het was slecht te verstaan en er was nauwelijks een touw aan vast te knopen. We maakten ons grote zorgen en besloten hulp in te roepen. Hoewel noodnummers en mobieltje paraat, viel dat niet mee, want hoe leg je uit waar je staat midden in het bos? Pas veel later realiseerde ik me dat ik waarschijnlijk eenvoudig de coördinaten van mijn Garmin had door kunnen geven, maar toen ik naast die naar adem snakkende man stond, dacht ik daar niet aan. Uiteindelijk viel het allemaal erg mee. Het slecht reageren van de man op onze vragen en het ons inziens verward reageren, bleek helemaal niets met de ademnood te maken te hebben. De man bleek zowel doof te zijn als niet goed kunnen spreken en had ten gevolge van de inspanning een aanval van hyperventilatie gehad.

Na dit oponthoud van ruim een half uur peddelde ik rustig naar de finish van de 40km. De laatste klimmetjes richting het drielandenpunt, deed ik wandelend naast de fiets. De koek was op. Toch was het een schitterende ervaring! Volgend jaar ben ik er, veel beter voorbereid, weer bij! Bij (met recht!) Holland’s Toughest Race!