Archive for May, 2008[DESC]Een zonnige pinksterdag op de Nedereindse Berg te Nieuwegein[/DESC] [ID]HCxG1Et70ms[/ID] Rode ogen en een lopende neus, dit is de tijd van het jaar dat ik het meeste last van hooikoorts heb. Voor mij hoort daar dan ook nog bij dat ik me ’s morgens behoorlijk moe voel. Het duurt even voordat ik op gang kom.
Wat hardlopen betreft zit ik op moment op drie keer twintig minuten per week. Het gaat goed met het beenvlies! Fysiotherapeut Judith heeft een schema voor me opgesteld, waarmee ik over twee weken op drie keer dertig minuten per week moet zitten. Als dat goed is gegaan, hoef ik niet meer terug te komen bij de fysio en mag ik doorgaan met verder opbouwen. Wanneer het herstel van de beenvliesontsteking verder doorzet, zal de Dam tot Damloop het eerste evenement zijn waar ik aan meedoe. Schreef ik na de Egmond Combi dat het fietsen het hardlopen niet in de weg lijkt te zitten, nu kan ik melden dat het fietsen het hardlopen ook niet echt verder helpt. Ondanks de vele kilometer die ik maak op de fiets en mijn goede fietsconditie, valt een stukje hardlopen me zwaar. Bij een hartslag waar ik begin van het jaar makkelijk 6 min/km mee liep, ben ik nu blij dat ik de 7 min/km haal. Nou ja, komt wel weer. Eerst maar eens volledig herstellen. [DESC]Music Video from the 2007 release “Alles Wieder Offen”[/DESC] [ID]hd-6WweqD0Y[/ID] De Melkweg, 20 mei 2008. Het podium ziet er uit als een schroothoop. De muzikanten staan te midden van stukken plaatstaal, plastic vaten, metalen kisten, spiralen en bizarre machines. Het betreft een optreden van de Einstürzende Neubauten, de Duitse pioneers van de Industrial.
Begonnen in 1980 als een band die er niet voor terugschrikt om drilboren op het podium te gebruiken, is er vanaf het album Silence Is Sexy (2000) meer ruimte voor rust en melodie. Maar steeds is die onderhuidse spanning er, een lading die vergelijkbaar is met onweer op komst.
Zo wordt een grote bak met stukje plaatstaal goed getimed leeggekieperd. Met veel geklingel valt het metaal een meter of drie naar beneden. Maar ook een boormachine en een vergiet met spijkers maken deel uit van het Neubauten instrumentarium. Het meest bizarre attribuut is een vibrator, waarmee de snaren van een gitaar worden beroerd. Ik was zeer onder de indruk van het optreden van deze band. De geluidsexperimenten zijn geraffineerder dan ooit, de zang is toegankelijker en er zijn minder plotselinge lawaai-explosies. In plaats van te experimenteren met kabaal, wordt er steeds meer geëxperimenteerd met stilte. En die korte momenten van stilte zijn zo ontzettend mooi en broeierig… Nog maar net in het bos, trof ik twee bikers waarvan de ene net iets te enthousiast het bos ingedoken was. Ze was bij het eerste het beste bochtje rechtdoor gereden en zo de sloot ingedoken. Spatborden en zijstandaards op de mountainbikes verraadden dat het waarschijnlijk niet zo heel ervaren berijders van de onverharde paden betrof. Ik moest wel even slikken toen ik zag in welke toestand het bos er bijlag. Was ik twee weken ervoor net een beetje gewend geraakt aan de veel pittigere heuvels dan op de Utrechtse Heuvelrug, nu was alles ook nog eens een keer spekglad geworden!
