Het is alweer ruim anderhalve week geleden dat ik in Uden was om mee te doen met de door Tiny georganiseerde weblogloop. Had er al natuurlijk al veel eerder over moeten schrijven, maar het kwam er steeds niet van…

Bloggers en KEI-en

Die zondag had ik met Petra afgesproken dat ik om 9:55 uur op station Driebergen zou staan, om vanaf daar gezamenlijk naar Uden te reizen. Zo gezegd, zo gedaan. Het was een supergezellige reis en voordat ik het wist reedt Petra ons Uden binnen.

Door Tiny en Sjan werden we bijzonder gastvrij welkom geheten. We troffen daar de bloggers Jacqueline, Maurice, Fred en Marco. Verder waren er nog een aantal KEI-gezellige lopers aanwezig: Elian, Theo, Ines, Jacomijn, Harrie, Harrie, Els en Maria.

Tiny & Gert (foto: Fred)

Nadat de Garmins GPS signaal hadden gevonden gingen we op pad. De eerste kilometers gingen direct in een redelijk pittig tempo, zo’n 5:40 min/km. Al snel liepen we de bebouwde kom uit.

Na een kilometer of zes kwamen we terecht in een gebied dat me heel erg aan de zandverstuiving bij Soestduinen deed denken. De hoogteverschillen waren iets groter, maar verder leek het er toch heel erg veel op. Marco en ik keken elkaar aan… Vertrouwde ondergrond!

Het was echt een prachtige loop in een bijzonder mooie omgeving. Tiny had een hele mooie route uitgezet die een voorproefje gaf voor de Be More Ultra Tour van 27 maart aanstaande.

vlnr: Fred, Jacqueline, Tiny, Maurice

Het was ontzettend gezellig om met dit clubje samen op te lopen! Steeds weer even naast iemand anders lopen om mee te kletsen, heel erg gezellig en leuk. Daar bleek ook dat niet alleen hardlopende webloggers gezellige mensen zijn, maar dat lopers van De Keien daar ook wat van kunnen!

Petra & Tiny

Omstreeks het 15 kilometerpunt was er een prima verzorgingspost ingericht. Erg fijn om even iets warms te drinken en daar iets bij te eten! Ondertussen had ik al ruim een half uur pijn in mijn buik. Ik liep niet fijn dat laatste stuk, maar kon nog steeds goed meekomen. Ik besloot om niet bij de verzorgingspost af te haken, maar om gewoon de 26km vol te maken.

Tegen het twintig kilometerpunt was mijn buikpijn overgegaan in behoorlijke darmkrampen. De kramp kwam bij vlagen op. Het leek wel of er een steen in mijn buik zat die ik bij elke stap keihard voelde schudden. Vanaf dat punt ging het lopen niet goed meer en heeft Jeroen mij via de kortste weg terug begeleid naar het vertrekpunt, maar uiteindelijk kwamen er toch nog 24km op de Garmin te staan. De laatste loodjes waren zwaar!

Eenmaal terug zakte de darmkramp gelukkig snel. Door Sjan en Tiny werden we daarna nog heerlijk verwend met allerlei lekkers. Het was een gezellig samenzijn waar de een na de ander het hoogste woord voerde. Het was weer een geweldige dag!

Gisteren deed ik voor het vierde achtereenvolgende jaar mee met de 20 van Alphen. Hoewel ik me elke keer had ingeschreven voor de 20km, had ik elk jaar steeds op het laatste moment mijn startnummer omgeruild voor de kortere afstand. Elk jaar had ik nét in die periode last van het een of ander (kniebanden, shin splints, niet genoeg getraind, etc), waardoor me de 20km lopen niet verstandig leek. Het begon erop te lijken of er een vloek of Alphen rustte, maar dit jaar kon ik gelukkig wel op de 20km van start gaan.

In het Gemeentehuis van Alphen waren vele hardlopende webloggers aanwezig, dus na vele handen geschud te hebben eerst maar eens een groepfoto.

