Archive for April, 2008Zaterdagochtend vertrok ik naar Arnhem voor de Fiets Testdagen. Ik maakte me zorgen over de impakt die het fietsen op mijn nek (hernia) zou hebben. Lang geleden had ik me al ingeschreven om een hele dag spiksplinternieuwe fietsen te testen, dus ik vond het zonde om er geen gebruik van te maken. Ik besloot om me te beperken tot mountainbikes. Tijdens terreinrijden moet je voortdurend van positie wisselen, daarom leek me dat een veel betere optie dan racefietsen uitproberen. Verder bedacht ik me dat ik na elk testritje zou bepalen of ik door zou gaan of zou stoppen. In geen beding wilde ik dat ik hierna dagen plat zou moeten liggen vanwege een pijnlijke nek. Aangekomen bij het clubhuis van Wielervereniging RETO, was het een drukte van belang. Ik zag zeer veel fietsers en vreesde gelijk voor lange wachttijden om aan de gewenste fiets te kunnen komen. Het bleek dat ik me zorgen om niets maakte, want de drukte was afkomstig van racefietsers die de toertocht Veenendaal – Veenendaal reden. Zowel Lars Roos als Carbonfire zijn, hoewel ik ze niet gezien heb, beiden bij me ‘langs’ geweest.
De eerste stand die ik bezocht was die van Trek. Ik heb zelf een Trek 6000. Die mtb bevalt goed, maar ik was erg benieuwd wat het verschil zou zijn met een duurdere fiets. Op de stand herkende ik Marlous, de beheerder van de Trek Hyves, met wie ik even een praatje maakte. Ik koos voor de Trek Fuel EX 8, een volgeveerde mtb die voor 2439 euro over de toonbank gaat. De Trek voelde direct heel vertrouwd aan, want de zitpositie is nagenoeg gelijk aan die van mijn 6000. Aan de achtervering moest ik wennen. Zo gebruikte ik in eerste instantie mijn beenspieren als vering bij een hobbelige afdaling, terwijl je bij een ‘fully’ natuurlijk gewoon op het zadel kan blijven zitten. Verder een fiets die vergeleken met een hardtail duidelijk minder direct reageert, iets wat ik persoonlijk niet zo’n prettige eigenschap vind. Mijn oordeel over de EX 8: op zich geen verkeerde fiets, maar zeker niet een bedrag waard drie keer zo veel als wat mijn 6000 heeft gekost. Vooral het schakelen viel me enigszins tegen voor een fiets in deze prijsklasse. Niet dat hij slecht schakelde, maar in elk geval niet beter dan mijn veel goedkopere 6000. Ik heb heel erg genoten heb van dit dagje fietsen testen. Gelukkig heeft mijn nek geen enkel probleem opgeleverd. Bovendien was de organisatie van dit evenement bijzonder goed te noemen. Verder was er een mooi parcours uitgezet, waar van alles in zat. Klimmen, dalen, harde grond, boomwortels, zand en blubber. Het uitpijling van het parcours werd de hele dag gecontroleerd door iemand van MTB Clinic. Dat was een vriendelijke man die een rondje met me opreed en me onderweg nog allerlei nuttige rijtips gaf. Erg fijn! Ik wil zeker een keer een clinic bij deze organisatie volgen! Morgen op dit weblog een verslag van de andere drie fietsen waar ik mee gereden heb: de CUBE Reaction-R met Rohloff naaf, de Cannondale Taurine Vredenstein Team Replica en de Specialized S-Works Stumpjumper FSR Carbon. Nog voor bijna 15.000 euro aan fietsen te gaan dus… Tot mijn verbazing maken er nog weinig mensen gebruik van een feedreader. Dit terwijl dit zoveel voordelen geeft, zeker wanneer je vaak sites bezoekt waarvan de inhoud regelmatig verandert. Het overgrote voordeel van RSS is namelijk dat je niet meer elke dag al je favoriete websites hoeft af te gaan om te kijken of er nog updates zijn. Het nieuws komt naar je toe, in plaats van dat je naar op zoek moet. De prettigste manier om RSS-feeds te lezen vind ik een webbased RSS-reader. Erg handig als je vanaf meerdere locaties en/of meerdere pc’s werkt: altijd heb je de beschikking over je favoriete feeds. Bovendien kan je ook na wisseling van computer nog zien waar je gebleven was. Er zijn vele tientallen feedreaders, maar persoonlijk geef ik de voorkeur aan de Google Reader. Dit vooral ook omdat ik ook Google Docs en Gmail gebruik, dus die hele handel start met een enkele inlog op. Hieronder een uitbreiding op mijn vorige tip, die ging over het controleren of en wanneer je op een weblog genoemd wordt. Deze keer een tip die gaat over hoe je makkelijk te weten kan komen wanneer er naar je weblog gelinkt wordt.
