Al enige tijd geleden had ik me ingeschreven voor  Le Trail de l’Ourthe, een trail van naar keuze 15 of 30 km. Wanneer je op één dag ruim 520 kilometer gaat autorijden om een stukje te kunnen rennen, kies je natuurlijk voor de langste afstand. Gezellig kletsend samen met Sabine onderweg naar het plaatsje Hamoir in de Ardennen, vlogen de kilometers voorbij. Dat in Luik de navigatie volledig het spoor bijster raakte, mocht de pret niet drukken.

In Hamoir aangekomen kwamen we enkele Nederlandse trailrunners tegen, o.a. Patrick, Ronald, Chris en Wilbert.

In afwachting van de trein die ons naar de start gaat brengen…

Le Trail de l’Ourthe is een ‘van A naar B loop’. De finishlocatie is bij een sporthal in Hamoir en op deze plek verzamelen we ook om gezamenlijk naar het treinstation te wandelen. De trein brengt ons naar de startlocatie, vanwaar wij terug lopen naar Hamoir. De 15 km lopers stappen uit bij het 1^e station, de 30km lopers stappen 2 stations verderop uit, in Poulseur. Bij het station kunnen we onze kleding kwijt in een busje van de organisatie en wandelen we een steile asfaltweg omhoog. Ik vraag mezelf af wanneer we eigenlijk gaan beginnen, maar bij een splitsing gaat de meute plotseling van start. Het begint direct goed met een heel stuk bergop.

Direct na de start begint het klimmen. Hier nog in Pebbles kielzog…

In de eerste 10 km van deze trail maak je gelijk aardig wat hoogtemeters en dat is lastig voor iemand zoals ik die na 10 km meestal pas op gang begint te komen. Ik loop een klein stukje op met Sabine, maar bedenk al snel dat dat niet verstandig is en ik minder iets vaart.

Soms is het goed uitkijken geblazen met de puntige stenen en boomwortels in de afdalingen. Ik loop daardoor soms meer naar de grond te kijken dan te genieten van het prachtige landschap.

Op 19 km zit de (enige) verzorgingspost en is het zwaarste gedeelte achter de rug. Hierna gaat het vooral naar beneden met hier en daar nog wat korte klimmetjes. Mijn quadriceps zijn ondertussen aardig vermoeid geraakt van de lange afdalingen uit de eerste gedeelte van deze mooie trail.

Hoogteprofiel. Slechts de laatste 5 km zijn vlak…

Na de 28km werd het vlak en liepen we langs de Ourthe terug richting Hamoir. Ondanks dat dit laatste gedeelte vlak was, nog best een mooi stuk. Uiteindelijk na ruim 32km en 750hm weer terug bij de sporthal. Patrick, Chris, Sabine en Ronald waren toen al even binnen. Wilbert bleek vlak achter me te zitten ontdekte ik toen pas.

Het was een prachtige dag!

Het moest er maar eens van komen, mijn debuut op de marathon. Ik had me 6 december reeds ingeschreven voor La Bouillonnante (52km met 2450hm) en het was misschien een beetje gek om een ultratrail te willen gaan doen zonder ooit een ‘echte’ marathon gelopen te hebben. Hoewel mijn hart bij de trails ligt, me dus toch maar eens ingeschreven voor een marathon op de weg. Rotterdam en Utrecht waren voor mij niet echt opties, ik koos voor de prachtige bosrijke omgeving van Apeldoorn en Hoog Soeren en de prachtige heidevelden van Assel. De Midwintermarathon dus!

Mijn verstand vertelde me dat ik er klaar voor was. Ik had geëxperimenteerd met voeding, had meerdere ‘dertigers’ gelopen en had me trouw gehouden aan het trainingsschema dat Paula voor me gemaakt had. Toch sloeg de onzekerheid toe de laatste dagen voor de start. Vooral het feit dat ik negen kilometer meer moest lopen dan dit ik ooit gelopen had, maakte me onzeker…

De avond vóór mijn marathondebuut had ik leuke afleiding gevonden, ik ging naar de presentatie van Jolanda Linschooten over haar Yukon Goldrush expeditie. Haar verhaal maakte grote indruk op mij. Vooral het gedeelte over het overleven met nog nauwelijks voedsel voorhanden dwong mijn respect af. Wanneer je vele dagen lang door de wildernis trekt met een 35 kilo zware rugzak en met nauwelijks iets te eten, wat stelt een marathon daarmee vergeleken dan eigenlijk nog voor?