Bloggers in Alphen. Achter: Marjon, Angeline, Frank, Triezz, Gert, Kees, Aad, Raymond en Patricia. Onder: Martijn, Ronald, John en Gerard.

Het was alweer ruim twee jaar geleden dat ik een dergelijke afstand als wedstrijd had gelopen, dus ik had geen idee welk tempo ik moest gaan lopen. Ik wist wel dat ik ruim binnen de twee uur wilde blijven, maar hoe ruim precies…

In het startvak bleek dat John, Gerard, Aad, Triez, Frank en Angeline allemaal het plan hadden om 5:45 min/km te lopen, dus dat leek me een mooi groepje om me bij aan te sluiten.

Ondanks de afspraak van 5:45 min/km, liepen we de eerste tien kilometer omstreeks de 5:35 min min/km. Ik had geen enkel probleem met dat tempo, kon het goed vasthouden. Na een kilometer of twaalf viel het groepje in drie delen uit elkaar. Gerard en Frank gingen wat sneller lopen en John liet zich wat afzakken om Triez te steunen bij het lopen met een pijnlijke heup. Aad, Angeline en ik bleven bij elkaar. Het tempo zat toen zo rond de 5:40 min/km schat ik.

vlnr: Gert, Aad en Angeline

Omstreeks het 16 kilometerpunt kreeg Angeline het wat zwaarder en liet zich een klein stukje terugzakken. Aad kreeg het denk ik een kilometer verderop moeilijker en kon het tempo niet goed meer vasthouden. Zelf liep ik nog steeds heerlijk en had nergens last van. Toen Aad “Ga maar, ik moet even wat rustiger” riep, ben ik gaan versnellen.

De laatste twee kilometers waren mijn snelste kilometers tijdens de 20 van Alphen, de voorlaatste kilometer ging in 5:17, de laatste in 5:13 min/km. Ik kwam in 1:52:59 geheel fit en klachtenvrij over de finish en besefte me direct dat ik makkelijk een sneller tempo had kunnen lopen. Nou ja, maakt niet uit, ik heb nu een idee van welk tempo ik tweede paasdag wil lopen wanneer ik de halve marathon in Utrecht loop. Daar gemiddeld 5:30 min/km lopen moet volgens mij mogelijk zijn.

Afterparty @ Huize RR: Frank, Gerard, Gert, Triezz. Voor: RR, Koen, Kees, Ans en John

Na afloop was er (de inmiddels traditionele) afterparty bij Ronald en Miranda. Frank had heerlijke Sushi gemaakt, maar ook alle andere hapjes smaakte me goed! Het was wederom beregezellig!

07-03-2010, 20 van Alphen, Alphen a/d Rijn, 20 km, 01:52:59 (PR)

Gisteren fietsten RRonald en ik van Alphen aan de Rijn naar Hilversum. Dat hadden we al eerder willen doen, maar sneeuw, kou en gladheid weerhielden ons daarvan. Het was de bedoeling dat we de vijfde etappe van de Be More Ultra Tour zouden gaan verkennen.

Nog niet eerder heb ik hier geschreven over de Be More Ultra Tour. Dat was niet omdat ik niet waanzinnig enthousiast ben over dit prachtige initiatief, het was meer omdat er bij de lancering van de plannen al op zoveel verschillende weblogs over werd bericht, dat ik niet ‘nummer zoveel’ wilde zijn met hetzelfde verhaal. Nu ik gisteren met RRonald etappe nummer vijf van de Be More Ultra Tour verkend heb, vind ik het moment rijp om hierover te schrijven.

De Be More Ultra-Tour is geen wedstrijd maar een 5-daagse etappe-loop waarbij als een groep gelopen wordt. Vijf dagen lang meer dan een marathon per dag lopen vergt het uiterste van de vaste lopers. Het doel is echter belangrijker dan de fysieke uitdaging: de gehele opbrengst van de Be More Ultra-Tour wordt namelijk gebruikt om de kinderen van Mother of Peace in Illovo (Zuid-Afrika) een goede opleiding en daarmee een mooie toekomst te bieden.

