Met oud collega Hans B. deel ik de liefde voor muziek die hard, ruig en rauw is. Hij is wat beter op de hoogte van wat er allemaal ’speelt’ en tipt me dus regelmatig wanneer er een interessant concert ergens is. Zo gaan we binnenkort naar de Melkweg voor een concert van de Einstürzende Neubauten, de Duitse pioniers van de Industrial.

Gisteren waren we we Ekko, waar de Post-Punk band Wire speelde. Wire, opgericht in 1976 ten tijde van de Britse Punkrevolutie, is steeds blijven vernieuwen. Gestart als minimalistische punkers die nummers speelden van soms minder dan een halve minuut, kwamen ze via de new wave en de synthezisepop terecht bij hun huidige stijl van hoekige gitaarpartijen met snelle drums.

Dat de mannen van Wire ouder geworden waren, was duidelijk te zien. Frontman Colin Newman (1954) had voor zijn neus een MacBook staan waar hij op kon spieken wat teksten en akkoorden betreft. De gespierde, strak bassende Graham Lewis (1953) droeg om zijn nek een leesbril aan een koordje. Ook punkers worden ouder blijkbaar…

Het optreden van deze 50+ mannen stond echter als een huis! Superstrakke bas en drumpartijen, waar een muur van gitaargeweld overheen werd gelegd. De grotendeels onverstaanbare zang mocht de pret niet drukken, het uitverkochte Ekko liet deze ouwe punkers niet zomaar vertrekken. Pas na de tweede (lange) toegift mochten ze naar de kleedkamer vertrekken.