Vanwege het koude weer was de tijdslimiet ingekort. Dit kwam erop neer dat ik 2:45 uur had voor de eerste 26,5 kilometer wilde ik niet uit de race gehaald worden. Om de eindlimiet van 4:30 uur maakte ik me minder zorgen. Al snel na de start vond ik een tempo waar ik me prettig bij voelde en dat tempo heb ik tot het eind toe volgehouden. Met eindtijden heb ik me niet bezig gehouden, alleen met het zo constant en ontspannen mogelijk blijven doorlopen.

Ik genoot van deze loop. Het was niet druk op het parcours en het landschap was schitterend. Ik voelde me superfit en de gehele marathon heb ik geen spoortje vermoeidheid ervaren. De laatste kilometer had ik qua energie nog een eindsprint kunnen trekken, maar dat heb ik niet gedaan. Ook de benen voelden goed, maar ik kreeg op den duur wel wat last van allerlei aanhechtingen. Vooral in de beide knieholtes begon het vanaf een kilometer of 30 een beetje te zeuren. Toen ik het 37 kilometerpunt passeerde wist ik zeker dat ik deze marathon zou gaan uitlopen en ik werd met de kilometers die vorderden alleen maar blijer en blijer. De laatste kilometers heb ik elke bijna elke vrijwilliger die ik tegen kwam vriendelijk gegroet, zo blij was ik.

Uiteindelijk kwam ik in 4:06:19 over de finish. Een marathondebuut waar ik zeer tevreden over ben. Met maar liefst vier plaspauzes (de kou?), twee keer een losse veter en drie theestops had er qua tijd veel meer in kunnen zitten. Maar daar ging het die dag niet om, het ging om probleemloos uitlopen. Deze marathon was geen doel, dat is (ultratrail) La Bouillonnante op 21 april aanstaande, dáár is het hele trainingsschema op gericht.

De speaker van de Midwintermarathon deed me nog een groot plezier door vlak voor de finish te roepen: “Daar komt Gert Noordhoek uit Soest. Rugzakje om. Hij loopt nog zo makkelijk, dit is vast een ultraloper!”

05-02-2012, Midwintermarathon, Apeldoorn, 04:06:19

Al wat langer liep ik met het plan om voor een groep trailminnende loopmaatjes een lange onverharde duurloop rondom Soest te organiseren. Een loopje voor een stuk of 8 á 10 trailers had ik in eerste instantie in gedachten. Als datum werd 15 januari geprikt.

Toen ik in december bij Marc van Scarabee Outdoor een Salomon Jack bestelde, ontstond er een interessante mailconversatie over trailrunning. Marc liet weten dat hij benieuwd was naar mijn trainingsgebied en uiteraard nodigde ik hem direct uit om 15/1 te komen lopen. Of hij ook wat mensen mee mocht nemen? Ja, natuurlijk mocht dat! Toen ik 1 januari jl. meedeed met de door Trail-running.nl georganiseerde training in Eupen, ontstond bij Marc, Chris en mij het idee om de trailrun in Soest op te nemen in de trainingskalender van Trail-running.nl. En zó kwam het dus dat er afgelopen zondag ‘plotseling’ 40 lopers bij mij voor de deur stonden…

Uit diverse windstreken waren lopers naar Soest gekomen, in elk geval (wat ik zo gehoord heb) uit Utrecht, Noord Holland, Gelderland, Overijssel, Brabant en België… Tof!

Een onverharde loop rondom Soest kan niet zonder een stukje Lange Duinen daarin op te nemen. Bij sommigen is dit mooie natuurgebied bekend vanwege de Sylvestercross die elk jaar op 31 december gehouden wordt, de Brabanders deed het aan de Loonse- en Drunense duinen denken.

In de route die ik had uitgezet was het aantal verharde kilometers tot het minimum beperkt. Het grootste deel van de 30km route bestond uit zand, modder, single tracks, ruiterpaden en heuveltjes.

Ondanks dat er behoorlijk niveauverschillen waren tussen de lopers, bleef de groep mooi bij elkaar. Natuurlijk kon dat niet zonder af en toe heel even te wachten. Zeker na de wat meer technische passages kon er een soort van harmonica-effect ontstaan, iets wat vooral te maken heeft met de groepsgrootte.