Elke etappe is onderverdeeld in 3 delen: van start tot 15km punt, van 15km tot 30km punt en van 30km tot finish. Inschrijven is mogelijk vanaf 15km. Voor een donatie van(af) vijftien euro mag je al een etappe meelopen. Kijk op de site van de Be More Ultra Tour voor verdere informatie! Loop mee voor het goede doel!

Woensdagochtend kwam ik om tien voor half elf aan op station Alphen aan de Rijn. Ronald stond daar me al op te wachten. Vanaf het station fietsten we naar Atletiekvereniging AAV’36, het startpunt van de vijfde etappe van de BMUT2010.

RRonald bij Atletiekvereniging AAV ‘36

De Garmins werden gestart. In Ronalds 310XT stond de route zoals via AfstandMeten.nl was bepaald. Mijn Forerunner 301 was blanco, die zou de route registreren voor het geval dat de vooraf bepaalde route uiteindelijk toch niet ideaal zou blijken te zijn.

We fietsen vanaf Alphen aan de Rijn langs de Zegerplas en fietsten via Ter Aar, Papenveer, Nieuwveen, De Hoef, Mijdrecht, De Ronde Venen, Vinkeveen, Loenersloot. Loenen, Vreeland, Oud Loosdrecht en Loosdrecht naar het Nike HQ te Hilversum.

Gert bij het doorsteekje bij de Loosdrechtse Plassen

Na exact 50 km gefietst te hebben kwamen we aan bij de atletiekbaan van Nike Europe, het eindpunt van de Be More Ultra Tour.

Atletiekbaan van Nike Europe, het eindpunt van de Be More Ultra Tour

Kijk allemaal ook nog even naar het verslag dat RRonald heeft gemaakt en dan met name naar de leuke filmpjes! En: schrijf je in en loop mee!!

Na het voorgaande postje (én na de reacties daarop), realiseerde ik me opeens dat het fenomeen ‘Hardlopende Webloggers’ nu alweer ruim vier jaar lang bestaat!

Op bovenstaande foto veel Hardlopende Webloggers van het eerste uur. Bovenste rij van links naar rechts: Leo, Petra, Aad, Mirjam, Gert, HansV, Richard vdK, Jim en Fred. Onderste rij: Martine, Ronald, Trudie en Michelle. Op onderstaande foto’s is ook nog Joost te zien.

Klik op de foto’s voor een vergroting…

Ronald schreef een leuk artikel over die eerste meeting, je kunt dat HIER lezen.

Al met al misschien een idee om op zaterdag 29 januari 2011 het lustrum te vieren? Zullen we dát dan maar eens in de bossen van Soest doen?

Vandaag liep ik niet in het bos, maar wederom óm de bossen heen. Van Soest naar Den Dolder, naar Huis Ter Heide, naar Soesterberg en weer terug naar Soest. Totaal 21,5 km gelopen vandaag. Dat was krap qua voeding betreft, want op 21km kreeg ik een heuse ‘hongerklop’.

“Zonder enig wij-gevoel wordt ons bestaan leeg. Met virtuele ontmoetingen wordt die leegte niet gevuld, integendeel” aldus de Koningin tijdens haar jaarlijkse toespraak op eerste kerstdag. Dát was waar ik aan moest denken toen ik mijn loopje van vandaag startte recht tegenover het Paleis Soestdijk.

De laatste maanden doe ik bijna al mijn loopjes op het landgoed Pijnenburg, dat is het bos dat gelegen is tussen paleis Soestdijk en paleis Drakensteyn in. Vandaag liep ik voor de verandering niet eens ín het bos, maar liep ik om het bos heen.