Wil je het direct weten wanneer er over je geschreven wordt op een weblog?
Zoek je regelmatig naar een specifiek product op Marktplaats?
Met dank aan Martijn Aslander. In mijn eerste postje, ruim drie jaar geleden, vroeg ik mezelf af (min of meer retorisch) óf en waarom ik zou gaan webloggen. Het eerste jaar van mijn weblog, schreef ik over van alles wat, maar ik plaatste ook heel erg veel foto’s. Omdat ik veel popconcerten bezocht en een perskaart had kunnen bemachtigen, plaatste ik veel door mij gemaakte foto’s van muzikanten in actie.
Mijn weblog veranderde gaandeweg in een looplog. Dit laatste misschien vooral omdat ik merkte dat ik op mijn postjes over lopen over het algemeen meer reactie kreeg dan op mijn andere stukjes. Van alle weblopers is Blogparty van Dannielle misschien het weblog dat het meest een lifelog is, hoewel Schoongezin Petra, Hardloper Hans en Cultuurbarbaar Fred er ook wat van kunnen. Een opvallend, maar heel begrijpelijk, verschijnsel is dat in tijden van blessures er op een looplog veel meer over andere dingen geschreven wordt. Het gaat dan dus meer op een lifelog lijken. Running Ronald, Dutchrunner Koen en Rinus Running zijn daar voorbeelden van. Zelf ben ik, sinds ik blessures heb, ook meer over andere zaken gaan schrijven, maar dat heeft niet alleen met mijn beenvliesontstekking of mijn nekhernia te maken. Ik was sowieso al van plan om over meer dingen te gaan schrijven. Niet alleen over hardlopen en fietsen, maar ook over Lifehacking, webdesign en autisme. Dit postje rond ik nu dan ook maar af als een lifelog. Even de laatste nieuwtje van me afschrijven… Vorige week stelde mijn huisarts een “HNP C7 Re” vast, oftewel een nekhernia aan de onderste nekwervel rechts. Mijn fysiotherapeut Femke had diezelfde dag al goed werk geleverd door ervoor te zorgen dat ik veel minder uitstraling had naar mijn rechterarm. Vandaag keek Femke eerst naar mijn scheenbeen. Ze constateerde een zwelling ten gevolge van mijn 3km loopje van afgelopen maandag. Het advies is om heel voorzichtig aan te doen. Vrijdag mag ik even 10 minuten op de loopband proberen en als dat goed gaat, volgende week maandag voor 10 tot maximaal 20 minuten weer rustig joggen buiten. Met mijn nek gaat gelukkig beter. Ik kan weliswaar nog steeds niet goed omhoog kijken en ook niet zonder pijn over mijn rechter schouder kijken, maar het herstel is er! Lange tochten op de racefiets laat ik uit mijn hoofd, maar aanstaande zaterdag ga ik wel weer mountainbiken! Dan doe ik namelijk mee met de Fiets Test Dagen. Ik heb me (lang geleden al) ingeschreven om allerlei verschillende types mountainbikes te gaan testen. Ik weet niet hoelang mijn nek dat aan kan, maar ik kan dan steeds per testrit bepalen of ik weer een andere pak, of even rust hou. Ik heb er in elk geval zin in! Tot slot wil ik nog even zeggen dat mijn 2RUN project heel erg goed loopt! Op dit moment doen er 25 weblopers mee. Erg leuk! Deelnemers bedankt! Vandaag mocht ik voor het eerst sinds de 20 van Alphen weer hardlopen. In Alphen liep ik weliswaar slechts 5 kilometer, maar dat bleek in die fase van mijn herstel echt al teveel van het goede te zijn.Vóór Alphen liep ik namelijk al een paar weken niet of nauwelijks, dit vanwege het herstellen van een beenvliesontsteking. Van mijn fysiotherapeut kreeg ik toestemming om vandaag weer heel rustig te beginnen met het lopen van korte afstanden. Op maandagen en vrijdagen leid ik op mijn werk een loopgroep voor jongeren met autisme. Omdat ik de laatste tijd niet mocht lopen, ging de begeleiding steeds vanaf de fiets. Nu ik het lopen mag proberen, heb ik besloten om weer met de jongens mee te gaan lopen. Normaal gesproken gaan we zo’n drie kwartier tot een uur op pad, maar dat zou voor mijn beenvlies op dit moment wat te veel van het goede kunnen zijn. Het plan werd dus om in een rustig tempo naar het dichtstbijzijnde viaduct te lopen en dat de jongens daar heuveltraining zouden doen, terwijl ik daar rust zou houden totdat we weer terug naar het arbeidstrainingscentrum zouden lopen.