Onderweg werd er veel informatie uitgewisseld tussen de lopers. Waar train je voor, welke trails heb je al gelopen, wat voor materiaal gebruik je, hoe doe je het met je voeding, dat soort onderwerpen. Het was een bijzonder zonnige dag en we waren een middag onderweg met gelijkgestemden.

Wat een prachtige dag!!

Het schema was duidelijk. Ik mocht de Egmond Halve Marathon lopen, wanneer ik maar niet sneller dan 5:00 Min/km zou gaan. Een snelle rekensom vertelde me dat ik dus een PR zou mogen lopen.

Gezien de vele kilometers die ik die week al in de benen had, besloot ik om niet koste wat het kost een PR te gaan lopen, maar te kijken hoe het zou gaan. Bij een goed gevoel zou ik die 5:00 min/km proberen te benaderen, bij pijntjes of vermoeidheid zou ik het tempo vertragen.

Een kilometer of acht onderweg begon ik te twijfelen. Ik voelde me niet super, maar wist even niet wat er aan de hand was. Ik besloot om in hetzelfde tempo door te lopen en bij Bakkum te besluiten of ik het tempo zou behouden of dat ik langzamer zou gaan lopen.

Na het keerpunt bij Bakkum gingen we het duingebied in. Onverharde paden, heuvels en dalen, ik voelde me plotseling volledig in mijn element! Ik liep met veel plezier en alle twijfel was verdwenen. De kilometers die volgden gingen nog een klein stukje sneller dan die kilometers die al gelopen waren. Fun!

Uiteindelijk kwam ik geheel tevreden over de finish in 1:46:04. Blij met mijn nieuwe PR, maar vooral ook blij omdat ik me aan mijn schema had gehouden en voelde dat het nog iets sneller had gekund.

08-01-2012, Egmond Halve Marathon, 01:46:04 (PR)

Zondag 1 januari jl. ging de wekker om 7 uur af omdat ik me had opgegeven voor een training van Trail-running.nl. Om 10 uur verzamelen en koffie drinken bij Scarabee Sport en daarna door naar Eupen (B). Daar bleken we met zijn achten te zijn.

We gingen met droog weer op pad en dat bleef, op wat lichtjes miezeren na, de hele middag zo. Wel was het goed te merken dat er de afgelopen tijd veel regen was gevallen. Er waren veel drassige stukken en sommige paden waren verandert in kleine riviertjes.

Klik op bovenstaande foto’s voor een vergroting.

De eerste 10 kilometer was ik blij met mijn Goretex trailschoenen, bijna iedereen had natte voeten en die van mij waren nog lekker droog. Daarna werd het minder fijn. De waterstromen werden steeds dieper en mijn schoenen liepen vol. Dan zijn Goretex schoenen opeens niet fijn meer, want het water loopt er niet meer uit namelijk…

Uiteindelijk liep ik 25 km met 410 hoogtemeters. Het was een prachtige dag en een zeer goed begin van 2012!

De eerstvolgende training van Trail-running.nl is 15 januari en wordt gehouden in bos- en duingebied rondom Soest.

We zouden rustig lopen! Christel had last van haar knie en ik zou de volgende dag een stuk met Frunning meelopen richting het glazen huis. De Garmin bleef
thuis want die was stuk. Was ook niet nodig bovendien, want dat malle meisje zou het tempo aangeven.

Edelachtbare, ik wil graag bewijsstuk SMS-556 inbrengen…

Vlak voor de start: “We moeten meer naar voren hoor, want deze mensen om ons heen zijn veel te langzaam!” EN: “Ik moet plassen!!!”

De start! Zigzaggend baanden we ons door de meute. Of althans… Christel baande zich een weg door de meute en ik probeerde wanhopig daarbij in de buurt te blijven. Ondertussen vroeg ik mezelf af welk tempo we eigenlijk liepen…

Chica Bonita plays Goofy’s little sister…

Het tempo bleef vrij constant tot op een kilometer of 16, maar toen moest Chris toch echt even ‘zitten’. Wie het parcours van de Linschotenloop kent, weet dat er geen enkele mogelijkheid is om ongezien een plasstop te houden. Staande naast een knotwilg, maakte ik mezelf (galant als ik ben) zo breed mogelijk om de dame achter mij wat privacy te bieden. Na een paar minuten (rearranging skirt/underwear/tights) konden we weer verder in hetzelfde tempo als daarvoor…

Deze zijn veel charmanter… (klik voor vergroting)

De laatste kilometers kreeg ik wat last van mijn rechter long, waarschijnlijk de naweeën van een verkoudheid. Het tempo moest iets omlaag.