Al lopend dacht ik aan de allereerste ontmoeting van hardlopende webloggers die werd gehouden. Ik heb het even terug moeten zoeken, maar dat was op 29 januari 2006 in Driebergen. Allerlei lopers zagen elkaar die dag voor het eerst. We waren met een stuk of tien of twaalf personen en het klikte direct goed. Wie waren er ook alweer? In elk geval RRonald, Petra, Martine, Richard vdK, Leo en HansV. Na die allereerste ontmoeting zijn er veel hardlopende webloggers bijgekomen en zijn er nog vele ontmoetingen gevolgd.

Ik liep mijn rondje rondom landgoed Pijnenburg, het landgoed waar zowel door koningin Juliana als door koningin Beatrix vele voetstappen gezet zullen zijn. Denkend aan een kersttoespraak, denkend aan al die leuke mensen die ik de afgelopen jaren heb leren kennen dankzij het internet. En dan heb ik het nog niet eens over al die mensen die ik nog gá leren kennen dankzij blogs en tweets.

Zo organiseert Tiny op 28 februari een weblogloop in Uden, organiseert RichardL op 14 maart een lopersontmoeting in de Alblasserwaard en is MauriceK bezig om op 8 mei een pittige loop in het mooie Limburgse heuvelland te organiseren. Spannend! Want wie zal ik nu weer gaan leren kennen de komende tijd?

Beste Koningin, u lijkt me een aardige en intelligente vrouw, maar u begrijpt echt helemaal niets van de enorme mogelijkheden die moderne media bieden om contacten tussen mensen te leggen. Dit is geen verarming van contact, integendeel, dit is een enorme verrijking!

Sinds ik in Soest woon, 15 maanden alweer, loop ik zo vaak als mogelijk is in het bos. Deze maanden, met weinig licht, kan dat alleen in het weekend of (soms) op woensdag. Liep ik in eerste instantie ook af en toe bij de Lange Duinen tussen Soest en Soestduinen (bekend van de Sylvestercross), steeds vaker ging ik naar het bos- en heidegebied gelegen tussen Paleis Soestdijk en Lage Vuursche, genaamd het Landgoed Pijnenburg.

Ik geloof dat ik nog nooit twee keer hetzelfde rondje heb gelopen. Elke keer probeer ik weer nieuwe paden te ontdekken. Gisteren liep ik vooral over omgeploegde ruiterpaden en dat maakte het tot een heel erg zware training. Uiteindelijk kwam ik uit op ruim twaalf kilometer in 78 minuten. Het tempo lag niet hoog (6,26 min/km), maar dat kon ook niet op een dergelijk parcours.

Toen ik vanmorgen opstond, voelde mijn rechterenkel aan alsof ik er lichtelijk doorheen gegaan was. Dat was niet zo, maar het was me wel duidelijk dat de ruiterpaden hun tol hadden geëist. Ik besloot om vandaag alleen maar op de wandelpaden te lopen. Nog steeds onverhard, maar dan wel wat meer egaal.

Hierboven het kaartje van vandaag. Duidelijk is te zien dat het om hetzelfde bos gaat, zie het meertje (Pluismeer) en het heidegebied (De Stulp) op beide kaartjes.

Vandaag liep ik slechts negen kilometers, maar ik ben wel heel tevreden over hartslag en tempo van vandaag. Ik liep namelijk sneller dan 10km/h op onverhard parcours, met een hartslag die gemiddeld 45 slagen onder maximaal bleef!

Hardlopende webloggers! Wat vinden jullie van mijn trainingsgebied? Misschien iets om een weblogloop te organiseren? Ik kan een rondje van 20 tot 25 kilometer uitzetten daar. Het is echt een prachtig gebied en ik zal er een mooie training van maken met zand, (misschien) blubber en pittige (korte) klimmetjes. Wanneer? Ergens in mei?

Met een persoonlijk record van 2.52.19 op de hele marathon is Abdelkader Benali de snelste hardlopende romanschrijver van Nederland.