Net als bij de Shimano Fiets Challenge lukte het me niet om mijn hartslag in een redelijke zone te houden. Het eerste anderhalf uur zat ik regelmatig dik in Z5! Ofschoon de Fietschallenge een wedstrijd is en Limburgs Mooiste een toertocht, zat ik de eerste twee uur regelmatig tussen allerlei hele snelle jongens (én meiden!). Dit waarschijnlijk omdat ik vroeg was gestart en daardoor terecht kwam tussen de cracks die voor de 110 km MTB gingen. Onbewust jagen snellere rijders me toch wat op. Niet dat ik ze perse voor wil blijven, het is meer dat ik ze niet in de weg wil rijden. Vandaar dus die Z5 in het begin. En dat met nog uren te gaan! Ik ben nog niet bepaald ervaren in het rijden onder dergelijke omstandigheden. Ook had ik waarschijnlijk niet de juiste banden onder mijn fiets voor een dergelijke blubberbende. Een heel aantal keer raakte ik de controle over mijn fiets bijna kwijt. De Limburgse klei is ontzettend glad en het valt niet mee om een steile afdaling te nemen vlak langs een prikkeldraad…
Onderweg waren twee goede bevoorradingsposten. Vooral post nummer twee beviel me goed. Allerlei soorten eten en drinken die je naar hartenlust mocht pakken. Erg goed!
De tweede verzorgingspost heb ik even een half uurtje gepauzeerd. Met ruim 55 km in de benen begon de koek aardig op te raken. Dat halfuurtje stond de Garmin stil. Alle andere korte stopjes, steeds van één of twee minuten, liep de Garmin gewoon door. Bij het bereiken van de finish bleek dat ik ruim 7 uur onderweg was geweest. Het laatste stuk was vooral mentaal erg zwaar. De muziek van het festivalterrein was al te horen, maar de heuvel van SnowWorld moest nog even bedwongen worden. Bijna sadistisch vond ik dat! Wegens vermoeidheid die heuvel, net als veel anderen, grotendeels lopend beklommen. Naar beneden viel ook niet mee, de vermoeidheid had mijn rijcapaciteiten aardig aangetast. Het was meer glijden dan rijden wat ik deed…
Al met al een geweldig evenement! Ik heb genoten van de geweldige sfeer en van het prachtige Limburg! Volgend jaar weer! Twee weken na de Shimano Fiets Challenge reed ik Limburgs Mooiste. Hoewel de eerste een wedstrijd is en de tweede een toertocht, gaan ze beiden ongeveer door hetzelfde gebied en ligt het maken van een vergelijking voor de hand.
Bij de Fietschallenge had ik dusdanig snel mijn energie verbruikt, dat ik de voorgenomen 60km inkortte tot 40km. Bij Limburgs Mooiste had ik me voorgenomen om hoe dan ook de 70km te volbrengen. Doordat het mogelijk was om al vroeg te starten, moest dat kunnen lukken. Er was namelijk tijd genoeg om regelmatig te pauzeren. Vrijdagavond was ik in Landgraaf aangekomen op een als tijdelijke camping omgetoverd voetbalveld. Perfect gras voor onder het tentje en verder konden we alle voorzieningen van de voetbalclub gebruiken. Goed geregeld allemaal! Na het ontbijt rustig naar het Pinkpop festivalterrein gereden, waar de start-finish locatie was. Het was net na negenen toen ik startte, het regende een beetje en het was nog best fris. De eerste kilometers gingen over de weg en hadden geen flinke stijgingen, dus de spieren konden rustig opwarmen. Dat beviel me een heel stuk beter dan bij de Fietschallenge waar we na de start direct de Vaalsenerberg over moesten! Toen we het bos indoken, zag ik het dat het een zware dag zou worden. Het had namelijk de gehele nacht geregend en alles was veranderd in één grote blubberbende… (wordt vervolgt) Een pracht evenement, dat Limburgs Mooiste! Maar blubberig dat het was….
Zeventig kilometer trappen met voornamelijk zuigende klei als ondergrond…
Met welk startnummer ook alweer?
Het was prachtig en ik heb ervan genoten! Verslag volgt… Komend weekend ben ik wederom in het bijzonder mooie Limburg te vinden. De nacht van vrijdag op zaterdag kamperen op het Megaland terrein om zaterdagochtend vroeg van start te kunnen gaan. Zeventig kilometer terreinfietsen voor de boeg, maar daar mag ik dan deze keer de hele dag over doen.