Uiteindelijk verbeterde ik mijn PR geheel onbedoeld met ruim twee minuten! En dat met plasstop, longprobleem en kwekkerdekwek naast me…

17-12-2011, Linschotenloop, Halve Marathon, 01:49:08 (PR)

Esther aka @12triathlon organiseert elke volle maan een Full Moon Trail Run (FMTR). Deze onverharde loop vindt bij voorkeur steeds weer in een ander loopgebied plaats.  Mooi en spannend om bij maanlicht te trailen!

Afgelopen weekend mocht ik samen met Christel de FMTR route bepalen. We kozen voor het prachtige natuurgebied de Lange Duinen nabij Soestduinen en knoopten er gelijk een passend thema aan vast: Santa’s Little Helpers.

Iedereen die afgelopen zaterdag onder de volle maan mee ging had gehoor aan gegeven aan het thema. Er was een Engel, er waren knipperende lampjes op kerstmutsen, er was een kersthond en er was zelfs “a guy in a dress”!

Bijzonder mooi vond ik het om bij het schijnsel van de volle maan over de zandverstuiving te lopen. Het gehuil van de honden, de roepende uilen en de machinegeweren van de militaire oefening in de buurt maakten dit alles nog extra spannend.

@Hazelinde maakte onderstaand filmpje:

Het was een gedenkwaardige avond! Volgende Full Moon Trail Run ben ik er graag weer bij!

Hoe was het ook alweer zo gekomen? Al maanden stond ‘t is voor niks bij mij op de agenda. Dit omdat ik van verschillende mensen had gehoord dat het een hele mooie (tevens onverharde) loop is. Loopmaatjes Christel en Paula zouden er helaas niet bij zijn, omdat ze Olne-Spa-Olne gingen doen. De dames hadden snode plannen: OSO lopen in een tutu, even het Belgische trailwereldje opschudden. Hahaha, wilde wijven!

Hoe anders kan het lopen? Christel met koorts in bed, Paula net hersteld. Overmoedig twitterde ik aan Paula “wanneer je in Geldrop komt lopen, dan ben ik wel stand-in voor Christel!”. Tja… en uiteindelijk krijg je dan dus dit…

Tutu’s rules!

Het was een prachtige loop, waar ik met veel plezier aan terug denk! Een werkelijk prachtige route en prima georganiseerd. Paula en ik hadden veel lol met elkaar. Sowieso 30 kilometer lang lopen kletsen, maar het was ook erg leuk om te reageren op wat medelopers en publiek te zeggen hadden over onze mooie tutu’s.

Voor de start natuurlijk nog even met de Goedheiligman op de foto!

Niet Sinterklaasje, maar SinterHaasje!

Ik heb genoten! Mensen van ‘t is voor niks, hartelijk dank voor dit prachtige evenement!

Wanneer mag je een loop een Trailrun noemen? Die vraag speelde door mijn hoofd toen ik zondag 6 november jl. de Montferland Trailrun aan het lopen was.

Na twee maal Festival Trail Semois (25km) en één maal de Lafuma Trail (30km) in Maastricht gelopen te hebben, is voor mij een trail een loop over een lange afstand waar sommige hellingen dusdanig stijl zijn dat je moet gaan wandelen of (zelfs) klauteren. Of dit terecht is weet ik niet, maar het is wel het beeld dat ik afgelopen jaren gekregen heb.

Voor de start! (Foto: Geert Wevers)

Even na twaalven kwam ik die zondag aan bij Markant Outdoorcentrum, een sportcentrum waar al van alles te doen is op gebied van Outdoorsport.  Adventureracing, boogschieten, klimmen, kanoën, te veel om allemaal op te noemen. De trail werd trouwens georganiseerd door OUT!, een sportorganisate die gebruik mochten maken van de faciliteiten van Markant.

Zo’n veertig lopers stonden aan de start voor de langste afstand, de 16 kilometer. Het was ook mogelijk om voor de 5 of 10km in te schrijven, maar dat zijn bepaald niet mijn favoriete afstanden.