“Mijn gedachten gaan naar mijn vermoeide voeten die week aanvoelen als pudding. Ik loop ze helemaal beurs, mijn lelijke voeten. Mijn benen zijn veranderd in staal. Onwrikbaar, maar ook onbuigzaam. Ik kan ze smeden, er kan een zwaard uit gesmeed worden, spoel het af en gebruik het goed. Maar lopen kan ik er nauwelijks mee. Ik struikel. iemand tilt me op. ‘Kom op joh. Je moet verder. Het is nog maar een klein stukkie!’

Waarom? Waarom verder? Mijn ogen zijn leeggeraakt. Ik heb geen energie meer. De man die me overeind hielp, propt me iets in de mond.  ‘Dit is goed voor je.’ En ik begin te kauwen. Het doet pijn. Eten doet pijn. Ik ben bang voor nieuwe steken in mijn buik. Ze moeten me met rust laten. ik wil iemand slaan. Dat lucht op, maar er is geen kracht in me. Ik kreun. Heel diep kreun ik en haal adem. Ik veracht het feit dat ik nog adem heb. En anderzijds heeft mijn adem me lelijk in de steek gelaten. Ik veracht mijn prestaties, mijn gekte.”

In ‘Marathonloper’ doet Abdelkader Benali (1975) verslag van zijn derde marathon. De hoofdstuktitels van het boek verwijzen naar de 42 kilometer van een marathon. Het slot luidt: ‘Nog 195 meter’. Abdel beschrijft in dit boek zijn gewaarwordingen tijdens deze 42195 meter lange uitputtingsslag, die een ware strijd tegen lichaam en geest blijkt te zijn. Verder vertelt hij het verhaal van hoe hij ooit is gaan hardlopen, doet hij verslag van zijn jeugdherinneringen in Marokko en vertelt hij over de strijd die hij levert met een al dan niet bestaande tegenstander. Het is een mooi lezenswaardig boek, zowel voor lopers als voor niet-lopers!

Vanochtend moest ik presenteren wat ik allemaal geleerd heb de afgelopen 14 maanden in de opleiding Post-hbo Autisme. Ook kreeg ik mijn laatste tentamencijfer terug. Heel erg blij was ik om te horen dat ik geslaagd ben! Het was een hele leerzame, maar ook bijzonder pittige opleiding en ik ben blij nu weer wat meer tijd voor lopen en fietsen over te hebben.

Absoluut geslaagd ben ik ook voor een setje nieuwe loopschoenen. Het laatste half jaar liep ik op twee paar verschillende schoenen, Brooks Adrenalines voor op de weg, Asics Gel-Trail Sensor voor in het bos. De Adrenalines zijn anti-pronatieschoenen, de Trail Sensors zijn neutrale schoenen die heel erg stevig en solide zijn. Ik wilde er nog een derde setje schoenen bij, iets voor er tussenin. Dit om mijn voeten te leren dat ze er niet op kunnen vertrouwen dat altijd de gewenste steun aanwezig is, dat ze soms moeten aanpassen en (dus) sterker moeten worden.

Min of meer per toeval kwam ik uit op de Nike Lunar Glide. Ik vond die schoenen altijd al prachtig om te zien, alleen al om het feit dat ze nu eens een keer níet wit met zilver zijn! Toen de Wehkamp ook nog eens een keer met een prachtige aanbieding kwam, heb ik de Glides direct aangeschaft. Daar heb ik tot dusver geen moment spijt van gehad. Allereerst zitten de Glides geweldig (het lijken bijna wel pantoffels!), verder hebben een drietal testloopjes mij meer dan overtuigd! Het zijn schoenen die voor mij geen inlopen behoeven, ik weet zeker dat ik op spiksplinternieuwe schoenen zo een 15km prestatieloop zou kunnen lopen. Verder ervaar ik meer dan voldoende steun bij deze schoenen, heel veel meer dan (bijvoorbeeld) een Asics Gel Nimbus kan geven. Dus qua schoenen ben ik ook absoluut geslaagd!

Naschrift: het gebruik maken van diverse soorten schoenen noem ik ‘Methode Vanderklis’. Er is voor zover ik weet (nog) geen wetenschappelijke basis voor die methode, maar vooralsnog geloof ik er heilig in!