Jongeren met autisme hebben vaak moeite met plannen en organiseren, ze zijn zogenaamd structuur behoeftig. Wat hardlopen betreft gedijen deze jongens dus uitstekend op een loopschema. Elke maandag en elke vrijdag wordt er op vaste tijden gelopen. Verder staat er vantevoren vast welke route we lopen, wat we precies gaan doen en hoe lang we wegblijven. Door de eenduidigheid en door de vaste patronen wordt er precies gelopen zoals er op het programma staat. Er is nooit discussie over het te lopen parcours, want schema is schema. Tegenover het positieve punt van dit strikt omgaan met (loop)schema’s staat de moeite die deze jongens soms hebben met het interpreteren van signalen van hun lichaam. Iemand met autisme die voor het eerst gaat hardlopen, kan helemaal verward raken van de pijntjes en signalen die zijn lijf afgeeft. Doordat deze sensaties onbekend zijn, worden ze soms als beangstigend ervaren. Voor mij als ‘trainer’ betekent dat vooral dat ik de persoon gerust moet stellen. Verder probeer ik uit te leggen wat ik denk dat er in diens lijf gebeurt. Ik probeer een soort van wetenschappelijke verklaring te geven voor de ervaren lichaamsensaties. Dit niet alleen ter geruststelling, maar ook om te zorgen dat er weer verder gelopen kan worden. Iemand met autisme kan namelijk volledig blokkeren wanneer hij niet begrijpt wat er gebeurt. Halverwege een trainingsloopje zou een dergelijk persoon kunnen weigeren om nog een stap verder te zetten. Het loopje van vandaag ging goed. Eerst in rustig tempo naar een viaduct gelopen. Daar kon ik mijn beenvlies rust geven terwijl de jongens een pittige heuveltraining deden. Daarna een stukje langs de Amstel gelopen, omgekeerd en langs het water weer terug naar het trainingscentrum. Zelf heb ik vandaag slechts 3 kilometer gelopen en gelukkig voelt mijn beenvlies, hoewel iets gevoelig, nog steeds goed aan. Misschien herken je het volgende. Je staat in de rij voor de kassa van de supermarkt en herinnert je opeens dat je op je werk nog klusje x moet doen. Of je rijdt in je auto en bedenkt je dat je die brief nog op de post moet doen of dat je dat ene telefoontje nog moet plegen. Hoewel nuttige gedachten, komen ze volstrekt op het verkeerde moment. Je kan er namelijk helemaal niets mee op dat moment. Hoewel het idee goed is, klopt de context in het geheel niet. Het onderbewuste herinnert je aan de ‘losse eindjes’ in je hoofd, aan dingen die je nog moet doen. Het onderbewuste doet dat omdat het ‘weet’ dat je het anders gaat vergeten. Vaak gaat het om klusjes die nog nergens anders zijn opgeslagen dan in het onderbewuste. Veel erger wordt het wanneer je geconcentreerd aan iets bezig bent en steeds je onderbewuste je lastig valt met allerlei andere dingen die je nog moet doen. Dan gaat het niet alleen om informatie die buiten de context staat, maar ook nog eens een keer is de herinnering buitengewoon inefficiënt. Je wordt door je herinneringen gestoord en kan daardoor niet geconcentreerd bezig zijn. Het is dus belangrijk je onderbewuste te overtuigen van het feit dat je die dingen helemaal niet kán vergeten. Een extern geheugen gebruiken in de vorm van To Do lijstjes kan helpen je onderbewuste stil te krijgen. Heb je al eens alle taken die je nog moet doen opgeschreven? Gisteren heb ik in Google Docs een lijstje gemaakt en kwam ik op 34 klusjes! Dan heb ik nog niet eens de 3 projecten waar ik bij betrokken ben in taken uitgeschreven, anders zouden er nog vele tientallen taken bijkomen. Bovendien weet ik vrijwel zeker dat de volgende keer dat ik in de rij van de supermarkt sta, er me iets te binnen schiet dat nog niet op mijn lijst staat. De laatste tijd ben ik op zoek gegaan naar de voor mij meest prettige en efficiënte manier om taken vast te leggen. Papier en pen? Dat is de meest eenvoudige oplossing, bovendien bijna altijd voorhanden. Het lastige aan papier vind ik echter dat het door de afgevinkte taken al snel onoverzichtelijk wordt. Digitale systemen? Ik heb gekeken naar Remember the Milk en naar NozBe, maar beiden gaven me niet direct het goede gevoel erbij. Het ideale systeem heb ik nog niet gevonden. Voorlopig heb ik mijn To Do lijst als Google Document opgeslagen. Dan kan ik er altijd bij, overal waar internet is. En uitprinten kan natuurlijk ook altijd nog. Wat voor systeem gebruik jij om je klusjes niet te vergeten? Anima Sana In Corpore Sano, oftewel “een gezonde geest in een gezond lichaam”. Deze latijnse woorden staan ook voor de afkorting van het schoenenmerk ASICS. Maar dit postje gaat niet over schoenen. Hoewel het wel frapant was dat ik Gerard Nijboer notabene op een door Brooks gesponsorde bijeenkomst hoorde praten over “een gezonde geest in een gezond lichaam”.