Als d’n oavend oaver Limburg velt, (Rowwen Hèze & Flaco Jimenez – The Moon is Mine) Onze Dutchrunner Koen dacht dat ik het lopen voor het fietsen had verruild, maar dat is toch echt niet zo. Wel vind ik het met deze temperaturen veel prettiger op de fiets dan om hard te lopen, maar dat is niet de reden dat ik niet over lopen schrijf. Na een periode waarin ik mijn beenvlies rust moest geven, ben ik het lopen weer op gaan bouwen. Een week of drie geleden zat ik op twee keer 30 minuten per week. Dat bleek te snel opgebouwd, want mijn scheenbeen werd weer gevoelig en dik. Nadat de zwelling was verminderd, kon ik weer langzaam gaan opbouwen. Momenteel loop ik drie keer per week 15 minuten. Wanneer fysiotherapeut Judith aanstaande woensdag de toestand mijn beenvlies beoordeeld als ‘rustig’, mag ik naar de drie keer 17 minuten per week. Wat fietsen betreft gaat het lekker. Trainend op de schema’s van Rob Veer heb ik sinds de Shimano Fiets Challenge alweer zo’n 250 kilometer afgelegd. Het grootste deel van deze kilometers heb ik op de racefiets afgelegd. Wel heb ik steeds tussendoor rustpauzes genomen in verband met mijn nekhernia. Op dit moment kan ik anderhalf uur achter elkaar door fietsen op de racefiets en wanneer ik elk uur tien minuten pauzeer, kan ik per dag wel drie uur fietsen. Nog even en ik kan weer naar mijn werk (100 km pd) op de fiets!
Zaterdag is Limburgs Mooiste. Ik sta ingeschreven voor de 70 km mtb toertocht. Hoewel nog meer kilometers dan de Fietschallenge, denk ik dat het me beter af zal gaan. Aanstaande vrijdag ga ik er al naartoe om mijn tent op te slaan. Zo kan ik dan dus vroeg vertrekken en de tocht eventueel uitsmeren over de gehele dag. Ja, dat moet gaan lukken!
Afgelopen zaterdag was het dan zover: de Shimano Fiets Challenge. De organisatie van dit evenement spreekt van ‘Hollands Toughest Race’ en ik had geen idee hoe ik dat moest inschatten. Van hardloopevenementen ben ik gewend dat men zich al snel ‘de zwaarste’ noemt en dat je in hoeverre dat daadwerkelijk zo is maar moet afwachten. Dat het sowieso zwaar zou worden had ik wel gedacht, dus ik had mezelf voorgenomen mijn hartslag goed in de gaten te houden. Ik had bedacht dat ik de eerste helft van de race niet in Z5 (158-170) moest komen om mezelf niet bij voorbaat ‘op te blazen’. Een echte eindtijd had ik niet in gedachten, het was een kwestie van een tijd neerzetten om volgend jaar te kunnen verbeteren.
In Vaals aangekomen kwam ik de sympathieke mountainbiker Marijn tegen. Na wat kletsen en een fotootje vertrokken we ieder naar ons startvak. Omdat ik toen de inschrijving geopend werd er vroeg bij was, stond ik in het eerste startvak met zo’n 500 bikers achter me. Het zonnetje scheen heerlijk en het beloofde een prachtige dag te worden. De start. Onder de boog door, links af, rechts af en gelijk was daar de eerste klim, de Vaalserberg. Mijn hartslag zat in no-time boven de 160 en bleef stijgen richting maximaal. Verder terug schakelen en het tempo laten zakken konden niet voorkomen dat ik met een hartslag van slechts 5 slagen onder HFmax de top (322m) bereikte. Van mijn voornemen om de eerste helft van de race Z5 te vermijden, was niet niet veel terecht gekomen. Ondertussen waren reeds vele bikers me gepasseerd. Dit was zwaar!