De vaste bezoekers van dit weblog was het natuurlijk allang opgevallen, het uiterlijk van deze site is totaal vernieuwd! Maar niet alleen de ‘looks’ zijn anders, ook heeft de site een nieuwe titel. Was het heel lang ‘Gerts Blog’, voortaan wordt dit blog ‘GERT – a Wannabe Trailrunner’ genoemd. Sinds ik vorig jaar met Rik en Monique in Chiny ben geweest om daar een trail te lopen, vind ik trailrunning namelijk het allermooiste dat er is. Voor 2010 staan er dan ook twee trails in de planning: La Bouillonnante en (wederom) Chiny. Ik zal daar de mini-afstand lopen, respectievelijk 24 en 26 kilometer, voorlopig is dat zwaar genoeg voor mij.

Vandaag liep ik een kort rondje door het bos. Ondanks het feit dat ik gisteren blij was dat de sneeuw verdwenen was, vond ik het vandaag toch weer prachtig om door de sneeuw te rennen. Dat de zon scheen en de lucht stralend blauw was, hielp daar natuurlijk wel bij!

Vandaag een kort rondje van een kleine 9 kilometer gelopen, voor morgen staat er een langere loop op het programma.

Lopen door de sneeuw gaat uitstekend met mijn trailrunning schoenen, lekker veel grip hebben die!

Het leuke van rennen in het bos vind ik dat je altijd weer op nieuwe mooie plekjes komt. Ik loop namelijk nooit een vast rondje, regelmatig sla ik paden in die ik nooit eerder gelopen heb. Het is elke keer weer een verrassing wat je onderweg tegen komt!

Wat is het toch altijd leuk om een dag met hardlopende webloggers op stap te zijn! Afgelopen zondag had Danniëlle aka Miss Blogparty ons uitgenodigd in Heerlen voor een loopje over de Brunssummerheide.

John reed mij samen met Ronald en Marco vanuit midden Nederland naar het mooie gastvrije Limburg. In Heerlen aangekomen zagen we nog net de Brabantse delegatie uit de auto stappen: Maurice, Ron en Tiny. Danniëlle was uiteraard al aanwezig, zij  had Petra van Fitness Centrum VIPP bereid gevonden haar sportschool open te stellen voor dit zootje ongeregeld. Binnen aangekomen troffen we Ruud, Bjorn en Jacqueline aan. Het was een leuk weerzien!

zooitje ongeregeld

Aangevuld met Willy, André en Peter van Fitnesscentrum VIPP vertrokken we tegen half twaalf voor een rondje over de Brunssummerheide. Al kletsend vlogen de kilometers onder onze schoenen voorbij!

Na een kleine 10km rennen troffen we een heuse door Marco en Wendy bemande verzorgingspost! Even een (soep)kop thee met een reepje, even wat twitteren, en hup weer op pad!

De omgeving was prachtig! Ondanks dat we in een rustig duurlooptempo liepen (ongeveer 6 min/km), was het door de vele (soms venijnige) heuvels toch een pittige training.

Als toetje mochten de liefhebbers nog de Steenberg bij de Heksenberg op. Dat lieten we ons natuurlijk geen twee keer zeggen! Het voelde als een echte overwinning toen we aankwamen op dit hoogste punt in de wijde omgeving.

Terug bij de VIPP hadden we 20,5 km op de Garmins staan. Even douchen (waarschuwing: ga nooit met RR of HB samen douchen!) en toen had supersnelle gastvrouw Petra (3:17 op de marathon!) de koffie en vlaai voor ons klaar staan. Heerlijk!

De dag sloten we af in De Kroniek in het centrum van Heerlen. Wat een topdag!

Het was een geweldige dag! John bedankt voor de 350km sturen, Petra bedankt voor de gastvrijheid, Ronald bedankt voor de foto’s, Marco en Wendy bedankt voor de verzorging, alle bloggers bedankt voor de gezelligheid en last but not least Danniëlle bedankt voor deze ware Blogparty!