De start! Met enigszins zeurende achillespezen ging ik rustig van start. Er was geen tijdmeting (zelf klokken), maar ik deed sowieso vooral mee voor het plezier en om te genieten van de mooie omgeving. Na 254km gelopen te hebben in oktober, voor mij een absoluut record, was het een goed idee om even wat rustiger aan te doen.

We liepen een goed bewegwijzerde route over een mooi en afwisselend parcours. Singletracks, ruiterpaden en wandelpaden. Prachtig! Ik heb genoten van de mooie route. De routebordjes waren wat klein, dus je moest goed kijken welke kant de pijl uitwees. Eén keer ben ik verkeerd gelopen, maar dat was eigen schuld. Liep gezellig te kletsen en had mijn aandacht even meer bij de dame, dan bij de bordjes…

Was dit nu een Trailrun? Ja, natuurlijk! Een trail in Nederland is gewoonweg niet te vergelijken met trailrunning in de Ardennen, daar hebben we de hellingen hier niet voor. Ja, in Zuid-Limburg misschien, maar verder niet.

Het was een mooie Trailrun! Erg stijl waren de hellingen niet, maar het parcours had verder wel alles van een trail in zich. Maar wel graag een langere afstand erbij! Dertig kilometer of nog iets langer bijvoorbeeld.

Mijn complimenten voor Adriaan en medewerkers van OUT! voor dit mooie initiatief! Volgend jaar weer?

Trailrunning begint in Nederland bekend te worden. Steeds meer lopers gaan op zoek naar meer beleving in plaats van dat ze nog langer massale (asfalt) evenementen bezoeken. Dicht bij de natuur, om de rust te ervaren en te ontdekken hoe fraai Nederland eigenlijk is. Naast trailwedstrijden als de Veluwezoomtrail, de Koning van Spanje Trail en Maastrichts Mooiste Lafuma Trail heeft Mud Sweat Trails onlangs een ‘Open trail klassement Utrechtse Heuvelrug’ ingesteld om lopers de mogelijkheid bieden met elkaar de competitie aan te gaan. Deze competitie staat open van 1 september tot 1 december 2011, maar natuurlijk is deze route ook daarna nog te lopen.

Het mooie van de Utrechtse Heuvelrug Trail is dat je de trail kunt lopen wanneer je wilt, je hoeft je niet van tevoren aan te melden en er zijn geen kosten aan verbonden. De route kun je downloaden van de MST site zowel als kaart met beschrijving maar ook als gpx bestand. Je kunt de route van Driebergen naar Rhenen lopen maar ook andersom.

Esther plaatste zowel op Twitter als op haar Blog de oproep als groep de UHT te gaan lopen. Niet als wedstrijd, maar gewoon voor de gezelligheid samen. Zaterdag 22 oktober jl. vertrokken 11 lopers en drie honden vanaf station Rhenen voor deze mooie trail over de Utrechtse Heuvelrug.

Ik had de woensdag ervoor samen met Inge en Tiny ook al ruim 30km gelopen, dus ik vroeg mezelf af hoe het zou zijn twee van die lange afstanden zo kort op elkaar. De benen voelden op zich goed, maar of dat zo zou blijven…

Nadat we op pad waren gegaan bleek al snel dat navigeren navigeren met de Garmin best lastig is. De aanwijzing om af te slaan, komt soms pas net nadat je betreffende afslag bent gepasseerd.

Gezellig kletsend liepen we de route, dan weer naast de een, dan weer naast de ander.  Het was leuk om te zien hoe het canicrossen in zijn werk ging. Door twee honden voortgetrokken, moet je soms even flink je hakken in het zand zetten, viel me op.

Twee dagen rust tussen twee ‘dertigers’ is eigenlijk te kort voor mij op dit moment. De laatste 7 kilometer kreeg ik het steeds zwaarder. Gelukkig lag het tempo niet hoog en kon ik blijven volgen.

Uiteindelijk kwamen we na drie uur en zesenveertig minuten aan bij station Driebergen. We waren niet voor een tijd gegaan en waren herhaaldelijk gestopt onderweg. Het had veel sneller gekund, maar daar ging het ons niet om. Ik heb genoten van de gezelligheid, het mooie landschap en het heerlijke weer!