Gerard Nijboer, een van de meest succesvolle Nederlandse marathonlopers aller tijden, heeft 25 jaar lang gewerkt als Sociaal Psychiatrisch Verpleegkundige en weet dus waar hij over praat als hij zegt dat sporten goed is voor de geest. Met psychiatrische patiënten ging ie al hardlopen in de jaren zeventig. “Lopen = Plezier” zegt de man wiens record op de marathon 23 jaar lang ongebroken bleef. Inmiddels afgekickt gaat het hem allang niet meer om snelheid. Hij heeft een missie om Nederland (nog verder) aan het lopen te krijgen. Het gaat niet om prestatie, het gaat om lichamelijke en geestelijke gezondheid van de gewone man en vrouw. Wetenschappelijk onderzoek heeft nog niet zo lang geleden aangetoond dat bij hardlopen endorfine (lichaamseigen morfine) en serotone (gelukshormonen) vrijkomen. Er werd echter al in 1898 door de duitse psychiater Emil Kraepelin beschreven dat sport niet alleen goed is voor het lichaam, maar ook als therapeutisch middel kan dienen. Sport zou voor mensen met angsten, concentratiestoornissen en wilszwakte veruit het meest werkzame middel zijn om zelfvertrouwen en zelfbeheersing te herwinnen. Tien jaar geleden werd looptherapie in de psychiatrie ingevoerd. Hardlopen zou effectief zijn tegen depressies, schizofrenie, borderline-stoornissen of ADHD. Hardlopen lijkt op andere processen in het leven. Je leert gedoseerd omgaan met je energie en toch tegelijkertijd om je grenzen te verleggen. Een geslaagde looptherapie geeft mensen met psychische problemen weer hoop dat ze ook in andere domeinen van hun leven grenzen kunnen verleggen en hanteren. Grenzen verleggen werkt immers alleen maar goed wanneer je ook je eigen grenzen respecteert. In januari ben ik gaan werken op een arbeidstrainingscentrum. Mijn taak is vooral om jongens met autisme vaardigheden aan te leren op het gebied van ICT. Zo zijn we bezig met servers & netwerken, bouwen we websites en experimenteren we met Linux. Erg leuk allemaal! Een van de eerste dingen die ik deed in mijn nieuwe baan, was het opzetten van een loopgroep. ‘Groep’ is een beetje een groot woord in dit verband, want we gingen van start met twee deelnemers. Ondertussen is het eerste officiële loopevenement achter de rug en heeft zich een derde persoon aangemeld. Met ėėn van de jongens ga ik binnenkort bij Herman van La Foot langs voor een loopanalyse. Vandaag had ik Herman aan de telefoon om een afspraak te maken. Hij vertelde mij dat hij jaren lang in de psychiatrie heeft gewerkt. Herman weet als geen ander dat een gezonde geest huist in een gezond lichaam. Al gehoord van mijn 2RUN project? Neem eens een kijkje!
Meedoen? Leuk! Een foto en een stukje tekst heb ik dan van je nodig. Een kort stukje tekst waarin je reclame voor jezelf en voor je weblog maakt. Kijk even bij de anderen voor hoeveel tekst je kwijt kunt. Verder een foto waar je herkenbaar op staat. Graag me een foto in groot formaat sturen zodat ik een uitsnede kan maken. Ik wil namelijk alleen foto’s plaatsen waar uitsluitend het bovenlichaam op staat. Zie de andere foto’s op 2RUN voor wat ik bedoel. Vanmorgen bij de huisarts geweest om naar mijn pijnlijke nek te laten kijken. Dit omdat fysiotherapeuten Kees en Femke graag wilden dat er een arts naar dit mogelijk neurologische probleem keek.
Het onderzoek duurde niet lang en de conclusie van mijn huisarts was eenduidig: een klassiek geval van een nekhernia. Woon-werk verkeer ritten op de sportfiets hebben mij dus ‘genekt’. Langdurig voorover gebogen zitten met het hoofd achterin de nek is niet goed voor mij. Als ik weer hersteld ben hiervan, ga ik eens nadenken over de tip van JeeWee om op een ligfiets over te stappen. Mountainbiken zal vanwege de steeds wisselende zithouding niet zo’n probleem opleveren. Gelukkig maar, want dat vind ik toch het leukste wat fietsen betreft! Tot slot nog goed nieuws: volgende week mag ik weer (voorzichtig) gaan hardlopen. Ik hoop dat dat gaat wat mijn nek betreft, dat het ‘gestamp’ geen pijn geeft… |