Na zo’n tien minuten klimmen doken we het bos en in en begon het dalen. Vijfendertig kilometer per uur naar beneden op een onverhard pad! Dat kon op zich sneller, maar met mijn geringe ‘berg’ ervaring hield ik mijn vingers toch lichtjes op de rem. En toen: File! Na een kwartier onderweg te zijn geweest stond het opeens vast, een file van mountainbikes. Ik had geen idee wat er aan de hand was en pas na 10 minuten vooruit schuifelen, bleek dat er een helling was die voor de meesten niet fietsend te nemen was. Lopend omhoog, een klein stukje dalen en wederom stil staan. Jammer.
Toen op een gegeven moment de gang erin gehouden kon worden, maakte ik me zorgen om het volbrengen van deze ‘Challenge’. Na één uur trappen had ik slechts tien kilometer afgelegd, terwijl ik me had ingeschreven voor de zestig kilometer! Gelukkig wist ik dat het ook mogelijk was om na veertig kilometer al te finishen, dus ik besloot om tegen die tijd te bekijken wat ik zou doen. Ondanks dat er af een toe een stukje asfalt in het parcours was opgenomen, bleven de overharde klimmen bijzonder pittig. In het lichtste verzet kon ik maar net boven komen. Met het klimmen daalde de snelheid naar 3 á 4 km/h, terwijl de hartslag dik in Z5 zat! Het was slopend! Na twee uur onderweg te zijn, voelde ik dat de kracht in mijn benen aan het afnemen was. Nog een uur later begon er een enigzins krampachtig gevoel te ontstaan bovenin de kuiten. Aan mijn drinken en voeding lag dat niet. Ik had ruim voldoende gegeten, was mijn tweede camelbak water aan het leeglurken en had in mijn bidon een speciale mix van Petra’s Energiek & Vitaal zitten. Het was mijn relatieve ongetraindheid die me de das om deed. Ik bedacht me dat finishen op de 40km al een prestatie was en probeerde mezelf te sparen voor het laatste stuk. Genieten van het prachtige Zuid Limburgse landschap kon ik gelukkig nog wel. Het was niet dat ik geheel stuk zat, het waren die kuiten die het vele klimmen niet gewend waren. Ook had ik teveel met een hartslag geklimd die de boel aardig had laten verzuren. Het was niet anders, want lichter dan licht kan je nu eenmaal niet schakelen. Met nog een kilometer of vier tot de finish, lag daar opeens die man op de grond, snakkend naar adem. Samen met een andere fietser stopte ik. De man was erg benauwd en leek niet te reageren op onze vragen. “Heb je ergens pijn?” “Wat is er gebeurd?” We kregen geen antwoord. Op het moment dat de man wel sprak, kwam dat erg verward over. Het was slecht te verstaan en er was nauwelijks een touw aan vast te knopen. We maakten ons grote zorgen en besloten hulp in te roepen. Hoewel noodnummers en mobieltje paraat, viel dat niet mee, want hoe leg je uit waar je staat midden in het bos? Pas veel later realiseerde ik me dat ik waarschijnlijk eenvoudig de coördinaten van mijn Garmin had door kunnen geven, maar toen ik naast die naar adem snakkende man stond, dacht ik daar niet aan. Uiteindelijk viel het allemaal erg mee. Het slecht reageren van de man op onze vragen en het ons inziens verward reageren, bleek helemaal niets met de ademnood te maken te hebben. De man bleek zowel doof te zijn als niet goed kunnen spreken en had ten gevolge van de inspanning een aanval van hyperventilatie gehad. Na dit oponthoud van ruim een half uur peddelde ik rustig naar de finish van de 40km. De laatste klimmetjes richting het drielandenpunt, deed ik wandelend naast de fiets. De koek was op. Toch was het een schitterende ervaring! Volgend jaar ben ik er, veel beter voorbereid, weer bij! Bij (met recht!) Holland’s Toughest Race! |
